Czy ktokolwiek był na Biegunach Północnym i Południowym?
Admirał Richard E. Zarząd Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych
24 grudnia 1956
Jednym z pierwszych autorów, który zaproponował teorię, że Ziemia jest pusta w środku i ma dziury na biegunach, był amerykański myśliciel William Reed, autor wydanej w 1906 roku książki „Duch Biegunów”. Niniejsza książka przedstawia pierwszy zbiór dowodów naukowych, opartych na raportach badaczy Arktyki, na poparcie teorii, że Ziemia jest pusta i ma dziury na biegunach. Reid szacuje, że skorupa ziemska ma grubość 1300 km, a średnica jej pustego wnętrza wynosi 6400 km. Reid podsumowuje swoją rewolucyjną teorię: „Ziemia jest pusta. Długo poszukiwane bieguny to fantomy. Na północnym i południowym krańcu znajdują się otwory. Wewnątrz rozległe kontynenty, oceany, góry i „Są rzeki. Życie roślinne i zwierzęce jest oczywiste w tym nowym świecie i prawdopodobnie nieznane ludziom na powierzchni ziemi przez różne rasy.”
Reed wskazał, że Ziemia nie jest prawdziwą kulą, lecz raczej spłaszcza się na biegunach, a raczej zaczyna się spłaszczać w miarę zbliżania się do hipotetycznych biegunów północnego i południowego, które w rzeczywistości nie istnieją, ponieważ w jej pustym wnętrzu występują właśnie tam otwory. . Stąd też Bieguny rzeczywiście znajdują się w powietrzu, w centrum otworów polarnych, a nie na powierzchni, jak sobie wyobrażają potencjalni odkrywcy biegunów.
Reed twierdzi, że biegunów nie można odkryć, ponieważ Ziemia jest pusta w swoich punktach polarnych, które znajdują się w powietrzu, z powodu prowadzących do niej otworów polarnych. Kiedy odkrywcy myśleli, że dotarli do Bieguna, wprowadzono ich w błąd przez niezwykłe zachowanie kompasu na dużych szerokościach geograficznych, na północy i południu. Reid twierdzi, że przydarzyło się to Perry'emu i Cookowi, z których żaden nie dotarł do Bieguna Północnego.
Ziemia zaczyna zakrzywiać się do wewnątrz od 70 do 75 stopni szerokości geograficznej północnej i południowej. Biegun jest po prostu zewnętrzną krawędzią koła magnetycznego wokół otworu polarnego. Północny biegun magnetyczny, niegdyś uważany za punkt archipelagu arktycznego, został niedawno wykryty przez sowieckich badaczy Arktyki jako linia o długości około 1500 km. Jednakże, zamiast być linią prostą, jest to w rzeczywistości okrągła linia tworząca krawędź krateru polarnego. Gdy sonda dotrze do tej krawędzi, oznacza to, że dotarła do północnego bieguna magnetycznego. I chociaż kompas zawsze wskazuje na niego po przekroczeniu go, tak naprawdę nie jest to Biegun Północny, nawet jeśli ktoś urojeniowo tak sądzi, lub że odkrył Biegun, zwiedziony przez kompas. Kiedy dotrzemy do tego koła magnetycznego (krawędź otworu polarnego), igła magnetyczna kompasu będzie skierowana prosto w dół. Zaobserwowało to wielu badaczy Arktyki, którzy po osiągnięciu dużych szerokości geograficznych, bliskich 90 stopni, byli zaskoczeni niewytłumaczalnym działaniem kompasu i jego tendencją do pionowego wznoszenia się. (Następnie umieszczono je wewnątrz krateru polarnego, a kompas wskazał północny biegun magnetyczny Ziemi, który leżał wzdłuż krawędzi krateru).
Gdy Ziemia obraca się wokół własnej osi, ruch jest żyroskopowy, jak wirowanie góry. Zewnętrzny biegun żyroskopowy koła magnetycznego to krawędź otworu polarnego. Za krawędzią teren się wyrównuje i stopniowo opada w dół do pustego wnętrza. Prawdziwy biegun to dokładny środek otworu na biegunach, który zatem tak naprawdę nie istnieje, a ci, którzy twierdzili, że go odkryli, nie mówili prawdy, nawet jeśli tak myśleli, ze względu na błędne działanie kompasu na dużych szerokościach geograficznych zostali wprowadzeni w błąd Z tego powodu ani Cook, ani Peary, ani żaden inny odkrywca nigdy nie dotarli do bieguna północnego ani południowego i nigdy tego nie zrobią.