Zgodnie z mitem tylko bogowie i wielcy bohaterowie nie mogli znaleźć tajemniczej ścieżki, która wiodła do lśniącej krainy Hyperborejczyków. „Perseusz odwiedził niedostępny kraj, aby zabić Meduzę, Gorgonę o włosach węży. Kierowany przez boga Hermesa, Perseusz udał się najpierw do mrocznej siedziby Szarych Kobiet, która powiedziała mu, jak udać się do krainy Hiperborejczyków. Następnie, zgodnie z ich wskazówkami, udał się do północnego raju, aby zdobyć trzy rzeczy, których potrzebował do wypełnienia swojej misji: skrzydlate sandały, które dawały mu siłę do latania, czapkę, która czyniła go niewidzialnym i magiczną sakiewkę do włożenia Głowę Meduzy, żeby jej widok nie zamienił go w kamień.
Oprócz mówienia o sanktuariach ukrytych daleko na północy, mity o Szambali i Hiperborejczykach mają wiele interesujących cech. Podczas gdy Apollo, grecki Bóg Światła i Prawdy, przebywa zimą w północnym raju, jego buddyjski odpowiednik Mandziuśri, Bodhisattwa Mądrości, od czasu do czasu inkarnuje się jako Król Szambali. Tak jak Hermes prowadzi Perseusza do krainy Hiperborejczyków, tak opiekuńcze bóstwo prowadzi podróżnika do Szambali. Po drodze podróżnik musi także uzyskać pomoc od demonów, które przypominają Szare Kobiety z greckiego mitu. Podróż do obu miejsc daje magiczne moce, ucieleśnione albo w przedmiotach takich jak skrzydlate sandały, albo w efektach mistycznych praktyk. Te moce pomagają pokonać siły zła: umożliwiają Perseuszowi zabicie Meduzy, i króla Szambali, aby zabić tyrana, aby przejąć świat. Zamieniając ludzi w kamień, Meduza symbolizuje siły niewoli; Podobny motyw znajdujemy w podróży do Szambali, gdzie podróżnik musi przekroczyć rzekę, której dotknięcie zamieniłoby go w kamień. Wreszcie żadne sanktuarium nie jest celem samym w sobie, ale raczej etapem na drodze do czegoś wyższego: kiedy nadchodzi czas śmierci, Hyperborejczycy idą do lepszego świata, a mieszkańcy Szambali podążają w kierunku Nirwany, która leży poza wszelkimi ziemski raj”.
z Podróży do Szambali autorstwa Edwina Bernbauma