Edgar Cayce (śpiący prorok).
Cayce przedstawia dość specyficzną chronologię wydarzeń związanych z pojawieniem się budowniczych kopców w Ameryce. Przed ostatecznym zniszczeniem Atlantydy w roku 10014 p.n.e. grupa 11 Atlantydów udała się na obszar Jukatanu, aby założyć świątynię, w której przechowywane będą kroniki Atlantydy.
W tym samym czasie większe grupy Atlantów uciekły z pozostałych wysp i udały się na północno-wschodnie wybrzeże Ameryki, gdzie ostatecznie stały się Irokezami (Ir: ogień) (aquois: odpowiedzialny/prawo).
Według Cayce’a około 3000 roku p.n.e. część „Zaginionych Plemion” przybyła łodziami do najbardziej wysuniętej na południe części Ameryki.
Zakłada się, że te „Zaginione Plemiona” pochodzą ze starożytnych ziem semickich i hebrajskich. Cayce stwierdził, że przebywali w Ameryce stosunkowo krótko.
Następnie ludzie ci przenieśli się w okolice miasta Meksyk, gdzie narzucili nową formę rytuału obecnym już budowniczym piramid. Rytuał ten polegał na wykorzystaniu ołtarzy ofiarnych.
Z czasem wykorzystywanie ołtarzy do składania ofiar uległo degradacji do rangi ofiar z ludzi. W obliczu zwiększonej przemocy i niebezpieczeństwa ze strony grup rządzących „Beliala”, które narzuciły surowe rządy i zażądały ofiar z ludzi, nastąpiła migracja na północ.
„Część” Zaginionych Plemion połączyła się z potomkami Atlantów, którzy przebywali na Jukatanie od 10 000 lat p.n.e. Ta grupa udała się na północ i została Budowniczymi Kopców. Według Cayce'a centrum ich kultury kopców stało się Ohio.
Budowniczowie gór-Edgar Cayce