Starożytne drzwi Świątyni Jowisza w kompleksie Baalbek we współczesnym Libanie. Tak wyglądała mniej więcej półtora wieku temu, zanim została zniszczona.
Obrazy są litograficzną reprezentacją tego, co XIX-wieczny David Roberts i inni widzieli w Baalbek. Pierwsza litografia pochodzi z 1844 roku.
Świątynia Jowisza jest największą świątynią poświęconą Jowiszowi Heliopolitanusowi, a także największą świątynią świata rzymskiego. Szacuje się, że jej budowa trwała trzy stulecia.
Nie wiadomo, kto zlecił lub zaprojektował świątynię, ani kiedy została zbudowana. Prace prawdopodobnie rozpoczęły się około 16 rpne i zostały prawie ukończone około 60 rne. Znajduje się na zachodnim krańcu Wielkiego Dworu rzymskiego Heliopolis, na szerokiej platformie kamiennej wzniesionej kolejne 7 m ponad ogromne kamienie fundament, z których trzy należą do najcięższych bloków, jakie kiedykolwiek zastosowano w konstrukcji.
Ponieważ Rzymianie zbudowali jedną ze swoich najbardziej imponujących świątyń na szczycie tego dawnego archaicznego i zagadkowego miejsca, mamy mocny wskaźnik znaczenia tego miejsca w czasach starożytnych.
Kto, kiedy i jak wydobywali takie monolity, pozostaje do dziś przedmiotem dyskusji.
 Eva Lapinska i Indie Deandra