1965 Interview: Pioneer aviator on witnessing a 'Tic Tac' UFO during his 1931 flight from New Zealand to Australia
Monday, July 18, 2022

Sir Francis Chichester in an interview from 1965: "It was a perfect shape, it was... shaped sort of more like a pearl... with a tail. And I watched this thing and suddenly it disappeared. And I was... I thought well am I seeing things? I had a very grueling flight. I had been waiting for... I had engine trouble, and I had been waiting for hours expecting to go in to the sea you know."



However suddenly this thing reappeared coming towards me. Well I'm not going to let it go this time! I kept my look fixed on it and it [was] approaching fairly fast, and suddenly, gradually rather, it began to thin out and it vanished in front of me...

It came on, but instead of increasing in size, it diminished as it approached", he said. Did he see something from another world, or was it some peculiar kind of mirage on the horizon? Alas we will likely never know how far he was from land, and how high or close the thing was from the horizon."

From his book "The Lonely Sea and the Sky":

"Round the storm we flew into calm air under a weak lazy sun. I took out the sextant and got two shoots. It took me thirty minutes to work them out, for the engine kept back firing, and my attention wandered every time it did...

Suddenly, ahead and thirty degrees to the left, there were bright flashes in several places, like the dazzle of a heliograph. I saw a dull grey-white airship coming towards me. It seemed impossible, but I could have sworn that it was an airship, nosing towards me like an oblong pearl. Except for a cloud or two, there was nothing else in the sky.

I looked around, sometimes catching a flash or a glint, and turning again to look at the airship I found it had disappeared. I screwed up my eyes, unable to believe them, and twisted the seaplane this way and that, thinking that the airship must be hidden by a blind spot. Dazzling flashes continued in four or five different places, but I could not pick out any planes.

Then, out of some clouds to my right front, I saw another, or the same, airship advancing. I watched it intently, determined not to look away for a fraction of a second: I'd see what happened to this one, if I had to chase it. It drew steadily closer, until perhaps a mile away, when suddenly it vanished. Then it reappeared, close to where it had vanished: I watched with angry intentness. It drew closer, and I could see the dull gleam of light on its nose and back. It came on, but instead of increasing in size, it diminished as it approached. When quite near, it suddenly became its own ghost - one second I could see through it, and the next it had vanished. I decided that it could only be a diminutive cloud, perfectly shaped like an airship and then dissolving, but it was uncanny that it should exactly resume the same shape after it once vanished.

I turned towards the flashes, but those too had vanished. All this was many years before anyone spoke of flying saucers. Whatever it was I saw, it seems to have been very much like what people have since claimed to be flying saucers."













1965 Wywiad: Pionierski lotnik, który był świadkiem UFO typu „Tic Tac” podczas lotu z Nowej Zelandii do Australii w 1931 roku
poniedziałek, 18 lipca 2022 r

Sir Francis Chichester w wywiadzie z 1965 r.: „To był idealny kształt, miał… kształt bardziej przypominający perłę… z ogonem. Patrzyłem na tę rzecz i nagle zniknęła. I byłem… . Pomyślałem, czy dobrze widzę? Miałem bardzo wyczerpujący lot. Czekałem na… Miałem problemy z silnikiem i czekałem godzinami, spodziewając się, że wypłynę do morza, wiesz.



Jednak nagle ta rzecz pojawiła się ponownie, zbliżając się do mnie. Cóż, tym razem nie odpuszczę! Skupiłem na nim wzrok, a on zbliżał się dość szybko i nagle, raczej stopniowo, zaczął się przerzedzać i zniknął przede mną…

Pojawił się, ale zamiast zwiększać swoje rozmiary, w miarę zbliżania się zmniejszał się” – powiedział. Czy widział coś z innego świata, czy był to jakiś osobliwy rodzaj mirażu na horyzoncie? Niestety, prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się, jak daleko dotarł pochodziło z lądu i jak wysoko lub blisko znajdowała się ta rzecz nad horyzontem.

Z jego książki „Samotne morze i niebo”:

„Wokoło burzy polecieliśmy w spokojne powietrze pod słabym, leniwym słońcem. Wyjąłem sekstans i oddałem dwa strzały. Rozpracowanie ich zajęło mi trzydzieści minut, ponieważ silnik ciągle strzelał i za każdym razem moja uwaga była rozproszona ...

Nagle, trzydzieści stopni w lewo, w kilku miejscach pojawiły się jasne błyski, jak blask heliografu. Zobaczyłem matowo-biały sterowiec zbliżający się do mnie. Wydawało się to niemożliwe, ale mógłbym przysiąc, że to sterowiec zmierzający w moją stronę niczym podłużna perła. Oprócz jednej czy dwóch chmur na niebie nie było nic więcej.

Rozglądałem się, czasami dopatrując się błysku lub błysku, a gdy ponownie odwróciłem się, by spojrzeć na sterowiec, stwierdziłem, że zniknął. Zmrużyłem oczy, nie mogąc w to uwierzyć, i kręciłem wodnosamolotem w tę i tamtą stronę, myśląc, że sterowiec musi być ukryty za martwym punktem. Olśniewające błyski trwały nadal w czterech lub pięciu różnych miejscach, ale nie mogłem dostrzec żadnego samolotu.

Następnie spomiędzy chmur po prawej stronie dostrzegłem zbliżający się inny lub ten sam sterowiec. Przyglądałem mu się uważnie, zdecydowany nie odwracać wzroku nawet na ułamek sekundy: gdybym musiał go gonić, zobaczyłbym, co się z nim stanie. Zbliżał się coraz bardziej, aż w odległości około mili, po czym nagle zniknął. Potem pojawił się ponownie, blisko miejsca, w którym zniknął: obserwowałem to z gniewną uwagą. Zbliżył się i mogłem zobaczyć przyćmiony blask światła na jego nosie i plecach. Pojawiał się, ale zamiast powiększać się, w miarę zbliżania się zmniejszał się. Kiedy był już całkiem blisko, nagle stał się swoim własnym duchem – w jednej sekundzie mogłem przez niego widzieć, a w następnej zniknął. Zdecydowałem, że może to być tylko drobna chmura, doskonale ukształtowana jak sterowiec, a następnie rozpływająca się, ale niesamowite było to, że po zniknięciu powróciła dokładnie do tego samego kształtu.

Odwróciłem się w stronę błysków, ale i one zniknęły. Wszystko to minęło wiele lat, zanim ktokolwiek zaczął mówić o latających spodkach. Cokolwiek to było, co widziałem, wyglądało na to, że bardzo przypominało to, co ludzie uważali za latające spodki.