Z Kanaanu kult Baala rozprzestrzenił się do Egiptu przez Państwo Środka i całe Morze Śródziemne w następstwie fal kolonizacji fenickiej na początku I tysiąclecia p.n.e.
Baal Hammon był czczony w tyryjskiej kolonii Kartaginy jako ich najwyższy bóg. Był różnie identyfikowany jako bóg księżyca i jako Dagan, bóg zboża. Zamiast byka Baal Hammon był kojarzony z baranem i przedstawiany z jego rogami. Dane archeologiczne zdają się potwierdzać oskarżenia zawarte w źródłach rzymskich, jakoby Kartagińczycy spalili swoje dzieci w ofierze z ludzi składanych Baalowi i Molochowi. Czczono go jako Baala Karnaima („Władca Dwóch Rogów”), szczególnie w sanktuarium na świeżym powietrzu w Jebel Bu Kornein („Wzgórze Dwóch Rogów”) po drugiej stronie zatoki od Kartaginy. Jego małżonką była bogini Tanit.
Baal był tytułem i honorowym znaczeniem „właściciela”, „pana” w północno-zachodnich językach semickich używanych na Bliskim Wschodzie w starożytności. Od czasu użycia go wśród ludzi zaczęto go stosować do bogów. W Biblii hebrajskiej używa się tego terminu w odniesieniu do różnych bóstw lewantyńskich, często w odniesieniu do Hadada, którego potępiano jako fałszywego boga. To użycie zostało przejęte przez chrześcijaństwo i islam, czasami pod postacią Belzebuba w demonologii.
Baal jest dobrze potwierdzony w zachowanych inskrypcjach i był popularny w starożytnym Kanaanie. Kult Baala ostatecznie wyparł Ela jako przywódcę bogów i patrona królestwa - był powiązany z zależnością regionów od opadów deszczu w rolnictwie, w przeciwieństwie do Egiptu i Mezopotamii, które skupiały się na nawadnianiu z głównych rzek.
Chrześcijaństwo nazywa Baala, Belzebubem, szatanem, księciem demonów. Koran wspomina, że prorok Eliasz ostrzegł swój lud przed kultem Baala.