Grzech i Szamasz oraz czym jest NIBIRU.


Księżycowy bóg Sin jest ojcem Szamasza, babilońskiego boga słońca, który był czczony przez Izraelitów. Rzeczywiście, „słońce” po hebrajsku to „szamasz”. Bóg słońca Szamasz został nazwany „wzniosłym sędzią Anunnaki”.


„Dowódcą Anunnaki” i synem Enki / Ea, boga „wód” (por. Rdz 1, 1), był Marduk, czyli Merodach, który najwyraźniej jest Mordocheajem biblijnej księgi Estery (Isztar) ). Nazywany również „królem Igigi”, Marduk był najwyższym babilońskim bogiem i często reprezentował Jowisza, chociaż jako „Bel-Marduk” włączył również aspekty boga słońca i jako taki był uważany w późnym okresie kultu.

Jednym z 50 imion Marduka było „Nibiru” lub „Nebiru”, w którym Robert Temple w „Tajemnicy Syriusza” widzi egipski termin „Neb-Heru”, co oznacza „Pan słońca”. Bóg Horus lub „Heru” jest w rzeczywistości w dużej mierze bogiem słońca, przedstawionym jako jastrząb z rozpostartymi skrzydłami i kulą słoneczną na głowie.

Zamiast przedstawiać „12. planetę”, opis Nibiru w Enuma Elize rzeczywiście przedstawia personifikację słońca i jego „wyczyny”. „Nebo” to babilońska wersja „Mojżesza”, w rzeczywistości słonecznego bohatera, a Nibiru w rzeczywistości jest reprezentowany przez skrzydlaty dysk, wspólny motyw przedstawiający słońce.

 Zgodnie z konsensusem astronomów na całym świecie, zarówno amatorskich, jak i zawodowych, nie ma dowodów na 12. planetę / Nibiru, jaką przedstawia Sitchin. (Innymi słowy, „Planeta X” nie jest znaną astronomiczną rzeczywistością.)