Inanna, sumeryjskie bóstwo astralne reprezentujące planetę Wenus, było znane w całym mezopotamskim świecie. Akadyjczycy (a później Asyro-Babilończycy) nazywali ją Isztar. Zarówno dla Sumerów, jak i Akadyjczyków była główną boginią w ich panteonach. Najbliższymi odpowiednikami Inanny-Isztar na zachodzie są kananejska Astarte i późniejsze boginie Grecji i Rzymu, Afrodyta i Wenus.
Kiedy semiccy Akadyjczycy osiedlili się w dolnym basenie Tygrysu i Eufratu, zasymilowali istniejącą wcześniej, głównie sumeryjską kulturę. Porównawcze dowody semickie sugerują, że akadyjskie bóstwo Wenus było pierwotnie męskie, ale zostało całkowicie sfeminizowane, gdy utożsamiono je z żeńskim bóstwem sumeryjskim Inanną. Z powodu ostatecznego synkretyzmu sumeryjskiego i akadyjskiego panteonu, tradycje dotyczące Inanny-Isztar są niezwykle skomplikowane. Według jednej takiej tradycji jest córką boga nieba An, z drugiej córką boga księżyca Nanna-Sina (a tym samym siostrą boga słońca Utu-Szamasza), a jeszcze z innej córki Enlila lub Aszura. Podobnie Inanna-Isztar była związana z więcej niż jednym małżonkiem, na przemian z Zababą z Kisz, Aszur, An i Dumuzi (zwaną Tammuz przez Akadyjczyków).