To, co widać na pierwszym obrazie, to spojrzenie z wnętrza starej studni inicjacyjnej o długości 13,5 m. Pozostałe dwa obrazy patrzą w dół na nowoczesną wersję studni. Jednym z nich jest widok ich bazy. Oba są blisko siebie w pobliżu miasta Sintra w części Portugalii około 30 km na północny zachód od Lizbony. Ta strona znajduje się również około 150 km na południowy zachód od rotundy w Tomar. Uważa się, że stara wersja została wyrzeźbiona przez templariuszy, podczas gdy współczesną podobno zbudowano w oparciu o tajemną wiedzę zgromadzoną w masonerii, alchemii, różokrzyżowcu i hermetyzmie. W 1371 r. stara „studnia inicjacyjna” znajdowała się na dobrach templariuszy, w lesie zwanym wówczas lasem aniołów. Oprócz tych studni istnieje również kilka tuneli, które również zostały wykute w wapiennym podłożu skalnym. Zarówno nowoczesne, jak i stare „studnie inicjacyjne” nie są jednak tak naprawdę „studniami” – na dnie nie ma wody. Zostały one zbudowane do rytuałów i ceremonii. Obie mają spiralne schody, które prowadziły na dół. Jedno pytanie, które musimy najpierw zadać, to dlaczego ludzie odprawiają swoje rytuały w ciemności i dlaczego pod ziemią? Przykładami są podziemne jaskinie dźwiękowe, takie jak Hypogeums i inkubacyjne baseny skalne. Musimy zatem zapytać, po co kopać pod ziemią, a następnie wykopać dużą okrągłą, otwartą przestrzeń „studnię” z komorami na różnych poziomach wokół niej, w których może dostać się światło? Po co inwestować w ogromny dodatkowy czas i koszty, aby stworzyć nieużywaną otwartą przestrzeń. Ten fakt wyklucza wszelkie rytuały inicjacyjne śmierci i odrodzenia. Oznacza to, że całe określenie „Studnie inicjacyjne” jest mylące w odniesieniu do pierwotnego celu templariuszy stojącego za ich budową. Te odwrócone wieże raczej nie zostały zbudowane dla inicjowanych, ale prawdopodobnie zostały zbudowane dla doświadczonych grupowych medytującji. Stara „Studnia” ma pięć poziomów z niskimi i wąskimi okrągłymi galeriami, do których prowadzą spiralne schody wbudowane w ściany – jak okrągła Torre del Homenaje w Puebla de Alcocer. Wejście do Studni jest ustawione zgodnie z pozycją Słońca podczas przesilenia letniego – coś, z czym wiele miejsc templariuszy ma związek.
Nowa studnia ma dziewięć poziomów z dziewięcioma oddzielnymi, okrągłymi lądowaniami sięgającymi głębiej – ale dlaczego? Późniejsza wersja została zbudowana w 1904 roku w miejscu zwanym Quinta da Regaleira1904. W projekcie wykorzystano wiele symboli w pomnikach w całej posiadłości, o nazwach takich jak Taras Niebiańskich Światów i wejście Strażników, fontanna Obfitości i Próg Bogów, co sugeruje pewien wgląd w umysły tych wczesnych medytujących. W medytacji grupowej nikt nie stoi w centralnej świętej przestrzeni, ale zamiast tego stoi wokół niej. W tym przypadku na każdym z poziomów znajdujemy komnaty dla templariuszy. Światło słoneczne i świętość środka kręgu są powodem, dla którego musieli to wykopać. Ale nadal nie wyjaśniono, jakiej korzyści musieli być świadomi, że skłoniło ich to do medytowania w grupach na różnych wysokościach pod powierzchnią, a także nad powierzchnią w wieży. Wokół skrzyżowania zbudowano wczesną konstrukcję Templariuszy. Wiedza o tych energiach i o tym, jak z nimi pracować, została z czasem utracona i dopiero niedawno zaczęto ją rozumieć. Wibracje te wyłaniają się z wewnętrznego jądra na powierzchni Ziemi, gdzie znajdujemy zmieniające się wzorce energetyczne, które tworzą. W symetrycznych formacjach te przecinające się linie tworzą okrągłą kolumnę energii, która zaczyna się pod ziemią i wznosi się wysoko nad nią. Wieże templariuszy nad ziemią i ich „studnie” pod ziemią zostały zbudowane, otoczone okrągłym polem energetycznym i zapewniające sekretny dostęp do jego poziomów.
Rory Duff geobiologist