UCIEKA .




Po spotkaniu z El Micho, który wydał mi się jakby większy i wcale nie zdziwił się widząc sakwę ze skalpami, dowiedziałem się wszystkiego. Oczywiście było przesadą w to uwierzyć, a sam El Micho zdawał się omijać fragmenty swej opowieści, jeśli nie celowo, to przynajmniej rozsądnie dobierając fakty. Powiedział mi, że jego żona jest Pretekineterką ale to już sam wiedziałem. I, jak weszła Marija, powiedział nam, po co są muchy i dlaczego orzeł ich nie łapie. Marija czuła, że zwariuje, ale fakt faktem, kobiety biorą życie odważniej niż mężczyźni, i tak było też z Mariją, która odblokowała się na to coś nowego i wspaniałego w jej życiu, chłonęła rysunki i diagramy z kroniki zapisanej na skórze małp i policzku Strażnika Mgły.
Potem zabrała skalpy ze stołu i dwa dni siedziała z nimi w swym pokoju zaznajamiając się z zapisem, jak również z zawartościa małych woreczków.
 W końcu spakowała wszystko w plecak i pojechała do Gnuji chcąc odszukać w miejskich księgozbiorach zapisów na podobne tematy.

           Następny tydzień nie przyniósł żadnych rezultatów ale siedziała nadal wertując stare zapiski i kroniki, gdyż powstanie klasztoru powinno być wpisane i zarejestrowane w archiwach miejskich, a ojcowie założyciele powinni być nazwani z imienia i rangi klasztornej. Myliły się daty i zapisy a przynależność administracyjna klasztoru była najwyraźniej niczym wydarta kartka w histori regionu.
 Pewnego dnia zauważyła murzyna, który obserwował ją bacznie, i, co tu dużo gadać, nie wyglądał na studenta. Wiedziała, że czas się skończył, i że musi zniknąć z pola widzenia. Pozbierała notatki i zakleiła kopertę. Przy wyjsciu z biblioteki dała ją do wysłania na swój adres bibiotekarce i uiściła opłatę. Wyszła spokojnie skręcając do damskiej toalety. Murzyn nie dał się zwieść i wszedł za nią, ale ona wymknęła się drugimi drzwiami i biegła długim korytarzem okalającym budynek w stronę fosy. Nie widziała go ale słyszała, że biegnie za nią. Skręciła w malutkie schodki i zamiast zbiec nimi w dół, podciągnęła się i wdrapała ponad drzwi a potem wczołgała na krótki gzyms i daszek. Udało jej się pchnąc uchylone okno i weszła tam dysząc szybko. Murzyn znikł. Poczuła ulgę i poszła w inną stronę kierując się do trambji. Na placu czuła się bezpiecznie i anonimowo przeszła go nie zwracając niczyjej uwagi. Skręciła w małą uliczkę i zobaczyła go stojącego u jej wylotu. Nie dostregał jej obrócony bokiem, ale nie udało jej się odejść, gdyż wielkie łapsko drugiego murzyna popchnęło ją do przodu w głąb uliczki. Marija potknęła się i plecak wypadł jej z rąk. Murzyn chciał ją złapać i jednocześnie chwycić plecak. Skoczyła w bok i szarpiąc plecak uciekła w jakieś ciemne drzwi. Przebiegła podwórko na wylot i znalazła się na jakichs schodkach. Pobiegła w dół.

           Marija wskoczyła na balkon w małej uliczce przy placu. Obdarła ręce o stary zaropiały lakier barierki. Owinęła się wokół poziomego masztu anteny i robiąc obrót jak na drążku, wpadła do pokoju hotelowego roztrącając uchylone drzwi.
Jęknęła z bólu. Biegła pochylona przez pokój cicho omijając biurko i jakieś dziwne szezlongi i kanapki. Wewnętrzna galeria hotelu była przejrzystą halą z galeryjkami i podcieniami prowadzącymi do kolejnych numerów. Pęd rzucił ją biodrami na wewnętrzną barierkę. Przeleciała przez poręcz. Spadła na jakieś duże liście, które odbiły ją na poniższe półpiętro. Słyszała już tupot nóg i nie mogła rozpoznać kierunku, skąd. Poczuła coś zimnego, pchało jej kark w bok i w dół. Jakaś ręka przygniotła jej głowę do szklanego blatu. Poczuła szkło a chrzęszczące, arachidowe łupinki wbiły jej się w policzek. Ktoś wciskał jej lufę w kark, aż nie mogła oddychać.
Poczuła, że jej ręce podgięte nienaturalnie jakaś siła próbuje założyć na plecy. To był murzyn o wielkich słoniowatych dłoniach i grubych łydkach. Mimo to jego marynarka była za duża.
- Oddaj skalp. - Warknął. Marija zamachała wolną ręką dając znak, że nie może mówić. - Gdzie skalp? - Powtórzył. Pokazała na górę. Uderzył ją. - Bez kłamstw! Szepnął cedząc zgłoski. Posadził ją na ziemi koło stolika. Łupiny arachidów odpadały z jej policzka.
- Został w numerze na piętrze. Weź go sobie. I tak nic nie zrozumiesz. - Dwóch innych, którzy dobiegli zziajani, postawili ją na nogi i zawlekli do auta.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS166