Legenda z Wysp Owczych.
Raz do roku, w dwunastą noc Bożego Narodzenia, foki te wychodzą na brzeg. Tam zdejmują foczą skórę i bawią się, śpiewają i tańczą, przybierając ludzkie kształty – ale tylko do wschodu słońca.
Legenda opowiada o młodym rolniku z wioski Mikladalur na wyspie Kalsoy, który słyszał, że na południe od jego wioski znajduje się jaskinia fok. Mówiono, że to tutaj foki zebrały się na jedną noc jako ludzie. Chcąc się przekonać, czy to prawda, młody człowiek postanowił pójść i zobaczyć. Gdy zapadła noc, ukrył się za dużą skałą i ze zdziwieniem patrzył, jak duża grupa fok zbliża się do brzegu. Jedna po drugiej wystawiały głowy ponad fale, sprawdzając, czy można bezpiecznie wyjść z morza. A potem wyszły na brzeg, wysuwając się z foczej skóry i przybierając ludzkie kształty (Nummo potrafił zmieniać kształt). Tej dwunastej nocy było wiele fok – samców i samic, młodych i starych – i zaczęły śpiewać, tańczyć i bawić się, nie wiedząc, że są obserwowane.
Nagle młody rolnik zauważył młodą samicę foki, która zbliżała się do skały, gdzie się ukrywał. Zdjęła foczą skórę i przemieniła się w najpiękniejszą kobietę, jaką kiedykolwiek widział. Zafascynowany patrzył, jak biegała, bawiąc się z innymi, i w jego umyśle zaczął kiełkować pomysł: „Ta kobieta będzie moja”. Wypełzł ze swojej kryjówki i wyrwał foczą skórę, którą rzuciła na ziemię.
O świcie, gdy wzeszło słońce i wszystkie foki zaczęły spieszyć się z powrotem do oceanu, piękna młoda kobieta nie mogła znaleźć swojej skóry. Desperacko jej szukała, podczas gdy inne foki czekały w wodzie. Ale nie mogła jej znaleźć, a bez niej została uwięziona na lądzie. Rolnik wyszedł ze swojej kryjówki, trzymając w ramionach jej foczą skórę. Piękna foka zdała sobie sprawę, że nie ma innego wyjścia, jak tylko pójść za nim.”