Ludzie, bogowie i religia w starożytnych świątyniach Mezopotamii.
Główna różnica między religią mezopotamską a dzisiejszymi głównymi religiami światowymi nie polega na odróżnieniu znanego monoteizmu i politeizmu, ale na braku proroka i świętych tekstów, które określają reguły wiary. W Mezopotamii religia nie opierała się na nauczaniu, ale na zadziwieniu prehistorycznego człowieka wobec pozornie nadprzyrodzonych sił świata i świadomości własnej bezsilności.
W tekstach religijnych często mówi się o lęku, kulcie, służbie i posłuszeństwie, ale o miłości nie mówi się wiele, nawet jeśli oznacza to tylko podziw i pokorę. Osobista, czasem szczera relacja z Bogiem nigdy nie została ustanowiona, tak jak w chrześcijaństwie; człowiek nigdy nie spodziewał się znaleźć bliskości, pocieszenia lub zaufania do bogów. Ponieważ bogowie byli daleko od człowieka, byli zbyt silni i zbyt wysoko. Ludzie nie lubili bogów, bali się ich. Bogowie byli odpowiedzialni za wszystko, co wydarzyło się na Ziemi. Nie można było swobodnie decydować ani określać własnego przeznaczenia.
"Jeśli pomożesz sobie, Bóg ci pomoże ”, to indywidualne wyrażenie pewności siebie spotkałoby się ze zdziwieniem i brakiem zrozumienia, nawet w Mezopotamii. Ludzie, zarówno w sensie negatywnym, jak i pozytywnym, czekali na wszystko od bogów. Kilka linijek modlitwy skierowanej przeciwko bogini Isztar ujawnia takie podejście ludu Starego Wschodu: Najmądrzejszy z bogów, który mocno utrzymuje więź między niebem a ziemią, rządząc wszystkimi ludźmi ... Błagam o pomoc; Urodziłem się w twoich rękach, mój niewolniku z podziwem, padam u twoich stóp ... ”Źródło: Mezopotamia - Barthel Hrouda.
Zdjęcie: Ulga półboga Apkallu, jednego z 7 mędrców sumeryjskich. Okres neo asyryjski, pne Około 865.
Ta ulga znaleziona w wykopaliskach Nimrud w Iraku jest eksponowana w British Museum.