ŚMIERĆ I SUKA.
           Dziś jesteśmy już sobie obcy. Jesteśmy skazani na wieczną rozłąkę.
A przecież trudno było o większe powinowactwo dusz. Nie przebaczył mi.
Bawiłam się jego miłością, a jego uczucia były mi igraszką. Niezłomność uczuć jest tu wyrocznią, co niby puszczyk głucho przypomina o osobliwościach niskiego charakteru kierowanego perswazją. Nikt nie znosi puszczyków, ale kiedyś, puszczyk wychodzi na swoje. Czy byliśmy po słowie? Nikim będąc, jesteśmy zadośćuczynieniem przezorności. Żałosność naszych poczynań, w obliczu obietnic danych sobie zbyt pochopnie, odepchnęła nasze serca w gniewie i pozostawiła rozgoryczone przedwczesną klęską porywów młodości. Wielkie nieba, być tak blisko i nie spotkać jego serca. Znajomość z nim ? Ciekawe, co porabia teraz? To chodząca poczciwość. Jego stałość i niezłomność każą mi ciągle myśleć o tych chwilach szczęśliwych i wizjach przyszłości, wraz z nim snutymi marzeń wstęgami obdarzonymi westchnieniami ulgi...
           Jest niedorzecznością sądzić, że lada chwila sprawa się rozstrzygnie. Potępia mnie za to, co było, a jego serce oziębło już tak bardzo. Jednak nie jest z kamienia. Widząc jak cierpię pragnie ulżyć memu cierpieniu. Przygląda się temu z wielkim żalem i bólem. To kolejny dowód jego dobroci. Nikt przedtem tak nie kochał i już nikt tak mnie nie pokocha. Oby znalazł kolejną bratnią duszę. Oczywiście, my kobiety, jesteśmy z natury bardziej zmienne. Kochamy dłużej, kiedy zgaśnie wszelka nadzieja. Wypijmy za to. Zacnie postąpiłam dotrzymując mu wtedy towarzystwa. Okazuje się, że zatopił się w czytaniu poezji i tylko poezji. Chciałabym go znowu zamknąć w moich ramionach.
           Nic nie sprawia mu tak wielkiej radości jak kolejna dawka cierpień zasklepionych w samotności. Jest młody a czas leczy rany. Tak mi przynajmniej mówiono. Sama nie pamiętam i nic o tym nie wiem, jednak jego miłość przerasta go samego wyborem cierpienia.
Zawsze można było polegać nie tyle na jego słowie, co uczynku. W końcu każdy wiedzie własne życie. Przypadek i przeznaczenie mieszkają ściśle przy sobie. I nasze serca biją tuż obok siebie. A przecież ściął głowę ostatniemu potworowi, niepewności, któremu sami urośliśmy skrzydła wiodące nas drogami wielu wyborów lub próżności niewiedzy. Przedsmak oczekiwania zastąpił goryczą rozłąki i gniewem stłumionym w końcu pod naporem dobroci. Serce gorące wewnątrz otuliło się skorupą twardą i zimną, gotową przyjąć każdy cios upokorzenia i upadku. Nie zrobił nic, by przedostać się na drugą stronę tej otchłani, która była tuż, tuż, na wyciągnięcie ręki, na najdelikatniejszy gest, na muśnięcie słowa.
   
     Marija podeszła do modlitewnika i wyciągnęła z małej tajemnej skrytki kawałek udartej fotografii. Uśmiechnięta, wąsata twarz Hombre w wielkim kapeluszu, poorana była zmarszczkami i spalona słońcem i wiatrem. Była to stara twarz kochanka i męża, który był tylko dla niej przeznaczony a teraz odszedł by zwiędnąć samotnie, jak wyschnięty wiór, pociemniały od przeżyć i skąpany w niejednym deszczu a wreszcie wygięty promieniem słońca na nieużyteczny nikomu, pomarszczony garb. Wyjęła pudełko, w którym trzymała jego stracone zęby. Nie śmiała go teraz otworzyć. Stała tak kilka minut myśląc o dniu, gdy miała szesnaście lat i gdy jej ojciec dał jej to zdjęcie i kazał iść do niego. Nie wiedziała kim jest ona sama i myślała, że to jakiś żart. Żart leżał teraz stary i pogięty losem, a fakt, że przeżył katastrofę samolotu, nie przesłaniał widma rychłej śmierci.
     Jego organizm już nie działał jak należy. Marija wiedziała to i bała się. Pamiętała swoją przemianę i to dziwne uczucie czystości, które nastąpiło potem. Jaki będzie Hombre, gdy wejdzie tu znowu? Nie pozwolił się ogolić. Leżał w łóżku już kolejny dzień. Długi i słoneczny, bez wiatru. Kolana przestały mu drgać a nadgarstki zrobiły się wyschnięte i twarde. Nie ruszał się. Czekał. Patrzył na Mariję jak na obcą osobę i nie wysyłał w jej kierunku żadnych myśli. Musiała mu je kraść. Chciała z nim porozmawiać, ale traktował ją jak powietrze i był na nią wyraźnie obrażony. Złote sygnety leżały obok na stoliku. Skórzane skurczone, za małe kierpce pod łóżkiem. Nad wezgłowiem kazał powiesić makatkę z magicznym kwadratem z wyhaftowaną złotem w srebrnej szachownicy inskrypcją: ”SATOR AREPO TENET OPERA ROTAS”. U dołu były jeszcze utworzone małymi literami dwa nazwiska: „Tales z Miletu” i „Sedes z Bakelitu”. Hombbre. To przez niego wypłakała te noce, gdy trawiony gorączką leżał w omamie dymu zła. Nie wybaczył jej jeszcze. Nie zdążył. Miała już pięćdziesiąt cztery lata i wciąż czuła się szczeniarą. Pierwsze ale liczne, siwe włosy przeczyły temu. Wiedziała już, co niesie ze sobą życie, i, że ona sama też nie jest aniołem. Kamień zamknęła do szuflady w dole szafy, nie myśląc, co daje taka obietnica. Łzę starła mimochodem kierując się w stronę pokoju, gdzie leżał Hombre. Była jak stara suka, szwędająca się po pokoju, bez celu w życiu, bez radosnych szczeniąt u boku, liżąca dłoń swego pana w całkowitym oddaniu. Myśli nie nadchodziły. Pustka opanowała jej głowę i powodowała fizyczne omdlenie i nudności. Przysiadła na krześle obok łóżka Hombre. Nie żył.




     Widział jak nadlatuje orzeł i krąży ponad głową. Słońce dźgało przez jego skrzydła trzymane wiatrem snów. Ręce rozpostarł wraz z piórami. Patrzył na Hombre w dół. Hombre przeszedł kroków wiele w zamyśleniu, aż do następnego znaku. I drugi orzeł krążył mu nad głową uśmiechając się w niebie. Hombre zobaczył węża wijącego się wkoło trzech okrągłych kamieni. Ten trzeci znak przekonał go o potrzebie snu i o tym, że nie śni właśnie, i że jest zmęczony i bez oddechu. Zrobiło mu się przykro a orzeł nakrył go swym cieniem. Hombre poczuł, jak pali go Słońce i jak doskwiera lodowaty wiatr. Drobinki ostrego pyłu biły go w twarz a jego poranione oczy nie domykały się krwawiąc i łzawiąc. Hombre przystanął u piargi. Na wprost niego stał succub. Był jakiś smutny, jeśli tak w ogóle można powiedzcie o succubie. Hombre nie oddychał i postąpił jeszcze krok naprzód. Succub wyciągnął ku niemu rękę, która wydłużyła się nadspodziewanie szybko i dotknęła serca Hombre. Hombre chciał uczynić jeszcze krok ale nie mógł, gdyż dłoń succuba oparła się na jego piersi. Poczuł opór i nakaz, aby nie szedł dalej. Succub patrzył na niego twarzą bez twarzy, oczami bez oczu. Mówił bez słów a Hombre rozumiał, że teraz musi zawrócić do świata, który przestał być jego, by stał się jego od nowa. Succub podążył za swą ręką przybliżając się do Hombre. Hombre zaczął oddychać a niebieskie piany wychodziły z jego płuc. Hombre widział uchodzącą z niego śmierć i zrozumiał, że succub wszedł w jego ciało jakby chciał go opętać i zniewolić. Wszelka roślina zaczęła tętnić w jego żyłach wijąc się po zakamarkach i odnawiając swoje młode, jasnozielone, nowe listki. Kot, ten wielki spryciarz przeznaczenia machnął nerwowo ogonem, zdenerwowany, że się nie dopełni dzisiaj. Mrucząc i marudząc otarł się o nogi Hombre i poszedł swoją drogą, co wcześniej była i drogą Hombre a od teraz stała się niczyją. Hombre był wolny. Orzeł krążył nad nim. Succub wyszedł z drugiej strony głowy Hombre wystając jeszcze jakiś czas skośnie, jakby taplał swe stopy w mózgu człowieka. Hombre wzdrygnął się i poczuł gorąco przebiegające wzdłuż wszystkich swoich listków aż do najmniejszej żyłki rośliny życia w swoim truchle. Poczuł siłę mięśni a płuca wymieniły zawartość swych pęcherzy. Hombre otworzył oczy a były one suche i sprawne. Z boku na krześle spała Marija. Wyskoczył rześko z łóżka i cicho na palcach poszedł powyjadać z garnków resztki jedzenia. Służba znalazła go rano nagiego śpiącego na kuchennej posadzce i przeniosła go do salonu pod koc.
Hombre był głodny i śniły mu się gołąbki, które same lecą do gąbki. Był znowu młody i uśmiechał się do świata z głębin swego młodego snu.

     Seniora Marija zbudziwszy się w nocy zobaczyła puste łóżko. Siedziała nieruchomo i myślała o człowieku, który jest jej mężem. Bała się. Podeszła do szuflady i odsunęła ją jednym ruchem. Kamienie były na swoim miejscu. Poprawiła im serwetki i dotknęła co niektórych aby się upewnić, że tam są. Dalej nie widziała jego myśli. Zaczynało ją to irytować a sardoniczny ponury jednak śmiech wstrząsnął jej wnętrzem ironią i sarkazmem. Wróciła na krzesło, łóżko było nadal puste. Pozbierała w myślach dobre wspomnienia i już zastanawiała się czy nie iść go poszukać, gdy Manolito zapukał do pokoju szepcąc coś swoją kocią twarzą o uchu jak pierożek i oczach nietoperza. Poruszał przy tym ustami jakby to był ryjek, sącząc słowa cicho i dobitnie. Razem z innymi domowymi przenieśli Hombre do salonu i leżał teraz pod kocem spokojnie i cicho. Domowi wycofali się zostawiając Seniorę Mariję z tacą pełną smakołyków i parzoną, świeżą, gruboziarnistą, gęstą jak smoła, kawą. Wiedziała, że ma już siwe włosy i że jest teraz dużo starsza od swego Hombre. Jakim będzie? Poprawiła bluzkę i włosy. Machinalnie sięgnęła po lusterko. Bała się tego spotkania. Zawsze była jego szczeniarą ale teraz jest nie tak. Spojrzała do swojej torebki i wyjęła pobrudzony pudrem i szminką mały pistolet kaliber 22. Wrzuciła go do stoliczka koło łóżka pamiętając, że brakuje jednej kuli. Może chciałaby za miasto? Człowiek pragnie podróży. Czasem chciałaby daleko i byle dalej od niego. W lusterku zobaczyła swoją indiańską twarz dojrzałej kobiety. Tam wydarzenia ostatnich lat wyryły swoje opowieści wgłębieniami zmarszczek i plamami, znakami dni. Rozpuściła włosy a one spadły aż do pasa bujną i czarna kaskadą poprzetykane srebrną siwizną i zakryły jej twarz całkowicie. Płakała. Bała się go utracić i bała się pozostać przy nim. Nie odbierała jego myśli i nie wiedziała nic o nim, młodym i nowym Hombre zanurzonym w swoim śnie tutaj, tuż obok. Nie śmiała na niego spojrzeć ale pocałowała go i siedziała dalej obok niego czekając.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS150