Pisma gnostyckie mówią, że Archonci są potomstwem Sophii, ale w inny sposób niż ludzie. Są nieorganiczni i porównywani do „przedwczesnego płodu” i powstali, gdy Sophia zderzyła się z materią.
Apokryf Jana mówi, że Sophia spowodowała, że wśród Archontów wyłonił się przywódca, typ „smoczy”, i stał się znany jako Yaldabaoth, co tłumaczy się na „Dzieci pustki” lub „Dzieci otchłani”. Ten Demiurg jest również nazywany „Ignorancką Ciemnością”, ponieważ nie wiedział, skąd pochodzi ani kto go stworzył. Spojrzał na materię i ogłosił się najwyższym bogiem i stwórcą.
Z psychologicznego punktu widzenia to tak jak my. Urodziliśmy się w świecie i zapomnieliśmy, skąd pochodzimy. W epoce hiperindywidualizmu często szukamy własnych korzyści (nieświadomie autosabotażu), zakochani w chwytaniu się naszego ego i fałszywych opowieściach o „zarozumiałości”.
Yaldabaoth otrzymał moc i był w stanie tworzyć, ale tylko przez naśladowanie. Brakowało mu prawdziwej twórczej wyobraźni, ponieważ jest nieświadomy i odłączony od Najwyższego Źródła lub Twórcy. Podobnie jak my, kiedy podążamy ścieżką ignorancji Ego, nie pojawia się nic twórczego i prawdziwie natchnionego. Tworzymy nasze życie zgodnie z naszymi własnymi „niższymi” pragnieniami.
W pismach gnostyckich Yaldabaoth w ignorancji twierdzi: „Jestem Bogiem i nie ma innego!” Tak jak głosi Jahwe w Starym Testamencie. Żydowska Biblia dalej opowiada historię obłąkanego boga Ojca. Bezlitosna postać zauroczona własną mocą, która rażąco toleruje gwałt, morderstwo i zniszczenie na każdym człowieku, który nie ugnie przed nim kolan.
Jeśli brzmi to dla ciebie psychopatycznie, masz rację. Jahwe jest totalnym maniakiem, a wiara w tę postać jako „Boga” jest ogromnym ciężarem i złamaniem psychiki, ducha i szacunku dla wszelkiego życia.
Z tego powodu wielu wczesnych gnostyków, jak ojciec kościoła Marcion (ce.85-160), nauczało, że bóg Jezusa nie był bogiem Żydów. Marcjonici wierzyli, że bóg Żydów był bogiem stwórcą, który rządził na podstawie osądu i przemocy. Gnostycy rozumieli, że istnieje prawdziwy Bóg, Bóg Jezusa i starożytnych. Wyższe źródło braku osądzania, bezwarunkowej miłości i wiecznego „Om”.