Pisma indyjskie mówią o wybuchach nuklearnych. Opowiadają o czasach, gdy „bogowie” żyli wśród ludzi.
W tekście Mahabarata możemy przeczytać o mieście Dwarka, o którym mówi się, że było rodzinnym miastem „boga” Śiwy, i o tym, jak zginęło w powodzi.
„Morze wdarło się do miasta i pięknych ulic. Widziałem, jak wielkie budynki były zanurzane jeden po drugim. Za kilka minut było po wszystkim. Morze stało się spokojne jak jezioro, a Dwarka to tylko nazwa. Pamięć. "
To miasto Dwarka zawsze było uważane przez zachodnich historyków za mitologię. Jak wszystko w opowieściach o stworzeniu Indii. Tak jak dzisiaj robimy to z miastem Atlantyda.
Aż przypadkiem znaleźli miasto Dwarka. Oczywiście pod wodą.
Teksty mitologiczne okazały się bardzo wiarygodne.
Dwarka to przykład „mitologicznych” miejsc, które niszczą bajki, będąc prawdziwymi. Jest ich znacznie więcej.
Teksty Indii są w dużej mierze oparte na prawdach. Bez względu na to, jak niewiarygodnie mogą dziś brzmieć.
„Bogowie” żyli ramię w ramię z ludźmi i wyposażyli nas w technologię, która przewyższała to, co mamy dzisiaj. Tak jak mówią teksty.
Kiedy na przykład teksty mówią, że potężna eksplozja zniszczyła miasto, a dziś znajduje się stopiony piasek nad dużymi obszarami pustynnymi, gdzie musiały znajdować się rzekome „mitologiczne” miasta, wtedy nawet te części są prawdziwe. Chociaż nasi historycy uważają to za „niemożliwe”.
Jedyny powód, dla którego ludzie Zachodu nie wierzą w teksty to:
„Obcy nie istnieją”. A teraz Pentagon mówi, że istnieją. Czyli jak jest?