RYTUAŁ REGENERACJI na słowiańskich wsiach.

Nasi przodkowie wierzyli, że jeśli dziecko urodziło się przedwcześnie, jeśli jest słabe lub chore, to znaczy, że nie „dojrzało” w łonie matki. A jeśli tak, to trzeba go doprowadzić do „stanu koniecznego”, aby nie tylko przetrwał, ale i zyskał witalność.
Piec, zgodnie z tradycjami starożytnych Słowian, był światem trójjedynym: niebiańskim, ziemskim i pozagrobowym. Dlatego zwrócili się do niego o pomoc, by uratował chore dziecko.
W tym samym czasie narodziny dziecka porównywano do pieczenia chleba, dlatego smarowano je ciastem żytnim, pozostawiając tylko usta i nozdrza wolne.
Wodę do ciasta przynoszono o świcie z trzech studni, najlepiej przez babcię uzdrowicielkę. Dziecko posmarowane ciastem położono na łopatce do chleba - SADNIKU, przywiązano do niej i trzykrotnie wysłano na krótki czas do ciepłego (nie gorącego!) piekarnika, w którym nie było ognia. W niektórych miejscach powierzono to babci położnej, innym matce, innym najstarszej we wsi.
PIECZENIE nigdy nie odbywało się w pojedynkę i zawsze towarzyszyły mu specjalne przemówienia. Babcia-położna (z którą był pomocnik do wyjmowania dziecka z łopaty), wymamrotała coś w stylu: „Piecz, upiecz, psia starość (choroba zła)” a w innych przypadkach założono obowiązkowy dialog uczestników obrzędu.
Jego znaczenie tkwiło nie tylko w wypowiadanych słowach, ale także wspierało rytm, w którym konieczne było wysłanie i powrót dziecka z piekarnika, aby się nie udusił.
Na przykład, jeśli zgodnie z rytuałem miał działać matczyną łopatą, to teściowa mogła stanąć przy drzwiach. Wchodząc do domu zapytała: „Co robisz”? Synowa odpowiedziała: „Piekę chleb” – i tymi słowami włożyła łopatę do piekarnika.
Teściowa powiedziała: „No, piecz, piecz, ale nie upiecz” i wyszła za drzwi, a rodzic wyjął łopatę z pieca.