Istnieje wiele południowoamerykańskich legend o potopie.
Zgodnie z mitami Inków, Ajmarów i innych południowoamerykańskich Indian, Vira Kocha postanowił zniszczyć pierwszą upadłą ludzkość – gigantów . Zesłał na nich potężną powódź zwaną Unu-Pachacuti ("zmiana wody epok"), która trwała 60 dni. Podczas tej powodzi niemal wszystkie ślady pierwszych ludzi na Ziemi zniknęły pod wodą. Hymny Vira Koche, używają terminu anankocha, co oznacza morze z góry. Może to świadczyć o tym, że źródła powodzi znajdowały się powyżej – na niebie.
Oto, co mówi o potopie w „Bogowie i ludzie Huarochiri” Francisco de Avila:
„ W czasach starożytnych światu groziło wyginięcie… Matka Morze postanowiła wylać się z brzegów i rozlać jak wodospad. ...". Woda sięgała szczytów najwyższych gór. „…Po pięciu dniach woda zaczęła spadać. Wysuszona część zaczęła porastać roślinnością. Morze cofało się coraz dalej, a gdy odeszło i sytuacja się wyjaśniła, okazało się, że zabiło wszystkich ludzi. Tylko ci, którzy przeżyli na górze… zaczęli się ponownie rozmnażać, a dzięki niemu ludzkość istnieje do dziś.”
José de Acosta w swojej Historii naturalnej Inków i ich moralności (1590) napisał:
„Indianie mówią, że wszyscy pierwsi ludzie utonęli podczas powodzi, a potem z wielkiego jeziora Titicaca wyłonił się Vira Kocha, który przebywał w Tiahuanaco, gdzie wtedy można było zobaczyć ruiny starożytnych i bardzo dziwnych budowli…”. Pojawiwszy się, Vira Kocha stworzyła słońce, księżyc i gwiazdy.
Zwróć uwagę na dwie okoliczności w tym micie - 1) po powodzi Tiahuanaco było ruinami starożytnych budowli, 2) po powodzi Vira Kocha stworzyła słońce, księżyc i gwiazdy, które wcześniej nie istniały. Ta ostatnia informacja jest zgodna z legendami Indian mieszkających w pobliżu ruin Tiahuanaco, mówiącymi, że Wielkie Miasto zostało zbudowane przed straszliwą katastrofą zwaną Chamak Pacha czyli Epoką Ciemności i towarzyszącą jej powodzią Unu Pachacuti. Samo Tiahuanaco było w zasadzie podziemnym miastem .
A.V. Koltypin, 2013







There are many South American legends about the Flood.
According to the myths of the Incas, Aymars and other South American Indians, Vira Kocha decided to destroy the first fallen humanity - the giants. He sent upon them a mighty flood called Unu-Pachacuti ("water change of the ages") that lasted 60 days. During this flood, almost all traces of the first humans on Earth disappeared under the water. Vira Koche's hymns use the term anankocha, which means sea from above. This may indicate that the sources of the flood were above - in the sky.
Here is what Francisco de Avila says about the Flood in "The Gods and People of Huarochiri":
“In ancient times the world was threatened with extinction ... Mother Sea decided to overflow from its shores and spill over like a waterfall. ... ". The water reached the tops of the highest mountains." ... After five days, the water began to fall. The dried part began to grow overgrown with vegetation. The sea receded further and further, and when it went away and the situation cleared, it turned out that it killed all the people. Only these people. the survivors on the mountain ... began to multiply again, and thanks to him, humanity still exists today. "
José de Acosta in his Natural History of the Incas and Their Morals (1590) wrote:
"The Indians say that all the first people drowned during the flood, and then from the great Lake Titicaca emerged Vira Kocha, who was in Tiwanaku, where then you could see the ruins of ancient and very strange buildings ...". Upon her appearance, Vira Kocha created the sun, moon and stars.
Note two circumstances in this myth - 1) after the flood, Tiahuanaco was the ruins of ancient buildings, 2) after the flood, Vira Kocha created the sun, moon and stars that did not exist before. This last piece of information is consistent with the legends of the Indians living near the ruins of Tiahuanaco, saying that the Great City was built before the terrible disaster known as Chamak Pacha or the Age of Darkness and the accompanying flood of Unu Pachacuti. Tiahuanaco itself was basically an underground city.
A.V. Koltypin, 2013