„Atlantyda jest często kojarzona z minionym złotym wiekiem. Roy Stemman wyjaśnia w swojej książce „Atlantis and the Lost Lands”, jak „ziemia była w pokoju. Łagodny klimat ogarnął planetę, a człowiek dobrze zareagował na dobroczynność natury… potem straszliwa i wszechogarniająca katastrofa wstrząsnęła ziemią”.
O upadek i ostateczne zniszczenie Atlantydy obwiniano ludzi, którzy wywołali gniew bogów, ponieważ „zgubili drogę i zwrócili się ku niemoralnym pościgom”.
W Timaiosie Platona jest napisane „było i będzie ponownie wiele zniszczeń ludzkości wynikających z wielu przyczyn; największe zostały spowodowane przez działanie ognia i wody, a inne mniejsze przez niezliczone inne przyczyny”. Podczas pobytu w Statesman nieznajomy pyta Sokratesa o „zmianę wschodu i zachodu słońca i innych ciał niebieskich, jak w tamtych czasach zachodziły one w stronie, w której teraz wschodzą, i wschodziły tam, gdzie są teraz.." Później łaciński autor Pomponiusz Mela pisał, że w annałach prowadzonych przez Egipcjan „można przeczytać, że od czasu ich istnienia bieg gwiazd czterokrotnie zmieniał kierunek, a słońce w tym miejscu dwukrotnie zachodziło. nieba, gdzie wschodzi dzisiaj”. Podobnie w Magical Papyrus Harris,
W innym miejscu na świecie znajdujemy relacje o dziwnym oświetleniu nieba, a „ci, którzy widzieli w tym zapowiedź katastrofy, uciekli w poszukiwaniu schronienia. Ci, którzy obserwowali i czekali, zginęli, gdy niebo pociemniało i straszliwy deszcz spadł na ziemię. Miejscami deszcz był jak krew”.
https://www.amberofthesea.uk/