Ocalały więzień związkowy z obozu jenieckiego Andersonville, amerykańskiego obozu koncentracyjnego. W latach 1865-1867
Andersonville lub znany również jako obóz Sumtera, był obozem koncentracyjnym prowadzonym przez konfederatów podczas wojny secesyjnej. Działała przez ostatnie 14 miesięcy wojny domowej. Andersonville posiadało około 45 000, a 13 000 z nich zmarło w wyniku internowania w Andersonville, z których wszyscy byli żołnierzami Unii.
Andersonville miał kilka problemów, które doprowadziły do wysokiej śmiertelności.
1. Zaopatrzenie w wodę było silnie zanieczyszczone. Przez Andersonville przepływała jedna bardzo mała rzeka, w której żołnierze konfederatów wrzucali w górę rzeki kał i mocz, aby rozprzestrzeniały się choroby w obozie.
2. Choroby takie jak szkorbut, biegunka i czerwonka występowały bardzo często. Powszechne były również pasożyty, takie jak tęgoryjce. Wielu więźniów zmarło z powodu chorób, ponieważ praktykowano bardzo mało higieny.
3. Ucieczka z umocnień wokół obozu była bardzo trudna. Wysoka 19-metrowa palisada utrudniała wyjście z obozu. Strażnicy z platform zwanych gołębnikami strzelali do każdego, kogo widzieli, próbując uciec.
4. Jedzenie w obozie było bardzo słabe. Kanibalizm był powszechny, a żywność o jakiejkolwiek dobrej wartości odżywczej była rzadka.
5. Struktura społeczna odgrywała istotną rolę. Więźniowie często znajdowali się w grupach. Każda z tych grup odgrywała inną rolę w hierarchii więziennej. Przykładami tych grup byli Anderson Raiders i Regulatory. Najeźdźcy najeżdżali inne grupy i kradli żywność, zapasy i ubrania. Organy nadzoru zostały utworzone w celu zwalczania najeźdźców, a nawet odbywały sesje sądowe, podczas których więźniowie powiesili 6 bandytów za ich zbrodnie wobec innych więźniów.
6. Więźniom nie dawano ubrań, co pozostawiało więźniów w mundurach, które w miarę upływu miesięcy stawały się podarte i wystawiały więźniów na działanie żywiołów.
Drugi obraz to rysunek obozu.
Fotograf: nieznany
Artysta: Thomas O Dea
Źródło: wikipedia.org