Dysk do rzucania - tajemnicza broń starożytności.
Te lub inne rodzaje broni do rzucania, takie jak dyski, były używane przez prawie wszystkie narody ziemi. Na przykład australijscy aborygeni nadal używają podobnej, ale jeszcze bardziej tajemniczej broni do polowania - bumerangu.
Broń Bogów
Jak bez znajomości koła, bez znajomości aerodynamiki, można sobie wyobrazić taki kształt? Tubylcy tłumaczą to po prostu – wiedza o bumerangu: jego kształcie, technice stosowania i wytwarzaniu, uczyły ich duchy żyjące w niektórych roślinach.
Rzucane dyski o różnych rozmiarach i kształtach były szeroko stosowane przez starożytnych Aryjczyków, przodków wszystkich białych ludów Europy, których języki należą do grupy indoeuropejskiej. Użycie dysków do rzucania przez Aryjczyków jako broni jest szczegółowo opisane w Mahabharacie.
Mówi, że pierwotnie dyski były potężną bronią bogów.
Indyjskie Wedy opowiadają o ognistym dysku Sudarshan, który powstał z samego Słońca i miał dwa rzędy po dziesięć milionów ognistych języków na krawędziach, poruszających się w przeciwnych kierunkach.
Sudarshana lub Sudarshana Chakra w hinduizmie to obracający się dysk ognia, jeden z atrybutów i broni Wisznu, a także jego awatar.
W Mahabharacie opisana jest podobna boska broń - ognisty dysk do rzucania ze stalowym prętem przymocowanym do środka, który był ulubioną bronią Kryszny.
„I Pavaka powiedział do niego:„ Dzięki tej (broni) bez wątpienia pokonasz w bitwie nawet nieludzkie istoty. Z jego pomocą zawsze przewyższysz w walce ludzi, a nawet bogów, rakszasów, pisachów, daityów i węży, i - nie ma co do tego wątpliwości - pokonasz najlepszych wrogów. Za każdym razem, gdy rzucisz go na wrogów podczas bitwy, po zabiciu ich, wróci ponownie do twoich rąk, pozostając nieodpartym w bitwie” (Mahabharata)
Prawdopodobnie w starożytności istniała tajna metoda rzucania, która umożliwiała rzucanie dyskiem po trajektorii podobnej do bumerangu lub po innej specjalnej trajektorii.
Warto zauważyć, że w starożytnej Grecji (Hellas) podczas igrzysk olimpijskich wszyscy sportowcy musieli występować nago. I nie jest to czyjaś erotyczna fanaberia, ale jedna z metod sprawdzania, czy sportowiec jest człowiekiem i nie ma żadnych dodatkowych urządzeń. Wszystkie osiągnięcia sportowe miały być realizowane wyłącznie dzięki sile i możliwościom ludzkiego ciała.
Prototypem współczesnego pocisku sportowego - tarczy do rzucania, był krążek z brązu z VI wieku (pne) znaleziony na wyspie Egina o średnicy 21 cm i wadze 1884 kg.
Nawiasem mówiąc, wynalazek dysków do rzucania można dobrze wytłumaczyć boskim pochodzeniem. Jednak oficjalna nauka również zaprzecza bogom, więc ta opcja również nie jest odpowiednia.