Ta szklana, starożytna rzymska misa została znaleziona w kamiennym sarkofagu na cmentarzu rzymskiego miasta Augustodun (współczesne Auten we Francji). Choć misa, niestety, została stłuczona, jej fragmenty zachowały się na tyle dobrze, że można dostrzec misterny ornament i przeczytać po łacinie napis „VIVAS FELICITER”, czyli „Żyjcie szczęśliwie”. Cmentarz użytkowany był od początku III do połowy V wieku, a sama misa szklana datuje się na IV wiek.
Wszystkie fragmenty misy wysłano do Niemiec w celu renowacji, i na temat tego niezwykłego artefaktu pojawiły się nowe fakty. Artysta wykonujący misę z kawałka szkła był niezwykle zręczny, to jednak popełnił oczywisty błąd, który wymagał od niego dodania litery „C” do napisu osobno, przy użyciu roztopionego kawałka szkła, które jest nieco różni się od pozostałych liter (analiza wykazała, że szkło na literę C ma dokładnie taki sam skład chemiczny jak reszta misy, różni się tym, że jest bardziej matowe, a wynika to z faktu, że szkło się stopiło). Problem w tym przypadku polega nie tylko na sposobie, w jaki rzekomo zostało wyprodukowane, ale na faktycznej oficjalnej narracji, która przenosi wszystko, co jest napisane po łacinie, na epokę starożytnego Rzymu. Wszystko czego nie potrafia wytlumaczyc zastepuja Satrozytnym Rzymem.

Diatreta to rodzaj szklanej wazy o dwóch powłokach, z których jedną była ażurowo wycięta lub doklejana. Najwazniejszym jest tu fakt , że w naszych czasach nie potrafimy wykonac takich szklanych podwójnych naczyń, z powodu pekania szkła pod wpływem naprężeń  powstających przy stygnięciu. Bierze się pod uwagę że oryginalne diatery były szkłem kryształowym rrzniętym i szlifowanym, a nie niskotemperaturowym szkłem sodowym z doklejanymi elementami. ( tak jak litery i ornamenty na zdjęciach, które swiadczą o późniejszym nasladownictwie autentycznych diater).