„Na ponurej wyspie na Morzu Aralskim sto małp jest przywiązanych do słupów ustawionych w równoległych rzędach rozciągających się w kierunku horyzontu. Stłumiony łomot przerywa bezruch. Daleko w oddali mała metalowa kula unosi się w niebo, a następnie pędzi w dół, obracając się, aż rozpadnie się podczas drugiej eksplozji.
Około siedemdziesięciu pięciu stóp nad ziemią chmura w kolorze ciemnej musztardy zaczyna się rozwijać, delikatnie rozpuszczając, gdy zsuwa się w kierunku małp. Ciągną za łańcuchy i zaczynają płakać. Niektóre chowają głowy między nogami, niektóre zakrywają usta lub nosy, ale jest już za późno: już zaczęły umierać.
Na drugim końcu wyspy garstka mężczyzn w biologicznych strojach ochronnych obserwuje scenę przez lornetkę, robiąc notatki. Za kilka godzin odzyskają wciąż oddychające małpy i wracają do klatek, w których zwierzęta będą poddawane ciągłemu badaniu przez kolejne kilka dni, aż jedna po drugiej umarły z powodu wąglika lub tularemii, gorączki Q, brucelozy, nosacizny lub zarazy.
Te małpy zostały zamówione z Afryki i immunizowane do testów na Rebirth Island w poszukiwaniu nowych śmiertelnie opornych bakterii i wirusów. Prawie wszystkie zginęły. ”
Oto początkowe słowa Biohazard: mrożąca krew w żyłach prawdziwa historia największego tajnego programu broni biologicznej na świecie, powiedziana od środka przez człowieka, który je ranił , wstrząsająca autobiografia kazachskiego lekarza, który pomógł stworzyć i wyreżyserować największy i najbardziej zaawansowany program wojny biologicznej na świecie, w tajnych fabrykach rozsianych po Związku Radzieckim przez 70 lat .
W latach 1988-1992 autor, Ken Alibek, był pierwszym zastępcą szefa państwowej agencji farmaceutycznej Biopreparat , której głównym zadaniem było opracowywanie i wytwarzanie broni z najbardziej niebezpiecznych wirusów, toksyn i bakterii znanych człowiekowi.
Był to gigantyczny wysiłek, który pochłonął miliardy dolarów i zatrudnił dziesiątki tysięcy ludzi pracujących w całkowitej tajemnicy, aby znaleźć sposoby zadawania najbardziej rozdzierających chorób i śmierci milionom ludzi w świecie kapitalistycznym. Biopreparat była siecią ośrodków badawczych, testowych i produkcyjnych, rozmieszczonych w 40 lokalizacjach w Rosji i Kazachstanie.
Program radzieckiej wojny biologicznej rozpoczął się w latach dwudziestych. Straty spowodowane brutalną epidemią tyfusu w latach 1918–1921 wywarły głębokie wrażenie na dowódcach Armii Czerwonej. Uznali, że choroba była silniejszą bronią niż pociski artyleryjskie.
Huyen Nguyen