The Hieroglyphs of God's Electric Kingdom: 009:

Magnetic Dipole (Double Hill) - The twin peaks are the magnetic dipole, this arrangement has nothing to do with a constellation or horizon but actually explains the dynamics of magnetism in the Universe. Each mountain peak represents a pole of a magnetic field. The peaks and troughs provide an indication of the mountains in a cosmic realm, as you move with or against the magnetic fields.
Magnetic Dipole

Magnetic Stellar Dipole (Akhet) - The Sun rests in a dipole magnetic field, it has North and South Poles which flip on average every 11 years. The dynamics of the Hannes Alfven Solar Circuit are shown in detail by Aker

Magnetic Quadrupole (Four Hills) - Quadrupoles are used to confine ions axially and explain the function of the electric field to a Pyramid, see Sopdu. [Also the heliospheric current sheet shown below results in higher order multi pole components explained by the hieroglyph for Amentet as a quadrupole..]
Magnetic Quadrupole

DiamagnetismMagnetic Field Strength - Experiments have been conducted on Frogs at Radboud University, Nijmegen in the Netherlands showing that the Frog is a diamagnetic animal, meaning it can levitate in a magnetic field of 16T. The Frog is an animal that levitates in a relatively weak magnetic field compared to other animals, some experiements have recorded magnetic fields as low as 10T required to levitate the Frog. By comparison, a baby mouse for example, requires a stronger magnetic field in the region of more than 17T. The Frog therefore has a special characteristic that is used to indicate the Magnetic Field Strength, it is also often shown adjacent to the vertical measuring palm confirming this feature of the Frog as a measure and indicator of magnetic field strength. (It also explains how thousand tonne hard stones are moved hundreds of kilometres from their quarry sites.) Seshat

Seshat EmblemSeshat Emblem - Canopy Height - Magnetic Field Umbrella (Seshat)







Seshat Emblem at Komombo Temple (Left) and the Earth's magnetic field protecting the planet from the solar wind (Right)

VultureScavenge - The vulture is a scavenging bird of prey and is used to describe the method of searching for negative charge. It is a bird that wastes nothing and waits for the larger scavenger to eat first. Another interesting attribute of the vulture is its bald head, this is a misunderstood trait that has likely evolved due to the requirement of detecting the emotions of surrounding animals whilst scavenging. Scavenging is a vulnerable moment in a vultures life as it is judging when to begin consuming its meal, too early and it risks being killed by the hungry predator, too late and the other vultures crowd the kill. Because of this it has evolved a bald head and a higher sensitivity to the longitudinal electric fields of the animals surrounding it. See Mut.






Owl Seek
 The owl has extraordinary eyesight and widely believed to have the best night vision in the animal kingdom, very efficient at collecting and processing light. In fact, the eyes are so well developed, that they are not eye balls as such, but elongated tubes fixed to the head. The owl must rotate its head in order to see and has 70° binocular vision.

In owls, the fovea is on the upper part of the retina, so things below the owl appear exceptionally clear. This helps them hunt on the ground. When owls close their eyes half way, they block out the sky and some of the sunlight, but can still see the ground below perfectly.

The Owl as part of Ammits name describe the ability for a star to 'seek' negative charge. Stars are only tiny sparks in the immensity of space. For example, at a scale of one inch to one astronomical unit (the distance of the Earth from the Sun), the nearest star would be four miles away and the Sun would be the size of a dust mote, about a hundredth of an inch.




Next part:
The Hieroglyphs of God's Electric Kingdom: 010:

Previous part:
The Hieroglyphs of God's Electric Kingdom: 008:

Start:
The Hieroglyphs of God's Electric Kingdom: 000:







Hieroglify Elektrycznego Królestwa Bożego: 009:

Dipol magnetyczny (Double Hill) - Bliźniacze szczyty to dipol magnetyczny, ten układ nie ma nic wspólnego z konstelacją ani horyzontem, ale w rzeczywistości wyjaśnia dynamikę magnetyzmu we Wszechświecie. Każdy szczyt górski reprezentuje biegun pola magnetycznego. Szczyty i doliny wskazują góry w kosmicznym królestwie, gdy poruszasz się z polami magnetycznymi lub pod nimi.
Dipol magnetyczny

Magnetyczny dipol gwiezdny (Akhet) – Słońce spoczywa w dipolowym polu magnetycznym, ma biegun północny i południowy, które zmieniają się średnio co 11 lat. Dynamikę obwodu słonecznego Hannesa Alfvena szczegółowo pokazuje firma Aker

Magnetyczny kwadrupol (cztery wzgórza) — kwadrupole są używane do osiowego ograniczania jonów i wyjaśniania funkcji pola elektrycznego w piramidzie, patrz Sopdu. [Również pokazany poniżej arkusz prądu heliosferycznego daje w wyniku wielobiegunowe składowe wyższego rzędu wyjaśnione hieroglifem dla Amentet jako kwadrupol...]
kwadrupol magnetyczny

DiamagnetyzmNatężenie pola magnetycznego — eksperymenty zostały przeprowadzone na żabach na Uniwersytecie Radboud w Nijmegen w Holandii, które wykazały, że żaba jest zwierzęciem diamagnetycznym, co oznacza, że może lewitować w polu magnetycznym 16T. Żaba jest zwierzęciem, które lewituje w stosunkowo słabym polu magnetycznym w porównaniu do innych zwierząt, niektóre eksperymenty wykazały, że pola magnetyczne wynoszą tak niskie, jak 10T wymagane do lewitacji żaby. Dla porównania, na przykład mała myszka wymaga silniejszego pola magnetycznego w obszarze ponad 17T. Żaba ma więc specjalną charakterystykę, która służy do wskazywania natężenia pola magnetycznego, często jest również pokazywana obok pionowej dłoni pomiarowej, potwierdzając tę cechę żaby jako miara i wskaźnik natężenia pola magnetycznego. (Wyjaśnia to również, w jaki sposób tysiące ton twardych kamieni jest przenoszonych setki kilometrów z ich kamieniołomów.) Seshat

Seshat EmblemSeshat Emblem - Wysokość Baldachim - Parasol Pola Magnetycznego (Seshat)

Emblemat Seshat w świątyni Komombo (po lewej) i ziemskie pole magnetyczne chroniące planetę przed wiatrem słonecznym (po prawej)

VultureScavenge — sęp jest padlinożernym ptakiem drapieżnym i jest używany do opisywania metody poszukiwania ładunku ujemnego. Jest to ptak, który nic nie marnuje i czeka, aż większy padlinożerca pierwszy zje. Inną interesującą cechą sępa jest jego łysa głowa, jest to źle rozumiana cecha, która prawdopodobnie wyewoluowała ze względu na wymóg wykrywania emocji otaczających zwierząt podczas padlinożerstwa. Padlinożerstwo jest wrażliwym momentem w życiu sępów, ponieważ osądza, kiedy zacząć spożywać swój posiłek, zbyt wcześnie i ryzykuje zabicie przez głodnego drapieżnika, zbyt późno, a inne sępy tłumnie zabijają. Z tego powodu wyewoluował łysą głowę i większą wrażliwość na podłużne pola elektryczne otaczających ją zwierząt. Zobacz Mut.



Poszukiwanie sów
 Sowa ma niezwykły wzrok i powszechnie uważa się, że ma najlepszą zdolność widzenia w nocy w królestwie zwierząt, bardzo wydajną w zbieraniu i przetwarzaniu światła. W rzeczywistości oczy są tak dobrze rozwinięte, że nie są to same gałki oczne, ale wydłużone rurki przymocowane do głowy. Aby widzieć, sowa musi obracać głowę i ma widzenie obuoczne pod kątem 70°.

U sów dołek znajduje się w górnej części siatkówki, więc rzeczy poniżej sowy wydają się wyjątkowo wyraźne. To pomaga im polować na ziemi. Kiedy sowy zamykają oczy do połowy, zasłaniają niebo i część światła słonecznego, ale nadal doskonale widzą ziemię pod spodem.

Sowa jako część imienia Ammitów opisuje zdolność gwiazdy do „szukania” ładunku ujemnego. Gwiazdy to tylko maleńkie iskry w bezmiarze kosmosu. Na przykład, w skali jeden cal do jednej jednostki astronomicznej (odległość Ziemi od Słońca), najbliższa gwiazda byłaby odległa o cztery mile, a Słońce miałoby wielkość drobinki pyłu, około jednej setnej cala .







Die Hieroglyphen von Gottes elektrischem Königreich: 009:

Magnetischer Dipol (Doppelhügel) - Die Zwillingsgipfel sind der magnetische Dipol, diese Anordnung hat nichts mit einer Konstellation oder einem Horizont zu tun, sondern erklärt tatsächlich die Dynamik des Magnetismus im Universum. Jeder Berggipfel repräsentiert einen Pol eines Magnetfelds. Die Gipfel und Täler geben einen Hinweis auf die Berge in einem kosmischen Bereich, wenn Sie sich mit oder gegen die Magnetfelder bewegen.
Magnetischer Dipol

Magnetischer Sterndipol (Akhet) – Die Sonne ruht in einem Dipol-Magnetfeld, sie hat Nord- und Südpole, die sich im Durchschnitt alle 11 Jahre umdrehen. Die Dynamik des Hannes Alfven Solar Circuit wird von Aker detailliert dargestellt

Magnetischer Quadrupol (vier Hügel) – Quadrupole werden verwendet, um Ionen axial einzuschließen und die Funktion des elektrischen Feldes einer Pyramide zu erklären, siehe Sopdu. [Auch das unten gezeigte heliosphärische Stromblatt führt zu mehrpoligen Komponenten höherer Ordnung, die durch die Hieroglyphe für Amentet als Quadrupol erklärt werden.]
Magnetischer Quadrupol

DiamagnetismusMagnetische Feldstärke - Experimente wurden an Fröschen an der Radboud Universität, Nijmegen in den Niederlanden durchgeführt, die zeigen, dass der Frosch ein diamagnetisches Tier ist, was bedeutet, dass er in einem Magnetfeld von 16 T schweben kann. Der Frosch ist ein Tier, das im Vergleich zu anderen Tieren in einem relativ schwachen Magnetfeld schwebt. Einige Experimente haben Magnetfelder von nur 10 T aufgezeichnet, die erforderlich sind, um den Frosch schweben zu lassen. Im Vergleich dazu benötigt beispielsweise eine Babymaus ein stärkeres Magnetfeld im Bereich von mehr als 17T. Der Frosch hat daher ein besonderes Merkmal, das verwendet wird, um die magnetische Feldstärke anzuzeigen, es wird auch oft neben der vertikalen Messhandfläche gezeigt, was dieses Merkmal des Frosches als Maß und Indikator für die magnetische Feldstärke bestätigt. (Es erklärt auch, wie tausend Tonnen schwere Steine Hunderte von Kilometern von ihren Steinbrüchen entfernt transportiert werden.) Seshat

Seshat EmblemSeshat Emblem - Überdachungshöhe - Magnetfeldschirm (Seshat)

Seshat-Emblem am Komombo-Tempel (links) und das Magnetfeld der Erde, das den Planeten vor dem Sonnenwind schützt (rechts)

VultureScavenge - Der Geier ist ein aasfressender Raubvogel und wird verwendet, um die Methode der Suche nach negativer Ladung zu beschreiben. Es ist ein Vogel, der nichts verschwendet und darauf wartet, dass der größere Aasfresser zuerst frisst. Ein weiteres interessantes Merkmal des Geiers ist sein kahler Kopf. Dies ist ein missverstandenes Merkmal, das sich wahrscheinlich aufgrund der Anforderung entwickelt hat, die Emotionen der Tiere in der Umgebung beim Aasfressen zu erkennen. Das Aasfressen ist ein verletzlicher Moment im Leben eines Geiers, da er zu früh abschätzt, wann er mit dem Verzehr seiner Mahlzeit beginnen soll, und es riskiert, von dem hungrigen Raubtier getötet zu werden, zu spät und die anderen Geier die Tötung drängen. Aus diesem Grund hat es einen kahlen Kopf und eine höhere Empfindlichkeit gegenüber den elektrischen Längsfeldern der ihn umgebenden Tiere entwickelt. Siehe Mut.



Eule suchen
 Die Eule hat ein außergewöhnliches Sehvermögen und es wird allgemein angenommen, dass sie die beste Nachtsicht im Tierreich hat, sehr effizient beim Sammeln und Verarbeiten von Licht. Tatsächlich sind die Augen so gut entwickelt, dass sie keine Augäpfel als solche sind, sondern längliche Röhren, die am Kopf befestigt sind. Die Eule muss ihren Kopf drehen, um zu sehen, und hat ein binokulares Sehen von 70 °.

Bei Eulen befindet sich die Fovea im oberen Teil der Netzhaut, sodass die Dinge unter der Eule außergewöhnlich klar erscheinen. Dies hilft ihnen bei der Jagd auf dem Boden. Wenn Eulen ihre Augen halb schließen, blockieren sie den Himmel und einen Teil des Sonnenlichts, können aber den Boden darunter immer noch perfekt sehen.

Die Eule als Teil von Ammits Namen beschreibt die Fähigkeit eines Sterns, negative Ladung zu „suchen“. Sterne sind nur winzige Funken in der Weite des Alls. Bei einem Maßstab von einem Zoll bis zu einer astronomischen Einheit (der Entfernung der Erde von der Sonne) zum Beispiel wäre der nächste Stern vier Meilen entfernt und die Sonne hätte die Größe eines Staubkörnchens, etwa ein Hundertstel Zoll .