"UFO - wykonane na Ziemi".
„Maszyny geniusza”. Oprócz Nikoli Tesli nad stworzeniem własnego „wariantu” latającego spodka pracował inny wybitny naukowiec, Austriak Wiktor Schauberger (1885-1958). Nawiasem mówiąc, nie miał żadnych stopni naukowych, magisterskich i prac dyplomowych. Wykształcenie Wiktora było bardzo skromne – uczył się jako leśniczy. Z drugiej strony mężczyzna był obdarzony niezwykłą mądrością wizualną, podczas gdy jeszcze jako młody człowiek widział w górskim strumieniu jak wygładza zaokrąglone kamyki w wirze, w pewnych warunkach ten kamyk lewitował i podobno wtedy zaczął rozumieć siłę wirów.
Ale najpierw wykonał i opatentował kilka małych dronów w kształcie dysku, a później własny spodek, nawet kilka „opcji”. Pierwsze urządzenia miały nazwę kodową - "Repulsin" . Obudowa urządzenia składała się z dwóch membran magnetycznych zabezpieczonych okrągłymi miedzianymi płytkami, wykonanymi w taki sposób, że po nałożeniu na krawędzi tworzy się „fala”. Górna płyta jest nieruchoma, dolna obraca się (z ekstremalną prędkością) na krawędzi felgi były też specjalne ostrza w kształcie bumerangu. W późniejszych wersjach (Repulsin typ B) Victor wymienił elektrownię na mocniejszą - ulepszoną „turbinę wirową”, co pozwoliło znacznie zwiększyć efekt „implozji” w komorze wirowej i zwiększyć liczbę łopatek . Przyczyniło się to do silniejszego ciągu, a turbina odśrodkowa zastosowana w „Repulsin typ A” ustąpiła miejsca turbinie „wirowej”. Za pomocą śruby wirnika ssącego (który obracał się od zewnątrz do wewnątrz) wytwarzana jest siła, która tworzyła wiry.
Szybki wir w „komorze wirowej” wytwarza naładowany elektrycznie efekt separacji zwany „efektem diamagnetycznym” Schaubergera. Ponadto po uruchomieniu silnika głównego zaczyna działać „efekt Coandy”: - pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnią korpusu głównego powstaje ciśnienie aerodynamiczne, przy czym korpus przyspiesza
Urządzenie zaczyna generować wysokie wyładowania elektrostatyczne i staje się rodzajem generatora, pełniąc rolę przewodnika ładunku elektrycznego i dzięki silnemu efektowi jonizacji urządzenie zaczyna „świecić”. Te dwa połączone efekty tworzą tak zwany „efekt implozji Schaubergera”. Co sprawia, że urządzenie lata bez CZEGOKOLWIEK (no, z wyjątkiem, jak nam powiedziano, nieistniejącego - eteru)! Do 1941 r. zbudowano kilka "Repulsinów", największy - 2,4 m średnicy, nawiasem mówiąc, został zniszczony na pierwszym pokazie, Schauberger osobiście rozbił go o sufit swojego warsztatu, przykładając zbyt dużą moc na pilocie . Istnieją niepotwierdzone informacje, że to Wiktor Schauberger pracował na „dyskoplanach” III Rzeszy, chociaż on sam „wyparł się” współpracy z nazistami, do naszych czasów dotarły informacje, że to on opracował nad „Disk Bellutso”, wojskowym samolocie w kształcie dysku. Kilka z tych „spodków” (według różnych źródeł od 3 do 5) było widzianych na niebie przez tysiące naocznych świadków w czasie ataku Armii Czerwonej na Berlin. Istnieją informacje, że przynajmniej jeden wpadł później w ręce ZSRR, a Hitler ukrył się na tych, które odleciały. Ale „oficjalne źródła” twierdzą, że jeśli istniało urządzenie, to tylko jedno (no tak, w Europie i Rosji znane są tylko dziesiątki „tablic startowych”) i zniszczone wraz ze wszystkimi rysunkami na dzień przed przybyciem czerwonych". Po wojnie i serii dziwnych wydarzeń genialny naukowiec przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie nie pozostał długo, przepisał wszystkie swoje wynalazki i patenty rządowi Stanów Zjednoczonych i wrócił do Austrii. Gdzie zmarł kilka dni później.... Napisał list do przyjaciela Elloya Koukali: „Muszę zapewnić tym, którzy będą chronić lub ratować życie, źródło, które wytwarza energię tak tanio, że rozszczepienie jądrowe byłoby nie tylko nieekonomiczne, ale i śmieszne, to zadanie, które sobie postawiłem w tym małym życiu, które mi zostało” Viktor Schauberger… 1953.