Repulsine to pierwotny projekt silnika wirowego wykorzystujący siły Vril naturalne prądy ukryte w wodzie. Zauważył je Viktor Schauberger, który jako urzędnik w lasach niemieckich w latach przed II Wojną Światową nadzorował spławianie drewna wodą. Ze statystyk wynikało jasno ze nocą można spławiać rzekami 3 razy więcej drewna niż za dnia. Odkrył, że woda płynie osobnymi warkoczykami jakby sznureczkami, które nie mieszają się ze sobą  lecz ich przepływ jest uporządkowany nocą a rozbijany przez ciepło słoneczne za dnia i właśnie to zaburzenie cieków  wewnątrz strumienia czy koryta rzeki doprowadza do spowolnienia  i rozbicia prędkości składowych przepływu wody.

Schauberger obarczył tą fizykę  dodatkowym elementem ducha gór , lub inaczej mówiąc metafizycznej siły napędzającej cała Ziemię. Na jego dokonania zwrócił uwagę Hitler, który zlecił mu w końcu budowę latającego dzwonu czy leja  napędzanego tym duchem Vril, ukrytym w wodzie.

Następnie do wrzeciona wodnego napędu zaczęto dodawać po 4 silniki spalinowe BMW o mocy 185KM celem wyzyskania najpierw tylko sterowności obiektu dzwonu, zwanego Repulsiną, a potem i dodatkowej mocy nośnej. 

Nastepnie powstały latające spodki typu Hanebu I i Hanebu II, które bazując na dokonaniach Schaberegra  odeszły od napędu wodnego skupiając się na silnikach  rotacyjnych w powiązaniu z efektem Coandy ( rumuńskiego fizyka areodynamiki) Efekt ten polega na wykorzystaniu i sterowaniu poprzez wielość otworków ssących na powierzchniach "latającego spodka" przez ktore to dziurki zasysane bądź wytłaczane było powietrze by zapewnić odpowiednia warstwę Coandy, czyli lepkie zmieszane powietrze, które pokrywa skrzydło samolotu utrudniając mu lot, poprzez lepkość w ruchu i poprzez utworzenie pseudo skóry powietrznego emulgatu.

Obecnie w Kanadzie, istnieje muzeum Schaubergera , gdzie pod opieką wnuka i prawnuka Viktora pielęgnowana jest wiedza o wynalazku Respulsiny.
Jeden egzemplarz respulsiny istnieje.