„Wadżra - mikrofalowy instrument starożytnych / emiter skrętny bogów”. Dziś „naukowcy” zaliczają wadżrę do obiektów religijnych starożytnego hinduizmu, ale to kolejne kłamstwo . Po pierwsze, Indie nie są jedynym terytorium , na którym do dziś można znaleźć te urządzenia. Na przykład: w chińskich eposach nazywa się Jingangsi; w języku mongolskim - Ochir; po tybetańsku - Dordże; a po japońsku - Kongosho. Z sanskrytu nazwa „atrybutu rytualnego” jest tłumaczona jako: „ błyskawica, uderzenie ” , w drugiej interpretacji – „ diament ”. Jeśli prześledzimy odniesienia do tematu w różnych częściach świata, to obraz jest bardzo interesujący. Według indyjskich eposów tę broń posiadał Indra- najwyższa boska istota, główny bóg i władca wszystkiego na ziemi i pod ziemią. Zeus posiadał ten sam przedmiot , mógł rzucić niesamowicie potężną błyskawicę, która nie pozostawiła kamienia z cyklopowych konstrukcji. Efekt użycia wadżry widać na obrazach Martina Johna. Kilka przykładów: „Święto Baltazara” i „Apokalipsa” na karuzeli. Można więc przypuszczać, że w starożytności (czytaj średniowieczu) ta drobnostka była nadal dość powszechna wśród pewnej kasty rozsądnych ludzi i są wzmianki, że niektórym szczęśliwym ludziom z rasy ludzkiej udało się zdobyć sekret używania wadżry. Mahabharata opisuje użycie tej broni, szczególnie w bitwie Kuravów z Pandavami, gdzie około 5 milionów ŻOŁNIERZY zginęło w ciągu 18 dni! To właśnie w tej bitwie około 5000 lat temu polegli ostatni (rzekomo) ludzie, którzy mieli wystarczającą wiedzę, by użyć „boskiego” przedmiotu. Mówi się, że do dziś w Azji żyją ludzie z małymi wadżrami, prowadzący pustelniczy tryb życia. Wadzra jest wykonana z metalu o wysokiej przewodności prądowej, w środku znajduje się blok rezonansowy, szpiczaste końcówki w kształcie krzyża - ograniczniki skrętu, blok i ograniczniki - muszą być tej samej wielkości, stosunek długości do szerokości obiekt to zazwyczaj 1:2. Najstarsza z obecnie znanych, znajduje się w „kompleksie świątynnym” „Boudhanath” ( Bouddanath, Boddinath,Bouda itp.) w Nepalu. Sam budynek, w którym jest przechowywany, ma wyraźnie innego przeznaczenia (spójrz na tzw. stupy), ale teraz nie o to chodzi. Mnisi - strażnicy kompleksu twierdzą, że z pomocą wystawionej próbki sami zbudowali główną " świątynię ", w... jedną noc . Wikipedia odnosi się do „świątyni” do VI wieku, i nic więcej nie mówi, ani kto go zbudował, ani z pomocą czegokolwiek. To co najmniej dziwne, główna buddyjska świątynia Kathmandu , nie ma tam żadnej historii, ani słowa w ogóle. Okazuje się, że nikt nawet nie ukrył narzędzia "starożytnych" budowniczych i zawsze było ono na naszych oczach, po prostu tylko nie wiemy jak je włączyć, nie mówiąc już o wszystkich jego możliwościach.
A nasi ukochani „naukowcy”, korzystając z ignorancji i uniwersalnej „pseudopiśmienności”, przedstawiają uniwersalne wielofunkcyjne urządzenie „bogów” jako parafernalia religijne. Urządzenie działa zgodnie z zapewnieniami tych samych mnichów poprzez odczytanie pewnej mantry (jest informacja, że jej tekst znajduje się pod „siedmioma zamkami” w tej samej „świątyni”), ale jest inny sposób na uruchomienie wadżry – poprzez energię istoty, która osiągnęła pewien poziom „oświecenia”. W rękach „oświeconych” urządzenie powinno się włączyć bez dodatkowych „zaklęć”. Mantry to mantry, ale fizyka nie została jeszcze anulowana (choć nauka akademicka została gruntownie zniekształcona), instrument działał z wykorzystaniem pól torsyjnych, których, notabene, oficjalna nauka nie uznaje, ale to nie przeszkadza w istnieniu pól i wpływaniu na wszystko wokół i nie jest trudno zweryfikować ich istnienie w przypadku zainteresowania, ale post nie jest o tym. Podobieństwo między obiektem a polami torsyjnymi jest widoczne gołym okiem. Zgodnie z wierzeniami, wadżra jest prawie niemożliwa do zniszczenia, może to zrobić tylko potężniejsza wadżra.
Użycie: trzymając przedmiot, koncentrując energię wewnętrzną (qi , prana , itp.), operator wadżry kieruje tę energię na sam obiekt, co z kolei wpływa na obiekt, który operator sobie wyznaczył jako cel. Oddziaływanie może być różne, od cięcia bloków z kamienia cyklopowego i przemieszczania ich w przestrzeni, „wiercenia” tuneli i kanałów wodnych, po prace jubilerskie na poziomie mikroskopijnym. Jednak najstraszniejszym celem jest wojskowość, ponieważ w naszym świecie nie ma potężniejszej broni.