Wszystko zaczyna się od zaledwie punktu światła i rozwija się zgodnie z ekspansją świadomości.
Jesteśmy istotami, które postrzegają manifestację rzeczywistości w 3D. Przestrzeń trójwymiarowa obejmuje fizyczną intuicję, w której postrzega się wysokość (na osi pionowej, która definiuje „górę i dół”), szerokość (na osi poziomej, która definiuje „lewo i prawo”) i głębokość (na osi prostopadłej do dwa poprzednie, które definiują postrzeganie „do przodu i do tyłu”).
Fizyka klasyczna opisuje przestrzeń w 3 wymiarach, które reprezentują przestrzeń. Wraz z teorią względności Einstein osiągnął uznane przez naukę wyniki dotyczące istnienia czwartego wymiaru (poprzez badanie przyspieszonych ruchów i czasu,
Ale nie jesteśmy istotami czterowymiarowymi i dlatego nie możemy postrzegać czasu jako konkretnego wymiaru, mamy instrumenty, które mogą jedynie mierzyć upływ czasu i rozumieć go w sposób abstrakcyjny.
Z kolei geometria jest w stanie tworzyć reprezentacje nie tylko 4-wymiarowe, ale kilkuwymiarowe za pomocą kształtów geometrycznych zwanych polytopami.
Linia jednowymiarowa składa się z bezwymiarowych punktów. Dwuwymiarowy wielokąt składa się z jednowymiarowych linii. Wielościan składa się z dwuwymiarowych ścian, dlatego polichore (4-wymiarowy polytope) składa się z trójwymiarowych komórek.
Na obrazie wzorce 4-go i 5-go wymiaru są projekcjami ich form manifestujących się w 3-cim wymiarze, ponieważ jest to wymiar, który kształtuje naszą percepcję. Innymi słowy, to, na co patrzymy, to trójwymiarowe cieniowanie 4- i 5-wymiarowych kształtów na dwuwymiarowym ekranie.