Przyszedłem na świat, w którym wieczne światło świeci przede mną.
Oczekiwania, które nosiłem, informacje, które wypełniły mój umysł, decyzje, które podjąłem dla mojej ewolucji i moje dusze, które planowałem spotkać na świecie… Wszystko, wszystko było we mnie, ale każdy z nich wycofał się, abym mógł ich znaleźć a może spróbować je znaleźć.
Czasem wycofywałem się z niektórych miejsc, tematów, ludzi, do których ciągnęła mnie dusza i ciało. Dałem to zadanie duszom, które spotkałam na świecie. Niektórzy rzucili mi wyzwanie, inni mnie rozczarowali, inni byli moim wsparciem bez względu na wszystko, a jeszcze inni wciągnęliby mnie głęboko w siebie, abym mógł uczyć się na bieżąco.
Miałem się nauczyć, jak pozbyć się niektórych emocji, których nauczono mnie, kiedy zacząłem być człowiekiem.
Były szeptane z mojego ucha do mojego umysłu w dniach, kiedy zaczęłam się budzić, że jedyną emocją, która powinna istnieć, jest miłość. Zrozumialemm i pokochałem uczucia, które ranią moją duszę i wyślę ją do wieczności z tą czystą miłością.
Jestem energią. Mimo że moje stopy stoją na ziemi, energia, która we mnie wibruje, wciąż unosi się ze mną. Podczas gdy moje ciało czuje ziemię, moja dusza doświadcza życia.
Moje kolory. Czasem jestem najgorętszą czerwienią, czasem najbardziej nasyconym fioletem, czasem najzabawniejszą pomarańczą, ale najczęściej jestem najspokojniejszym niebieskim. Każdy z nich przechodzi przez moje ciało w niesamowitej harmonii.
Moje głosy. Podczas gdy wiatr krzyczy gniewnym tonem, wypełnia mnie szelest liści, które się ze mnie śmieją. Kiedy słucham brzęczenia pszczoły, moje serce słyszy wstrząs tego ogromnego kroku mrówki.
Mój oddech. Czasem świeżo zakwitła róża – czasem jaśmin, czasem żonkil – ale przede wszystkim chcę pachnieć lawendą.
Mój wszechświat. Może nieefektywny element w tym ogromnym wszechświecie, ale jestem jedynym właścicielem wszechświatów we mnie. Właśnie z tego powodu wszechświat jest we mnie, ja jestem we wszechświecie.
Obudziłem się i przyszedłem. Czasem jestem zmęczony bieganiem i obrażam się na wszystko. Powiedziałem, że to nie powinno być takie trudne. Potem znowu wstałem, ale tym razem nie chciałem biec. Kilka zasłon podniosło się samoistnie, kilka z nich otworzyłem i znów biegnę.
Jeszcze chwilę pobiegnę po to, o czym zapomniałem, o czym muszę pamiętać i do celu. Tak jak ty, ty, wy wszyscy. Właśnie powiedziałem to z innego okna.
Autor: Sinem Demirdöven