Z listu Ch. Chaplina do córki:
„Spójrz na ludzi! Spójrz na wdowy i sieroty! I przynajmniej raz dziennie mów sobie: „Jestem taki jak oni”. Tak, jesteś jedną z nich, dziewczynko! Sztuka zwykle łamie nogi, zanim rozpuści człowiekowi skrzydła, żeby mógł wzbić się w powietrze, a jeśli nadejdzie dzień, w którym poczujesz się lepszy od publiczności, natychmiast zejdź ze sceny. Tam zobaczysz wielu takich tancerzy jak ty, a nawet więcej piękniejszych, zgrabniejszych, z większą dumą.
Oślepiającego światła reflektorów twojego teatru w ogóle nie będzie. Reflektorem dla nich jest księżyc. Przyjrzyj się dobrze, przyjrzyj się dobrze! Czy tańczą lepiej niż ty? Przyznaj się, moja córko! Zawsze znajdzie się ktoś, kto tańczy lepiej od Ciebie, gra lepiej od Ciebie! I pamiętaj: w rodzinie Charlie nie było takiej niegrzecznej osoby, która skarciła dorożkarza lub szydziła z żebraka siedzącego nad brzegiem Sekwany.
Umrę, ale ty będziesz żyć. Chcę, żebyś nigdy nie zaznał ubóstwa. Z tym listem przesyłam Ci książeczkę czekową, abyś mogła wydać tyle, ile chcesz. Ale kiedy wydasz dwa franki, nie zapomnij przypomnieć sobie, że trzecia moneta nie jest twoja. Musi należeć do nieznajomego, który jej potrzebuje. I możesz go łatwo znaleźć. Wystarczy chcieć zobaczyć tych nieznanych biednych ludzi, a spotkasz ich wszędzie.
Mówię Ci o pieniądzach, bo poznałem ich diabelską moc. Spędziłem dużo czasu w cyrku. I zawsze bardzo martwiłam się o linoskoczków. Ale muszę ci powiedzieć, że ludzie częściej spadają na twardy grunt niż linoskoczkowie z zawodnej liny. Może na jednej z imprez oślepi cię blask jakiegoś diamentu. W tym samym momencie stanie się dla ciebie niebezpieczną liną, a upadek jest dla ciebie nieunikniony. Może pewnego dnia zachwyci Cię piękna twarz jakiegoś księcia. Tego samego dnia staniesz się niedoświadczonym linoskoczkiem, a niedoświadczeni zawsze upadną. Nie sprzedawaj swojego serca za złoto i klejnoty. Wiedz, że największym diamentem jest słońce. Na szczęście błyszczy dla wszystkich”.