Masło czarownicy dawniej było uznawane za dowód na działalność czarownic lub trolli, którzy marnotrawili skradzione mleko, pozostawiając po sobie tajemnicze ślady w lesie. Dzisiejsza wiedza naukowa rzuca światło na to fascynujące zjawisko. W tym artykule wyjaśniamy, czym w ogóle jest ten twór i czy powinniśmy się go obawiać.

Kiedyś budzący grozę, dziś obiekt ciekawości naukowej – masło czarownicy (Fuligo septica) przestaje być folklorystyczną zagadką. Nie jest rośliną, zwierzęciem ani grzybem. To śluzowiec, który umiejętnie porusza się w poszukiwaniu pokarmu, zaskakuje swoją adaptacyjnością i zmienia nasze postrzeganie leśnych fenomenów.

Czy masło czarownicy jest niebezpieczne?
Niemałym zaskoczeniem może być fakt, że masło czarownicy się przemieszcza. Jest zdolne poruszać się z prędkością pół centymetra na godzinę. Choć może się to wydawać nieznaczące, w przeszłości wystarczyło, by wywołać niepokój wśród ludzi żyjących w harmonii z przyrodą.

W kulturze ludowej masło czarownicy nazywano bardzo różnie – od "wymiocin kotów czarownic" w Skandynawii, po "księżycową kupkę" w Hiszpanii. Ciekawym aspektem jest fakt, iż w niektórych regionach, takich jak Meksyk czy Karpaty, ten wykwit piankowaty traktowany jest jako przysmak, przyrządzany na sposób jajecznicy.


Mimo że masło czarownicy nie stanowi zagrożenia dla ludzi, z wyjątkiem potencjalnych reakcji alergicznych, dla zwierząt domowych może być niebezpieczne. Specjaliści radzą zachować ostrożność i nie dopuszczać do kontaktu naszych czworonożnych przyjaciół z tą substancją.

To coś więcej niż tylko ciekawostka przyrodnicza. Naukowcy zwracają uwagę na jego potencjał w rozwoju nowych leków przeciwnowotworowych i antybiotyków. Jest to o tyle istotne, że masło czarownicy wykazuje niezwykłą odporność na toksyczne metale ciężkie, co czyni go obiektem badań w kontekście zanieczyszczeń środowiska.