Wedy są najstarszymi znanymi człowiekowi tekstami duchowymi. Szacuje się, że istniały od początku stworzenia i były przekazywane z pokolenia na pokolenie przez wielkich świętych i mędrców. Około pięć tysięcy lat temu mędrzec Śrila Vyasadeva zrozumiał, że ze względu na początek obecnego wieku Kali, wieku sporów i kłótni, pamięć zaniknie i te starożytne teksty duchowe nie będą mogły być dłużej zachowane, przekazując je jedynie poprzez tradycję ustnie, i spisał je w formie pisemnej jakieś „pięć tysięcy lat temu”. Jego dzieła literackie tworzą ogromną bibliotekę wiedzy, zarówno materialnej, jak i duchowej, a wśród wszystkiego innego podał opisy naszego stworzenia, nieba i gwiazd.
Bhū-maṇḍala jest konkretną definicją tego systemu wierzeń, opisuje siedem wysp, siedem mórz i siedem kopuł w naszym systemie, które przypominają kwiat lotosu. Miejsce znane jako Jambūdvipa znajduje się w środku kwiatu, gdzie znajduje się góra znana jako Sumeru lub Meru, wykonana z czystego złota. Wysokość tej góry wynosi 84 000 yojanów (jeden yojan ma około ośmiu mil), 16 000 yojanów znajduje się pod ziemią i jest uważana za podporę planety, w porównaniu z „Yggdrasil” z mitologii nordyckiej.
Wszystkie planety i wszystkie setki i tysiące świetlistych „gwiazd” są napędzane przez wiatr zgodnie z ruchem wskazówek zegara i będą to robić aż do końca stworzenia. Te planety i gwiazdy unoszą się w powietrzu na rozległym niebie i są połączone z Gwiazdą Północną dzięki elektromagnetyzmu kopuł.
Źródło: Purga Mentes