CAROLINA I TIAGO

     Łuna na drugim końcu miasta malała a strażacy robili więcej zamieszania niż to warte podziwiając się w swych błyszczących kaskach i fotografując z sikawką w mocnych dłoniach. Podkręcali wąsa i wypinali pierś. Budynki dopalały się spokojnie.
Pies z wibratorem w zębach przebiegał ulicę, gdy Tiago wysiadał z kabrioletu otrzepując spodnie. Wszedł do półotwartych drzwi.
     Wspiął się po kilku drewnianych schodkach. Ciemny garnitur pochłaniał resztki światła jakie panoszyło się w korytarzu.
- Panno S, podobno szukała mnie pani? - Sekretarki nie było już w biurze. Ktoś jednak siedział tyłem do drzwi.
Zobaczył ją całkiem załamaną na foteliku z gazetą na kolanach i kieliszkiem w dłoni. Patrzyła się w podłogę. Przez chwilę pomyślał, że w biurze jest koś jeszcze ale to było tylko złudzenie niepokoju .
- Piękna robota. - Powiedział głośno. Popatrzyła mimochodem za okno. Skąd wiedział?
- To już druga taka w tym tygodniu. - Dodał z uśmieszkiem. Wstała z fotela i przekrzywiła obcas pantofelka chcąc obrócić się w jego stronę. Coś kliknęło.
- Nie będzie łatwo się z tego wywinąć. - Mówił nadal. Nie zwracał uwagi na jej dziwne zachowanie ani na to, że mierzy do niego z małego pistoletu.
- Kto powiedział, że tego chcę? - Wyszeptała mu prawie do ucha, a on uśmiechnął się krzywo jeszcze raz.
Odwróciła się nagle. Szybkim krokiem podeszła do szuflady w biurku. Wyciągnęła stamtąd jakiś plik związany wstążeczką i położyła przed nim na biurku.
- I tak mam dość tych wszystkich świrusów. - Rzuciła cichym, zrezygnowanym głosem. - Jakby tego wszystkiego było mało. Myślałam, że znowu kogoś przysłali. I, że ty jesteś jednym z nich.
- Umieram ze śmiechu patrząc na to. - Odparł i jego twarz zrobiła się poważna. Podszedł do okna teraz on i patrzał przez chwilę na domy vis a vis.
- Spadamy stąd. – Rzekł Tiago jakby na prawdę miał już dość pożarów, a jednak sycił wzrok łuną a uszy - odgłosami miasta.
- Codziennie muszę wąchać smród ulic a w nocy smród zepsutych zębów. Mam dość tych dziwnie ambitnych facetów z kołpakiem od koła zamiast mózgu, którzy wieczorem mówią ci, że kochają a rano płaczą nad rozbitym jajkiem.
- Fajny był ogień. - Stwierdził z podziwem.
- Cóż, przydałoby się coś z prądem. - Odrzuciła w tył włosy, i zalotnie odchyliła się do tyłu.
- Nie zawsze to robiłem. - Poważnie stwierdził Tiago podnosząc jej broń z biurka, i, chowając do jej torebki. - Nie zostawiaj jej tak głupio. I... nie wyjmuj tak głupio.
- Mariolo jest za to odpowiedzialny. - Próbowała się wytłumaczyć. Tiago zdziwił się i stwierdził.
- Plan jest taki. Możesz uciekać beze mnie. Masz pieniądze.
- Wcale nie mam. - Powiedziała nagle. - Tiago zdziwił się ponownie.
- No, a to, na biurku? Przecież to cała paczka! Bierz i jedź. - Tiago nie rozumiał tej baby. I jej uroda nic tu nie zmieniała.
- Może cię to nie obchodzi , ale będzie nas ścigać, aż zabije.
- Nas!? - Żachnął się Tiago. - Przecież mnie tu wcale nie ma, ani nikt mnie tu nie przysłał! Co ty bredzisz, kobieto!?
- Ah, taaak....?
- Jedź już. Na dole jest samochód a tu masz kluczyki.
Nalała sobie rumu do szklanki i upiła troszeczkę. Potem jeszcze większy łyk i jeszcze jeden.
- Tiago, ty jesteś przecież jego ojcem. Prawdziwym! A ja jego matką. Dlatego jedyny dziadek swego jedynego wnuka, Mariolo, nas złapie. Mariolo kocha wnuka. Albo tak mu się wydaje w jego chorych ambicjach macho. Złapie! Nie mnie, a nas! Rozumiesz?! Nas! Albo nas zamknie w jakimś idiotycznym kościele albo powystrzela jak kaczki. Znam mojego ojca lepiej niż sama siebie. Zrozumiałeś wreszcie? Dotarło?
     Teraz Tiago wypił szklaneczkę rumu, co zamiast rozjaśnić zmąciła mu umysł. Patrzył na Carolinę spode łba. Już jej prawie nie pamiętał. A na pewno nie pamiętał jej zapachu zmieszanego z nocą. Teraz jednak życie dogoniło gnoja i postawiło czyste warunki. Nie znosił czystości. Ale kochał życie. Otworzył klapkę komórki i wcisnął tylko jeden klawisz. Mało kiedy go używał. W słuchawce od razu odezwał się głos. Dziwnym sykiem Tiago zapytał słuchawkę.
- Kiedy możecie być w mieście?
- Tiago? - Tiago zmilczał.
- Weź kogo tam masz i przyjedź. - Rzucił do słuchawki. Uspokojony chwilowo i jakby zdecydowany zmianą patrzył teraz lisimi oczami na Carolinę a ona siedziała nieruchomo. Wiedział, że żona Rica zleciła zabicie jego synka. To znaczy, ich synka z Caroliną i samej Caroliny i Tiago również. To wszystko stało teraz przysunięte jak kamień domina obok domina z nazwiskiem Da Esvas, które jak domino „mydło”, kamień bez kropek po obu stronach , przyciągał wszystko i wszystkie możliwe kropki reszty układanki. W końcu domino się zamknie a Tiago do tej pory nie widzi swojego miejsca . Zdecydował nie rozgrywać do końca domina w żadnym układzie. Miał już cel, i jego Carolina oraz ich wspólny syn.... taaak , to było to, co musiał i chciał teraz zrobić. Przedstawi ją ich przodkom, potem przedstawi ich synowi, gdy ten dorośnie i będzie gotów rozmawiać z mumiami.
    Dawno już powinien zmienić swoje życie na inne życie. Tutaj chcą mu pomóc zamienić je na śmierć. Celem, obecnie, było ukrycie Caroliny i synka z daleka od La Pampa del Fior.
Stał tak nieruchomy i widocznie uśmiechał się pod nosem do swych planów, bo Carolina utkwiła w nim wzrok. W końcu ocknął się a ona poczuła się niezręcznie.
Wiedział już co podpowiada mu życie, a może ktoś, kto już wcześniej obliczył i wykonał wszelkie przygotowania i intrygi...
Chciał być odpowiedzialnym za loś swoich bliskich.... i stał się nagle takim.
Wsiedli do auta i pomału odpłynęli w ciemność nocy. Mijali ulice i rzędy lamp, aż miasto skończyło się i wjechali w noc. Coraz dalej i ciemniej.
 






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS148