BIBLIOTEKA.

Zryżałe wygięcie. Ryżawe wygięcie spowodowane kolorem włosa. Na napierśnicy.
W Gnuji odwiedziłem padre Antonio, który posunął był się w latach tak dalece, że nie wychodził już z domu. Teraz na starość powrócił do swego rodzinnego domostwa i mimo stanu kapłańskiego prowadził gospodarstwo świeckie, tak jakby zakon obdarzył go emeryturą. Był zamożny, a teraz to co rodzina pozostawiła na tym ziemskim padole, przeszło pod jego zarząd, a kościół nie miał tu nic do gadania. To tutaj zebrane były najtajniejsze i częściowo zakazane pisma wszelkich myślicieli i kroniki kultur. Rodzina nie wydała nigdy nikomu tego księgozbioru a i nieliczne tylko muzea lub pojedynczy ludzie wiedzieli tak naprawdę co skrywa ta biblioteka. Przybyłem tu odszukać zakon i jego placówkę, ale Antonio uprzedził mnie i sam podał jej adres. Teraz miałem czas wolny i mogłem oddać się jakiejkolwiek lekturze.

          Wszedłem do tej sali i miałem wrażenie, że już tu kiedyś byłem. Wkoło ścian półki z książkami. Od podłogi aż po sufit – książki, foliały, albumy. Znajome sprzęty i meble. Fajki na kominku i usmolone belki ponad nami. Wszędzie pełno wszystkiego; a to w nieładzie rozstawione misy i talerze z eleganckiej porcelany, a to laski, florety i szpady, siatki na motyle, kolorowe tkaniny czekające swego przeznaczenia, zakurzone dzisiaj i niepotrzebne, jakieś rulony i tuby. Wszystko to na raz, dopełniał stół olbrzym na środku owej pracowni czy młodzieńczego gabinetu i łóżko z baldachimem, które ktoś wstawił tu wbrew swemu przeznaczeniu, tyłem do światła i nieporadnie wciskając pod ścianę .


- Moja biblioteka jest do pańskiej dyspozycji. – rzekł cicho padre Antonio i wyszedł pozostawiając koszyk z owocami, małe bułeczki i flaszki z winem. Na stoliku stała już taca z imbrykiem z kawą gorącą i gęstą a obok leżały pałeczki cukrów, cynamon i jeszcze jeden koszyk z winogronami.
     Pokój był olbrzymi a łóżko dziwnie zdobione i zakurzone mimo świeżej pościeli , czuło się zapach kurzu, którym nasypany był baldachim na kręconych kolumnach. Bogate zdobienia powtarzały się po dwóch stronach każdego okna, przy stole i olbrzymich stołkach z masywnymi kręconymi podłokietnikami. Pinezki błyszczały prawdziwym, nie rdzewiejącym kolorem złota a plusz stracił intensywność swej barwy, ale mimo wieku, nie był zużyty.
           Wszędzie ciążyły kotary w purpurowe kwadraty na niebieskich polach, gdzieniegdzie dało się zauważyć wtrąconą jakby od niechcenia scenkę rodzajową. Nie były to jednak przypadkowe widoczki, lecz dzieje rodziny i pierwszego z właścicieli. Musiało to kosztować majątek, ale tutaj łaziły po tym pająki i pluskwy chowające swe twarze za frędzlami. Srebrne nitki wyszczerbiły się gdzieniegdzie łaknąc towarzystwa srebrnych pajęczyn i kłaczków kurzu pod łożem, gdzie poruszały nimi tajemne przepływy powietrza, wężyki przeciągów przemykające spod progu do okien.
Odczytałem napis na skórzanej okładce, wytłoczony dziwną majuskułą : „ Nil sapientiae acumine nimio” . Książka była duża ale zawierała niewiele kartek. W zasadzie oprócz kartek tytułowych i nalepy, posiadała tylko jedną kartkę, na której były napisy brązowym atramentem podkreślonym w niektórych miejscach grubym ołówkiem. Trójkątna szachownica brązowo złotych pół otoczona była paseczkami cienkich czarno szarych pasków, prostopadłych do brzegu szachownicy i wnikających gdzieniegdzie długimi liniami aż do jej serca. Tam w samym środku niektóre trójkąty obwiedzione zostały czerwona kreską. Znałem te pola. Znałem ich wzajemne przenikania, choć nie wiedziałem skąd mam te wspomnienia.
 Strzepnąłem kurz z książki i zapakowałem ją w plastikowy worek. Rozsiadłem się wygodnie i sięgnąłem po koszyk z owocami padre Antonia i winogrona, które przyniesiono tu przed południem.

     Żułem powoli czarne kulki, którymi napchałem sobie usta. Nie chciałem myśleć ani o książce ani o tym, że ta sama maksyma wyryta była u mnie w domu. Znaczy ona, że nie ma nic gorszego dla nauki, jak rozdzielać włos na czworo. Analiza tylko do pewnego momentu daje wiedzę i wyniki, ale potem, po osiągnięciu pewnej ilości wniosków , nie da się dalej operować nimi , ani zbudować z nich jednolitej syntezy nauk. Jeśli tak postępujemy, to zawsze dochodzimy do nonsensu.
Czy jestem smutny lub niespokojny? Słońce było jeszcze tak nisko, a ja widziałem już dym z domków obok. Dym przerwał mi medytację. To był obrzydliwy dym.
Czerwona dioda dopala się. Czasem cichnie, to znów rozjarza się na nowo karminem. Tak samo było przed laty, gdy płynąłem do Danii. Prom płynął jakoś ciężko w kierunku wyspy a ja gryzłem migdały. Czy byłem wtedy niespokojny? Celnicy przeszli obok mnie. Miałem całą torbę duńskich ostrakonów niby celtyckich a może z epoki Eryka Rudego. Byłem wtedy samotny i potrzebujący. Przestałem wysyłać myśli na zewnątrz. Były szczęśliwe jak krew i chciałem je dla siebie. I tylko. Dotykałem palcami do oczodołów i poszedłem dalej. Daleko szumiały wiatr i fale Nordsee , ale tu suche i huczące porywy uderzały w twarz i powodowały nieznośne pulsowanie w uszach.
Szedłem po spękanej ziemi. Błoto wyschło na miskowate płachty a głębokie pęknięcia dawały schronienie biegaczom i robaczkom labiryntowym dążącym do antypodów zgodnie z regułą wszędzie lepiej tam, gdzie nas nie ma.

             Na środku wyspy były domki kryte faszyną, jak to w zwyczaju u Duńczyków, a obok wiosła zatknięte jak maszty, na których powywieszali czerwone flagi z białymi cienkimi krzyżami. Duńczyk był grubym przemytnikiem. Fajka służyła mu do zaciemniania słów, które sączyły się wraz z dymem z jego rudych wąsów. Płacił tylko gotówką, co było niewygodne ale dyskretne. Długo oglądaliśmy skorupy i porównywali runy. To wtedy pierwszy raz spotkałem napis Nil sapientiae acumine nimio. Dał mi też młynek do pieprzu z krzemiennymi żarnami. Mam go do dzisiaj.
Duńczyka nie odwiedziłem już wiele lat. A teraz ta książka.

     Jest taka podobna do tych z Rumunii. To wszystko przez sprawdzanie umierania.
Kto i kiedy jest umarły? Jak to sprawdzić? Trzeba by otworzyć grób i sprawdzić trupa. Kiedy ciało oddaje ducha? Kiedy obracasz się w proch? Czy wtedy gdy jesteś mumią? Twoje zachowane truchło zatrzymuje ducha tak długo jak jest zachowane ciało, czy tez odwrotnie, uwalnia ducha, gdy natura pochłonie twoje cielesne szczątki? W krajach bałkańskich było od dawna przestrzegane sprawdzanie stanu ducha po zmarłych członkach rodziny i szerzej, całej społeczności.
Strigoj to duch umarłego, który nie rozłożył ciała. W Polsce pewnie odpowiednikiem jest strzyga. Jeśli pojawi się w snach, któremuś krewnemu, to muszą sprawdzić, co z jego truchłem. W końcu po siedmiu latach wykopują umarłego patrząc, czy kości są białe i czyste, co oznacza, że zmarły dostąpił raju i nieba, jeśli nie, to znaczy, że błąka się pomiędzy światem umarłych a żywych i nawiedza krewnych, i inne osoby żyjące. Dlatego, gdy jakiś umarły nawiedza duchem swych krewnych, wykopują jego ciało.

Strigoj nie wysysa krwi jak wampir. Podobnie jak Dracula, czai się w Królestwie Nieumarłych. Ale i z tym Dracula to pełno zamieszania. W końcu przerobiono dobrego księcia i wręcz cały zakon Smoków katolickich na wampiry.
     Nawet za dnia słyszymy głosy i rozmowy ludzi. Nie możemy spać. Strigoj może ukraść krowie mleko. Kilka rytuałów może służyć zabiciu strigoja. Przeważnie chodzi o obcięcie głowy i wbicie drewnianego kołka.

Otaczamy trumnę strigoja i śpiewamy dziwne pieśni, których słów już nie rozumiemy. Zapalone płomienie świec mają zaprowadzić duszę do światła wiekuistego. Do ust zwłok wkładamy czosnek, skrapiamy wodą święconą z bazylią zwłoki strigoja.
Wymawiamy zaklęcie i przebijamy serce drewnianym kołkiem. Bazylia jest tu niezbędna. Trzy razy obchodzimy trumnę, co ma symbolizować Boga Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
     Bazylia to zioło starożytnych Greków dla kontaktowania się ze światem umarłych. Drumle na wzgórzach Hellady tchnięte delikatnymi eolami pachniały bazylią, gdy nie mogły ambrozją. Coś stało pomiędzy nieśmiertelnością a umarłymi. Przecież świat bogów nie domagał się kontaktu z umarłymi śmiertelnikami? Bazylia otulała ich myśli odganiając natręctwo snów. Była bramą do miejsc, gdzie nie było życia, ani pokarmem nie było nic żywego. Zioło to uświęciło swe działania i w Rumunii. Tam religijni prawosławni katolicy wykorzystywali je do swoich dziwnych wędrówek poza obszar życia. Przypomniało mi się, że prawosławie nie dysponuje czyśćcem. Jest tylko niebo i piekło. A co z duszami nie pasującymi do nieba ale i nie zasługującymi na piekło?
 
      Negr Woda to dosłownie był Mroczny Książę. Średniowieczny władca w Kurtia de Ardżesz. Miasto twierdza istnieje od ponad 2000 lat. Nikt nie wie, kto je założył. Nikt nie pamięta dlaczego tutaj. Kroniki Cantacusina, które przeglądałem dawniej , wspominały o władcy, który zlecił budowę wspaniałej katedry. Obecnie stoi w stylu bizantyjskim a jej wspaniały niepodważalny styl zdobień przykrywa krwawą legendę jej budowy.
     Legenda ta nie ma końca. Może dlatego, że będzie miała ciąg dalszy?
Manole był budowniczym katedry.
Legenda głosi, że to, co było budowane za dnia, było dziwnie burzone nocą.
Budynek można dokończyć tylko dzięki straszliwej ofierze. Należało pogrzebać żywcem żonę jednego z budowniczych. Ana, ciężarna żona Manole pojawia się ze śniadaniem.
Manole poprowadził ją do miejsca, gdzie ją żywcem zamurowano. Nikt nie zdołał przetłumaczyć napisu na ścianie kaplicy w staro rumuńskim języku, dzisiaj przeinaczonym i zapomnianym.

     Jednak wraz ze śmiercią Any nie kończy się ta historia. Książe spytał, czy potrafią zrobić lepszą świątynię niż ta. A murarze powiedzieli, że tak. Wtedy książę kazał zburzyć rusztowania i pozostawić mistrza Manolę i innych na śmierć, by nigdy już nie zbudowali nic wspanialszego. Manole i inni murarze skonstruowali skrzydła z drewnianych desek, chcąc odfrunąć z pułapki. Jednak spadli na ziemię. Legenda mówi, że z miejsca gdzie roztrzaskał się Manole trysnęło źródło.
Przyszły lepsze czasy, bardziej krwawe, dla zjednoczenia szlachty rumuńskiej.
Wasara I, król który rządził tam, ale w innym stuleciu dopilnowywał aby szlachta trzymała się jednego kraju i siłą jedności odpierała ataki Turków.
 Królestwo Wołoszczyzna leży między Transylwanią a Imperium Otomańskich Turków. Tirgowiszte to faktyczna stolica Wołoszczyzny. Granice znaczyły rzędy pali z nabitymi na nich wrogami. Tylko twardą ręką i podstępem władca uratował swój kraj.
Dobrym władcą był Dracula. Pojmał wszystkich arystokratów po uczcie. Wrogów i tych co chcieli przejść na stronę turecką ponabijał na pal albo skończyli w lochach. Pojenari. Ta nowa niedostępna twierdza Dracula, wybudowana została na wysokiej skale przez oślepionych arystokratów pojmanych wcześniej. Włości zdrajców opanował osadzając na nich nowych wiernych obrońców. Taki był czas i wymagał twardej ręki.

Dracula nabijał na pal.
Tajny Zakon stworzony został jako opiekuńczy i chrześcijański Zakon Dracul.
Organizacja Smok lub Zakon Smoka, wymierzający kary zakon Dracul chronić chciał katolickich arystokratów przed wpływami tureckimi. Utrzymywanie jedności wiary i suwerenności ścisłej grupy arystokracji rumuńskiej w rejonach narażonych na ataki Turków Otomańskich było sprawą najważniejszą dla jednolitości regionu.
Wlad Dracul przyjął nazwisko wprost od nazwy surowo katolickiego Zakonu Smoka. Sigiszuara to średniowieczna twierdza i tam się urodził Dracula. Naprawdę nikt nie wie kto ja zbudował i kiedy.
Sigiszuara nazwana została perłą Transylwanii. Dracula znaczy mały Dracul.
Turcy zamordowali ojca i brata Włada Draculi. Cóż więc z palami? Nie koniecznie były to zaostrzone drzewce. Nieraz na szczycie pala ustawiano zaostrzony kołek z tak uciętymi mniejszymi odrostami, że wdzierały się w ciało. Kołek był suszony w occie tak, by potem pęczniał w ciele. A samo nabicie na pal nie było częstą karą w 1462. He, he. Jednak nieraz masową.
Tirgowiszte to najdziwniejsze miasto oblegane przez otomańskie królestwo tureckie. Las pali z nabitymi ciałami zasadził dopiero Wlad Tepes czyli Palownik, książę Wlad IV, który nie przekonany do przydomka Tepes przyjął nazwisko Dracula. Można się kłócić czy to ten sam władca palił ludzi żywcem i ucztował wśród lasu szaszłyków ludzkich. Czy to on używał maszyny do obdzierania żywcem ze skóry? Czy obcinał piersi kobietom ? Czy Turkom gwoździami turbany do łbów poprzybijał a z pięt obcinał skórę i nacierał solą a następnie dawał kozom do lizania?

Nigdy nie odnaleziono zwłok Wlada. Czy to dlatego, że nabił na pal księdza, który sięgnął po jego chleb, a wcześniej nauczał nie sięgać po cudze?
Pomylił się co do intencji krwawych zbrodni Stocker, autor powieści Dracula.
Darculę otaczał powszechny szacunek. Wlad dbał o dobro mieszkańców, a wójtów i arystokratów, którzy nie znali na pamięć liczby swych poddanych, nadziewał na pal dla szacunku ludzi. Przy każdej studni stał złoty kubek. Nikt nie śmiał go ukraść. Zniknięcie kubka oznaczać mogło tylko jedno. Śmierć Draculi, chaos w państwie, no i wojnę. Złoty kubek przy studni oznaczał spokojne życie.






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS149