KIŁA

Arogancki draniu co ocalasz me życie. Chętnie bym z tobą poflirtowała.
Nadmierne pobudzenie ośrodka przyjemności seksualnej przez prątki kiły nie jest dobrą podstawą trwałego związku. Zniszczyła ci mózg, a uszkodzone fragmenty kory mózgowej nie odrosną. Jesteś skazana na dobre samopoczucie przez resztę życia.
Będę musiała się bardziej pilnować. Proszę nakarmić marudnego bachora.


Może już przegrałem ale nie wiem o tym? Może stukaniem kopyt na kocich łbach los dał mi znaki, a ja nie potrafiłem ich czytać. Ani czuć?
Patrzę na stemple o wyschniętych tuszach, gumowe lustra rzeczywistości. One decydują o nici przeznaczenia z pomocą nieświadomej ręki głupiego urzędasa.
Tak toczno waszyje błagarodjie! A z kaligrafii zawsze byłem dobry. Skrobaniem liter zajmować musiały się całe moje linie pradziadków na wiele pokoleń przede mną.
Już to wydmuchiwały pigmenta przez wydrążoną kość wroga na tłuszczem powleczoną skałę. Już to piórem ptaka pochylając wyciągnięty język mozolnie ciągnąc inkaust po płótnie. Już to pędzelkiem z włosów łonowych ratlerka złocąc piękne inicjały skrzącymi się drobinkami rozpuszczonymi w miodzie.
     Dzisiaj na zwykłym gazetowym papierze numeru wyświechtanej Prawdy żołnierz bolszewik napisał własnoręcznie odtargując potrzebny dla zaświadczeń tego typu kawałek prawdy. Sprawka o smiertji. To był tytuł, a potem resztę dokumentu o tym, że rodzice mojej cioci byli Polakami i imiona, i że umarli pozostawiwszy córkę, która ma nosić w woreczku na piersiach ten dokument. Jedyny jej znak jej tożsamości. Nawet gdyby języka zapomniała i kim jest. Ten kawałek Prawdy stał się dla niej prawdą absolutną. Nawet jak tyfus odebrał jej świadomość. Nawet jak w sierocińcu ruskim ogolili jej włosy aż do strupów, w których roiły się wszy. Nawet jak londyńska rodzina jej się wyrzekła. Lub nie poznała rysów rodzinnych w jej twarzy. Sprawkę o smiertji ma nadal po latach i trzyma.
Jadąc konno rozmyślam, jak kasztanka marszałka mogła przeoczyć ten szczegół ?
Ruszając kłębem?

Inna ciocia babcia z mężem za swej młodości żyła była tak:
Wróciła do Polszy. Wrócili razem z mężem. On od Lenino do Berlina przemaszerował do Pobiedy. Mogli być królami. Udzielnymi władcami.
Dostała przecież rolseroycea osobiście od Lenina i dom wybudowali z mężem z całych pni drzew uszczelnionych gliną przez optyka. Zarządzała obłastią większą jak cała Polsza. Ona, tylko jedna, kobieta, miała władzę absolutną nad tym krajem.

Z głodu bandy dzieci polskich i żydowskich biły się na kamienie o ziemniaki. Kamienie były duże i ostre a ziemniaki małe. Biegali po pustej przestrzeni urodzajnej ziemi z pustymi brzuchami w sklejonych koszulach i boso. Królowie świata. Mistrzowie mózgu i przebiegłości.
Nic im nie urosło na czas głodu.
To przynajmniej jewrejowi czapki ukradli. Ciocia potrafiła kilka razy w roku plony zebrać. Była super. Nakarmiła i napoiła ten świat nim wyruszyła w podróż do Polszy.
Do korzeni.

Widziałem jak robiła wino w wannie kamiennej. Zbierała kożuch małymi grabkami jak krupier zgarnia żetony. Każdy z jej synów był gigantem. Bo wychowały ich bitwy na kamienie w CCCP. Każdy znał smak głodu. W milczeniu ich długim doszukać się można było Historii, a gdy mówili o najgorszych rzeczach, śmiali się głośno, bo przecież przetrwali i oto są. Uśmiechnięci i żywi.
Słoiki stoją z peklowanymi kiełbasami na półkach. A rząd krów uśmiechniętych właśnie coś przeżuwa. Świat płynie jak należy. Lampa naftowa kiwa się nad drzwiami. Koty grzeją się w kłębkach. Gnój w dole powoli bąbluje i wszystko jest w najlepszym porządku. To chyba jest dorobek szczęścia. My nie znamy takich chwil, jeśli nie znamy smaku głodu.
Wygrali dlatego.






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS121