LAPIDES CALAMBUNT .



           Hombre pozostał sam. Tu za drzwiami codzienności przypomniał sobie wszystko.
Nie mógł zignorować braci Esmoza. Za długo wodzili wszystkich za nos. Niewiniątka. Jutro wjedzie do portu. Trzeba powiadomić Rico. Hombre wjechał małą uliczką na tyły magazynów spożywczych. Wysiadł z auta, a biegnący pies instynktownie ominął go długim łukiem podkuliwszy ogon. Wszedł przez blaszane drzwi i dalej korytarzem do biur. Pudding i Sakeo czekali już. Wentylator mielił zmęczone powietrze. Sakeo opowiedział jak bracia Esmoza zgłosili się do niego z trupem pełnym diamentów. Co chcieli i za ile. Najciekawsze było, że przyszli do Sakeo grubo przed spotkaniem z Hombre i Mariją owego pamiętnego dnia, gdy Tiago baleronował u Mariola, a oni tuż po spotkaniu z Sakeo, powiedzieli Hombre i Mariji, że zostali oszukani. Sam ten fakt, że „grubo przed” i to, że jak jakiś burro dał się wyprowadzić w pole, wkurzyło Hombre jeszcze bardziej. Już nie idzie o pieniądze! Teraz sprawa wygląda inaczej. Gliceryna to była ich robota. Wydali synów Rica Eduardowi, a nawet dali cynk Treserowi, jak Małpy mogą ich znaleźć. Pudding dopowiedział resztę. Hombre podniósł słuchawkę. Rico słuchał mrucząc coś pod nosem.
- Jutro to jutro. - Skwitował krótko. Hombre odłożył słuchawkę. Ciężarówki z gliceryną zostały przejęte przez ludzi Puddinga prawie bezgłośnie. Odpalili silniki. Mała i pijana obsługa biegała bezładnie po placu między ryczącymi ciężarówkami. Potem wszystko ucichło.
Hombre dowiedział się o tym od Puddinga, podniósł słuchawkę jeszcze raz i wykręcił numer z kartki. Ktoś odebrał z drugiej strony. Hombre powiedział:
- Mówi Rufus, spotkamy się jutro w księgarni.
     Esmoza odchrząknął. Słuchał dalej. Znał zasady gry i nie dał się nabrać. Tu faktycznie nie chodziło już o pieniądze!
     Esmoza spotkał się z bratem jeszcze tego samego wieczora. Dowiedział się o ciężarówkach, które wjechały w ciemną noc. Nie było tam przecież nic prócz gliceryny, bo zwłoki już dawno wypatroszyli i zamienili na pieniądze. Czekać do rana czy wiać, gdzie pieprz rośnie? Nie mogli dodzwonić się do Puddinga. W międzyczasie dowiedzieli się już, że Mariolo żyje... i ich nie kocha.
Ruszyli w kierunku auta. Drogę zastąpił im Hombre. Znieruchomieli. Nie umieli ocenić sytuacji. Był sam ? Czy też są osaczeni?
 
           Hombre kamieniem wytrącił jednemu broń z ręki. Drugim kamieniem uderzył oburącz w głowę Esmozy. Usłyszał jak w kamieniu krzyczą kosmosy i tysiące istnień zawołało jękiem. Kamień przebił powłokę. Miażdży skórę i kruszy czaszkę. Potem łamie część żuchwy, wypycha oko i naciska na błony mózgowe. Bąbel pęka i wody zmyślne rozpryskują się nasiąkając kamień, jego wnętrze. A ci, co siedzą w środku wysysają wszystko z mózgu zgodnie z tradycją małp i pretekineterów poruszaną długimi palcami poza liniami i na czas. Esmoza leżał a Hombre skoczył na drugiego Esmozę. Złapał go za uszy i przekręcił głowę aż coś chrupnęło w szyi. Trzy oczy Esmozów spotkały się ze sobą, lekko zdziwione i szeroko otwarte. Zmatowiały. Hombre odwrócił się i wszedł na zaplecze. Zobaczył Ramona i jego sekretarkę grzebiących w komputerze. Popchnął Mongo wyjmując mu cygaro z ust nadepnął przewróconemu na grdykę. Mongo wychrypiał duszę a sekretarka wrzeszczała, gdy rozbił jej perfumy płaskim uderzeniem w czaszkę i podpalił cygarem. Patrzył jak biegła przez korytarz oświetlając sobą księgarnię. Upadła a sklep zapalił się w oka mgnieniu. Hombre patrzył w ogień. Widział miasto gliniane otoczone równiną a na równinie gaje Eufratu wokół jego Bero. Przypomniał sobie jak razem z Isztar zaprowadzili tam porządek. On, starzec król i ona, boska Isztar, gdy dała mu pamięć śmierci i pozwolenie śmierci. Zabijali nieprawe bękarty i niewolników, na śmierć przeznaczonych. Zabijali kobiety niepłodne i matrony wygodne, plujące na płodność i na Isztar słodką. Zabijali kapłanów mądrych i głupców im posłusznych. Zabijali słabych duchem. Zabijali hardych, co swe oblicza ośmielili się na boską Isztar podnieść. Oczyścili płomieniem boskim miasto z małych i bez wiary. Oczyścili ogniem te budowle, których cegły nie nosiły naszej pieczęci ani nie wielbiły naszego imienia. Bero-Isztar jego sława.
           Hombre stał i patrzył na płomienie. Isztar boska, ręką wróciła mu pamięć tego, kim był. Patrzył w ogień. Widział jak sekretarka pali się żywcem i nie poczuł nic oprócz woni rozbitych na jej czaszce perfum. Wrócił do Ramona, obecnie trupa. Wypluł na niego cygaro. Przeszedł obok wpatrujących się w siebie Esmozów. Schylił się i zabrał kamienie ze sobą. Owinął je w batystowe chusteczki, bo chciał odłożyć je do szuflady. Isztar wskazała mu ręką na księgarnię, która buchała płomieniem w niebo. Stała obok całkiem naga, otulona włosami do Ziemi. Pamiętał ją doskonale. Bo oddała mu pamięć. Pamiętał jej boskość i emanującą na rośliny i wodę miłość. Pamiętał jej pot i jej uśmiech, gdy patrzyła na czyszczący ogień. Stał i patrzył w buchające z księgarni płomienie. Objął ją ramieniem i pociągnął w stronę samochodu. Dojechali na plac, gdzie stały ciężarówki. Pudding zagonił cały personel i zaryglował drzwi. Hombre pociągnął i jego do auta. Odjechali nie spiesząc się w stronę nocy i daleko, do innego miasta.
Isztar siedziała na przednim fotelu. Pudding przyglądał się zaintrygowany.
- Co ty, Hombre? Co to za czupiradło?
     Isztar uśmiechała się słysząc te słowa. Ale nie odwróciła głowy. Jechali a Hombre przypominał sobie swe miasto i potomków spłodzonych z niewolnicami dla Isztar. I na jej chwałę. Ogień ich upiekł i oczyścił.
     Pudding chciał dotknąć jej włosów ale Hombre szybko powstrzymał jego ramię.
- Bero, - Rzekła Isztar, - Dlaczego on się tak trzęsie?
- Bo to Pudding. - Rzekł Hombre znudzonym głosem. Isztar powoli obróciła swą twarz patrząc w oczy Puddingowi.
Pudding zrozumiał jej boskość chyba, bo zaczął się naprawdę trząść. Owiała go przemożna miłość do czupiradła.
- Bero, - Rzekła Isztar do Hombre. - wróciłam ci pamięć. Teraz jesteś wolny i pełny spełnienia. Po to wróciłam ci pamięć, królu. Wrócę, kiedy ich zabijesz do końca, i kiedy oczyścisz dolinę. Wysadź nas tutaj.
           Hombre zatrzymał wóz na pustkowiu. Isztar odplątała włosy z zagłówka i wyszła z auta. Otworzyła tylne drzwi i wzięła za rękę Puddinga, który trząsł się w międzyczasie jak nóżki w galarecie. Upadł na brzuch i nie chciał wstać. Isztar ujęła dłonią jego podbródek i łagodnie powiedziała mu w uszy.
- Bero będzie zabijać. Zabijać trzeba umieć. Ty nie umiesz, chodź więc ze mną.
     Pudding padł znowu twarzą w dół a Isztar otuliła go płaszczem włosów czarnych do Ziemi.
           Hombre widział równinę i płonące Bero. Miasto Isztar i jego dzieci. O słodka Isztar, kochanko mego ducha. Szeptał Hombre czując swąd ludzkiego ciała. Jechał dalej w ciemność. Pudding przestał się trząść.


           Kamienie wyschły już w batyście. Hombre jechał dalej. O świcie zobaczył helikoptery czekające na skraju szosy. Rico już był na miejscu.
- Gdzie Pudding? - Spytał Rico.
- Poszedł w swoją stronę, choć nie chciał.
     Rico pomyślał, że szkoda companiero, ale Hombre wyprowadził go z błędu, zapewniając, że żyje i nawet przestał się trząść.

     Wsiedli i wystartowali. Świt zamieniał się w upał, gdy w osiem helikopterów nadlecieli na miasto w zatoce. Helikopter Hombre wylądował przed siedzibą koncernu, gdzie skośnoocy nie widzieli jeszcze upadłego anioła, ani chimery z bródką na miodzie, jaką nosił generał Tarik. Byli jak Ije, gdy odwiedził go smok.
     Hombre wbiegł do budynku po schodach i przebiegł marmurowe fuajer, gdzie próbował go zatrzymać jakiś piskliwy głosik. Pojechał windą na górę. Tych, co byli w windzie zabił kamieniem. Tych, co zastępowali mu drogę zabijał drugim suchym kamieniem tak długo, aż zapłakali ci, co zaklęci byli w kamieniu. Wtedy zmienił kamień na pierwszy i zabijał nadal. Potem zmieniał kamienie 12 razy po 12 i zabijał nadal. Wszyscy zostali zabici. Skośnoocy i ich metysowe przydupasy. Hombre wyszedł z budynku. Czekał na helikopter, który pobrał go zaraz lądując na chwilę. Unieśli się wysoko. Reszta należała do Rica. Wszystkie budynki i rezydencje prywatne koncernu wypalał do Ziemi. Nie oszczędził nikogo i niczego. Miasto ogarnęła panika. Policja i służby wszelkiego rodzaju telefonowały zawzięcie ustalając coś. Pewnie generał wojskowy i komendant policji za pomocą krzyku i krawieckiego centymetra ustalali, kto ma dłuższego. Rico dokonał dzieła wypalenia w kilkanaście minut. Odlecieli na wysokim pułapie zanim żona burmistrza zdążyła zdjąć papiloty a burmistrz dokleić treskę.

           - O słodka Isztar, kochanko mego ducha! - Hombre szeptał, i wiedział, że musi dokończyć sprawę. Dlaczego ochroniła Puddinga? Dlaczego oddała Hombre pamięć dni dawno minionych? Teraz? Miał przeczucie, że za późno stał się mordercą. Że należało wyczyścić ludzi wcześniej. Patrzał za horyzont, gdzie jego Bero-Isztar pochłaniał czyszczący ogień. Spalił swoje dzieci i ich dzieci, i wnuki. Wszyscy z jego krwi i wszyscy mimo woli boscy, miłością daną od Isztar do roślin, ryb i życiodajnego mułu Eufratu. Do Słońca i Księżyca. Do drugiego człowieka. Niegodni nosić w sobie boskości, niegodni śmierci, spaleni żywcem. Hombre leciał do domu a metalowy fotelik helikoptera wrzynał mu się w tyłek. Lecieli tuż nad szosą, aby smuga ciepła nie ujawniła ich kursu. Helikoptery zostawili w grotach koło piramidy, i małymi autami rozjechali się do domów.

           Rico i Hombre pojechali do El Micho. Marija tkwiła jak chmura gradowa przy stole.
- Isztar? - Spytała. - Co to za imię? - Żachnęła się zazdrośnie.
Hombre nie odrzekł nic. Ona i tak już wszystko widzi. Ona i tak widzi ogień i skośne śmierci, mokre kamienie. Jej nozdrza poruszają się czując swąd ciał. Wspomnienia urwanych treści. Nagłe olśnienia i nic potem.
- Bero? – Zapytała zdumiona w końcu.
- A kim ty jesteś, Marija? - Spokojnie spytał Hombre.
- Jestem twoją szczeniarą. - Powiedziała szczeniara. Dał jej wtedy kamienie owinięte batystem, a ona umieściła je z powrotem w szufladzie.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS168