p.p.dzzizz

SFERA


Sfera to kula pusta w środku jak sfera towarzyska.
Powtarzam pieśń o Nilu: Nil sapientiae acumine nimio!
Skurczeni w ukryciu szpiedzy nadają do swych radiostacji.
Powtarzam: płomykówka zniosła jaja. Powtarzam: Długie łkanie jesiennych skrzypiec.
Taka Sfera a na jej wewnętrznej powierzchni są domy , a komunikacja jest między domami jako po liniach najkrótszych z możliwych bo optymalnych. Możliwe to jest bo pojazdy mają oczy i mimo dużej prędkości mogą nagłe wykonywać zwroty i ślizgi, i przemykać tuż obok sąsiednich żadnej nie czyniąc im szkody. Nawet gdyby jeden pojazd oślepł to nic mu się nie stanie, bo go inne spercypują a ominąwszy swoje, drogę obraną znowu namierzą.
Dopiero kiedy by dwa ślepe pojazdy natrafiły na się, toż by był BĘC !
I cóż to? Dowodzi się tu mecyja, że dwóch ślepców nie zobaczy nic oprócz siebie , gdy wejdą w konflikta między sobą.
Tylko w konflikcie rozbłyśnie ich światło, jak sława wielkich wodzów, gdy zabijają rzesze niezgrabnych i mniej konfliktowych.
Świat w Sferze ślizga się dalej i snadź wyżej ale nie tylko on.
Świat ślepców w świecie w Sferze, zderza się swym własnym rytmem i wywołuje mądrości ślepego rozumu.
Poznanie przez empirię. Q.E.D.
Wtedy najbardziej ślepy nosiciel rozumu stwierdza, że nie istnieje eter, ni inne pojazdy z oczami, ni zabawy śnieżkami w niedzielny poranek. Trudno bowiem stwierdzać o onych rzeczach, których nie ma, bo się z nimi nie da zderzać !
Nawet inni ślepcy, których jeszcze nie zderzyliśmy, nie są. Nie istnieją.
Empiria to takie BĘC !

Nawet jeden to się nazwał Nosferatu.
Pan Niesferzasty, czy jakoś tak.
Dlatego jedni jedzą budyń na ciepło z borowiną a inni mrożony, z kłaczkami smalcu!
Nie wiedzą, co to litość i inne nieważne sumieniem dane pulsacje uczuć i humory.
Znają tylko Bęc.
Są to Bęcwały.
Więc, bęc.






Marija grzebała nogą w spalonej ziemi, szurając i wykopując małe kamyki i żwir, co właził jej między brudne palce a sandał. Patrzyła mu w oczy, a Hombre, nie wiedzieć czemu, spuścił wzrok. Nie patrzył na szuranie. Chciał objąć jej myśli pocałunkiem, wszystkie i na jeden raz. Nie udało mu się to i skamlał w duszy, zabłąkany niczym naiwny ocelot.
- Czuję się jakbyś chciał zamknąć mnie w jednym ze swoich światów.
Wiem, że chciałeś sprawić mi radość, ale ty nie wiesz, co to jest radość. Przygładziła siwe, długie włosy do tyłu.
- Artyści?
- Mogą mi zaszkodzić. - Parsknęła, oburzona i znudzona.
- Nie mogę dłużej czekać. - Rzekł Hombre z wymówką.
- To jest nie do zniesienia. - Marija była starą duszą i przenikliwą , a on, młodzieniaszek, nie miał żadnych szans. Była jego żoną , a on, pasikonik, potykał się o jej siwe włosy raczkując do świata. Nie umiał nic. Widział jej oczami lata wspólnie spędzone, gdy był wąsaczem o żylastej szyi i złuszczonych łokciach. Zdawał sobie sprawę, że ona była jego szczeniarą, ale teraz była stara, a on pachniał tężyzną i testosteronem w najgłupszym wydaniu. Cieszyło go to, i było mu jednocześnie wstyd, że go to cieszy. A ona powiedziała, że on nie wie, co to radość?! Kochał ją nadal i bez zmian, jeszcze tak samo, kiedy był stary. Ale teraz nie panował nad sobą.
- Nie szukaj mnie. - Marija poklepała go po ramieniu.
- Mam oczy szeroko otwarte. - Zaniepokoił się ale ona rozbawiona skierowała się już w stronę piargi.
- Jesteś nudny, Hombre. - Obejrzała się za siebie. - Ile razy będziemy to ćwiczyć?
Odchodzę. - Rzekła cicho.
- Ja nie uciekam, to niewola. - Odpowiedział szybko, bo zdawał sobie sprawę z jej przewagi a i swojej nicości istnienia.
- Nie wejdę do środka, do tej kuli! Marija, to wszystko staje się nasze! Ale to już było nasze! Po co tak, od nowa?.
- Jesteś nie do zniesienia. - Rzekła Indianka. Poprawiła starą wytartą suknię i opaskę na czole. Kolorowe wełny wchłaniały popołudniowy pot. Założyła kapelusz.
- Zjemy truskawki na spółkę. - Powiedziała do męża. Popatrzyła w piekące Słońce.
- Nie ma dziś nic godnego deszczu i oczyszczającej katarsis kropli. Jest żur wszechmocny i wszechżyciodajny. Czujesz tą soczystość i świeżość truskawek? Włóż je do ust. Zasmakuj ich słodyczy. Może będą inne niż wyśniłeś. W wielkim skupieniu przekłujesz sobie policzki, niczym fakir, bezkrwawo. Śmietaną polejesz resztę truskawek. Posypiesz je cukrem. Nie będą jednak takie radosne, gdyż wieczności nie cukruje się.
Dała mu dwie truskawki ze słoika, umazane w śmietanie i cukrze. Hombre wiedział, że ona chce powędrować w góry. Teraz i w tej chwili, znowu pomyślał o niej jak o swojej szczeniarze. Kochana Marija! Indianka popatrzyła na niego z ukosa swoimi starymi oczami.
- Już kiedyś o tym rozmawialiśmy. - Szepnęła.




s.p.dzzizz





:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS069