SZUMMERR


         W kraju Nabuchodonozora się panoszę i nie dbam o kobiety. Codziennie jem bułeczki z masłem miłości serca nierozumny. Od takiej uciekłem. Zamknąłem ją w pudle z goryczą. Jedna łza upadła na piasek suchy. Po chwili już jej nie było.
Czyste słońce zabiło moją pamięć. Z rozkazu głosu serca nie opuszczam pieczęci.
Siedzę w niej. Klinem się walcującej w glinie skurczony siedzę. Na samym szczycie ziggurattu podlewam ziarno fasoli, która rozsadzi piramidę i zetrze kolory jej pięter. Już tak kiedyś robiłem, gdy byłem Przejściem a El Micho jeszcze się nie narodził. W najdalszych zakątkach pamięci ludem Szumerskim powstałem, zszedłem w dolinę by budować miasto. Niewolnice rodziły mych synów i mocne były ich kolana. Żyłem dwadzieścia cztery cykle po połowie tarczy. Byli wojownikami. Sprowadzili wielu niewolników do budowy mojego miasta. O słodka Isztar ! O słodka Isztar, kochanko mojego ciała ! O słodka Isztar, kochanko mojego ciała po wielokroć! O słodka Isztar, kochanko mojego ciała i matko moich potomków! O słodka Isztar, zabójczyni mojego rozumu! Moje miasto było najwyższe. Bero jego sława. Czarne i żółte jego mury. A dachy dla słodkiej Isztar białym posypane popiołem. Fontanny szumią dla słodkiej Isztar, gdy przechadzała się wraz ze mną po placach mego Bero. Leżą na brzuchach nie śmiąc spojrzeć na nią, gdy idzie ze mną ulicą. Ołtarze palą warzywa polane zwierzęcą krwią i piwem na jej cześć. Wrogowie ofiarują swe życia znajdując się na jej drodze. Isztar malowała mój makijaż. Isztar wkładała swój język w moje usta, by mówić słowa, by dawać rozkosz boską. Isztar dała mi swą boskość na zawsze, bo jestem Przejściem między Światami. Bo jestem bez rozumu. Zabiłem wrogów moim mieczem. Zabiłem ich potomstwo. Uczyniłem niewolnikami ich dumę i chciwość. Pod biczem gną grzbiety, wznosząc ceglane, wysokie miasto dla mojej słodkiej Isztar. Dla niej płodzę liczne potomstwo z niewolnicami. Dla słodkiej Isztar robię wszystko bezrozumny i silny. Ona leży przede mną jakby nie była boginią lecz strzępem suki. Odbiera mi Rozum. Nadaje mi Wielkość. Pamiętam tylko jej słodkie Imię i jej boskość w przejściu. Nie posiada opaski. Swoje nagie plecy pomalowała niebieską gliną na znak miłości do mnie. Miasto jest wielkie ku jej chwale. Bero-Isztar na każdej cegle jej imię odciśnięte na tysiąc dwunastu. Isztar słodyczą pozbawia mnie rozumu. Dziurawi moją pamięć stając się moją suką. Jest Wielka i Wieczna. Jam Przejście.
Sandałem w kurzu świętą stawiam stopę, którą odciąłem mym patronom. Czerwoną cienką rękawiczkę wkładam na rękę aż po łokieć. Naciągam zmarszczki aby zabić ciekawość pooranej twarzy. Patronom skrzydła uczesałem w nielotne koafiury chimer i do ich rąk wagę przybiłem by mierzyć ich uczynki. Moim patronem był Sarkazm, Syn Podeptanej Duszy, Wnuk Niemiłego Serca, Prawnuk Deszczu w Dolinie.

     Mezopotamia mnie woła. Glina wyschła. Źdźbła zgruchotane i zmięte wciśnięto w ciałka cegieł, na chwałę Pana Czasu, polano cegły krwią kurczaków, sokiem warzyw, moczem wojowników. Posypano popiołem drzewnym. Dotknięto palcem maga. Przed tysiącami lat. A one nadal są. Na chwałę Pana Czasu. I udało im się to.

     Kiedy wyjdziesz na taras pocałować me dłonie, w żarze Słońca twoje czarne oczy będą nieruchome obrysem makijażu nie przymrużonych powiek. Przeźroczyste tuniki w kolorach błękitu wody i nieba oblepią mokre twoje ciało, nogi i brzuch pusty, gotowy na przyjęcie mężczyzny a potem wzrostu dziecka. Dumny swoją płodnością. Smukły teraz, ponętny. Gruba peruka natłuszczona czerwienią lśni pachnidłem i miodem. Sandały i obręcze ramienne przystroiłaś wełnami w kolorach miłości i oddania. Woda z twojego dzbana dowodem przyjaźni, istotą życia, życiem w pokoju dusz, pięknem i czystością myśli. Wiatr północny powiewa lekkimi przeźroczystymi zasłonami. Zwisają z baldachimu, za którym stoisz naga. Isztar słodka. Wysuwasz palce wąskie o długich paznokciach. Wydłużają się nadmiernie i łatwo wbijasz je w moje serce. Popychasz mnie do innego świata? Zatrzymałaś mnie w tej pieczęci?
Woda.
Góry, z których spływa, jak nasz lud Szummerrski, naszymi rodzicami, źródłem wiedzy i potęgi na wieki, i wszelkie obroty siostry naszej Innanny. Księżyca, co tnie płaszcz czerni nieba. Siostry naszej wioślarki, co wiosłuje czterdzieści razy po czterdzieści. A potem znowu tak samo. Owocem jej suka . Wierności symbol. Magia.
Nie płacz więc teraz. To jest Czas Radości.


>
: 
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział: 
: 
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak TS126