o.e.daaiaaa
HODOWLE

Każdy popełnia grzechy i nikt nie jest bez winy. Zostałeś chociaż mogłeś wyjść. Nóż pozostał obok ciebie.
Jak wielkim jest Hodowca, w jakiego wierzysz, że zaakceptował i pokochał cię zanim jeszcze zacząłeś być. Kto będzie posłuszny i uległy, będzie zażywał wszelkich doczesnych dóbr.
 Hodowla przewiduje jednego na sto , knura-awanturnika, który rozpycha się lub ucieka od żłoba w las albo lepiej do tramwaju, choć tam nie ma jedzenia i jest głupio niebezpiecznie.
A knur jest tam bez sensu!
Ale ten jeden na 100 lub jeden na 1000, ma w sobie wiedzę, co wiedzie go !
Jak nie chce uczestniczyć w hodowli, to co wtedy? Ani nie chce się rozmnażać, kiedy mu dają, ani żreć, kiedy mu dają.
 Chciałby może do gwiazd.
Chciałby wolnym truchtem przemierzać ścieżki piaszczyste wciągając woń trufli rosnących tuż pod piachem, tuż pod kopytkiem.
 Chciałby ogarnąć okiem spokojnym i nie przekrwionym od antybiotyków i sterydów, las i przenikające promienie słońca głaszczące liście i ściółkę , gdzie wśród mchu i jagódek żyje mnóstwo robaczków i ślimaków.
Znaleźć się choć raz wolny w swoim lesie. Pięknym i prawdziwym. Podziwiać spróchniałe od starości drzewa, rozmawiać z jaszczurkami, bać się nieznanych zapachów i dźwięków. Być świnią ! Zryć ziemię szukając korzonków !
Nic z tego! Zamiast gwiazd betonowy klimat rzeźni. Kilogramy kolegów pociętych na kawałki. Efekt hodowli. Owoc przemyśleń hodowców. Rezultat chorej cywilizacji, której nie chce się polować , wygodnie siedzących w fotelach grubasów absolutnych.

Kto hoduje grubasy absolutne?
Jak ich się zjada , gdy hodowla osiągnie cel?
Co jest celem?
Kto go oznaczył i dlaczego jest ważny?
Z pewnością cel jest niewidoczny dla grubasa w hodowli. Tak jest zawsze i w każdym rodzaju hodowli.
Żadne ziarnko prawdy, choćby najmniejsze, nie jest okrągłą kulką.
Wynikają z tego garby i wyjątki.
 
Przepraszam, może pan powtórzyć nazwisko ?
Hodowca Bogów Jedynych i Potrójnych Niecieleśnie Świętych lub w Trójcy Jedynych.
Po co hoduje się Bogów Jedynych , a po co Grubasy Absolutne?
Przepraszam, może pan powtórzyć nazwisko ?
Już mówiłem. Hodowca.

W akwarium automat gasi i zapala światło. Rybki zapalają się lub gasną. Ich uczucia i myśli są tchnieniem światów nieznanych i dalekich. Ich marzenia nie mają haka.

Granice światów są widzialne tylko wtedy , gdy obrosną glonami.
Dziś po torach kolejowych chodzi baba z długim pędzlem.
Krótkofalówką coś jej mówią a ona odszczekuje metalicznym głosem.
Nabiera smołę i smar z aluminiowego pojemnika na jagody.
Znaczy dziegciem luźne śruby i nie dosypane żwirem podkłady kolejowe.
Krok za krokiem unika katastrofy najszybszego pociągu Europy.
Krok za krokiem staje się krótkofalową bohaterką turkotu kół.
Bo, kto ma w głowie olej, ten idzie na kolej.

Tam przyszłość i rdza przeszłości dotykają się w pędzie. Znaczą tyle, ile dała im epoka stali. Gwizdki hut odgwizdały już zwycięstwa nad pozbawionym dzieciństwa
narybkiem robotników. Szerokie, okrągłe górnicze łopaty, zwane babskimi dupami, przemierzyły już tysiące ton węgla. Czerwony rozgrzany drut przeciśnięty został przez fillery i stał się gwoździami o łebkach w kratkę.

Dzisiaj w epoce gumoszkła nie pamięta się zasług metalowych karabinów i armat olbrzymów. Sztywna stal i sztywni ludzie. Sztywne kołnierzyki zapięte wysoko pod szyją. Aluminiowe garnczki na gorzką kawę zbożową parzoną przed świtem dawały ciepło rodzinnego ogniska.
Nikt nie wiedział co to smektyt ni german. Inteligenci i ci ,co chcieli za takich uchodzić wiązali se pod szyją cienkie paski materiału myląc supeł.
Koszula w kratkę była nośnikiem muskułów drwala.
 Biały czepek trzymały łapkami wszy aptekarki zwanej panimagister.
 Zegary musiały chodzić w kółko, tak, że zawsze po godzinie dwudziestejczwartej pojawiała się godzina zero.
 Ktoś, kto tego nie przeżył, nigdy swą logiką nie pojmie. Ale tak było na prawdę.
W dodatku jeszcze te nieskończenie dalekie nieskończoności....
Kto to wymyślił ?

W końcu ludzie nie mogli se już z tym poradzić kulturowo więc dyplomatycznie stwierdzili tak:
KAŻDA NIESKOŃCZONOŚĆ DĄŻY DO JAKIEJŚ GRANICY !
Czyż to nie cudowne? Jest nieskończona , a tu cyk, już ma skończoną granicę! Jakie to mądre i nieprzeniknione. Ale zgadza się koniec końców , na zasadzie ,że z 0 implikujemy jedynkę. A jeszcze dla podniesienia statusu mądrości nazwijmy granicę jakimś słowem wyśnionym. I wymyślili słowo LIMES.
Tak więc każda NIESKOŃCZONOŚĆ ma swoją LIMES i w ten sposób jest ograniczona.
Mądrość niektórych ludzi jest nieskończenie ograniczona. I już.


Ale to nie jest prawda. Kłóci się ten sposób obliczania świata ze sposobem podanym przez Fouriera. Jego szeregi są piękne i zwarte jak regimenty tresowanych mrówek. Widać jednak obok światła jasności jeszcze równoległe światło ciemności. To drugi szereg biegnący równolegle do jasnego dopełniający swe igreki do jedynki tak, jak dodają się amplitudy na wykresach częstości o przeciwnych fazach. I nie ma tu miejsca na zatracanie się w nieskończonościach chociaż widać, że szereg gaśnie maleństwem ułamka, lub rozszerza i powiększa swój kąt jak śrut wystrzelony z fuzji. Światło cienia szeregów Fouriera jest dopełnieniem i obowiązkiem w opisywaniu światów.

Dlaczego więc ludzie pochłonięci są tylko wyliczankami świateł jasnych szeregów?
Dlaczego męczą się z nieskończonościami limesowanymi i rysują uporczywie wynaturzone para i inne bole?

Może chcą mieć jakieś złudzenia marzeń? Nie chcą wiedzieć, że czerwony i zielony wykres fali dają po zsumowaniu igreków amplitudę szarego zera?
Nie chcą !

Co to, to nie !
Daleka nieskończenie piękna beznadziejnie bezludna wyspa atolu koralowego woła ciebie, szare zero w ubraniu z elanobawełny! Już palmy kiwają zapraszająco wskazując ławicę cienia , pochylają się prawie nad twym hamakiem, którego nigdy nie użyjesz, tak samo, jak nigdy lekkim ruchem nie odrzucisz papierowej parasoleczki z mrożonego kielicha. Fale muskają atol. Fale muskają atol jeszcze raz. Fale ponownie musnęły atol ze wszech stron. Robią tak od milionów lat. A ty przeminiesz po kilkudziesięciu?

Ile to muśnięć fal?

Czy dlatego potrzebna ci nieskończoność by nad nią zapanować?
A co ma do tego matematyka? Czy to oszustwo czy ene due rabe połknął bocian żabę?
Pretekineterzy dotknęli swych kolczyków zrobionych ze zwiniętych w obrączki pępowin urodzonych szczęśliwie noworodków. W podzięce za żal wypluty nad jestestwami zmarłych, pokiwali zwiędłymi cienkimi głowami na wiotkich szyjach.
Pretekineterzy zawsze tak robią jeden raz na całą zawszość.
Dziś u stóp góry zielonej rosa dźwięczała radośniej niż zwykle. Tak jest.
Wygrana w totolotka stała się moją. Już raz tak było.
















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS102