MOCNY SZNUR

- Aby zwykły sznur mocnem uczynić, zanurzyć go trzeba nocą w roztworze ałunu potasu. - Powiedział Tiago robiąc niewinną minę. Siedzieli we trzech na zdezelowanych taboretach, a Tiago chciał wiedzieć od nich, gdzie są pozostali.
Myśleli intensywnie jak kupić swe życia, ale ani nie było to możliwe, bo Tiago robił to dla Mariola, ani nie wierzyli w to, gdyby było możliwe, gdyż Tiago robił to przede wszystkim dla siebie. Jedyny wnuk Mariola był synem Tiaga! Może nie ślubnym, może najgorszym z bękartów, ale bez wątpienia z krwi Tiaga, i to pierworodnej. A to dobry powód.
Ale oni myśleli tylko o pieniądzach i wysokościach kwot, jakimi mogliby się wykupić.
- Mamy czas. Ale nie za wiele. - Powiedział Tiago. - Tylko tyle, aby sznur się wzmocnił.
Splunął delikatnie pestką winogrona. - No to, który pierwszy? - Wyszczerzył zęby w uśmiechu.
Eduardo pokiwał głową.
- Nic nam nie rób. Wszystko powiemy i pójdziemy stąd, abyś nas nie oglądał nigdy na oczy. - W jego głosie była prośba. Sam w to nie wierzył, co powiedział. Ani, że Tiago da się na to wziąć.
- Nie będę udzielać wam rad na przyszłość, bo żadnej nie macie. - Ciągnął Tiago. Kto zadzwoni do kontaktu w porcie, co zabrał kontenery?
- My nie mamy telefonu, tylko imię. - Zawołali jeden przez drugiego. - Mamy do niego trafić przez jego żonę, sekretarkę w biurze pana Ramona.
Tiago zaczęło coś świtać. Mongo, czyli pan Ramon, był właścicielem firmy przeładunkowej, która dawała w leasing portowi wszystkie dźwigi i suwnice. Więc albo Mongo był tym kontaktem, albo też nic o tym nie wiedział, co się kroi pod jego bokiem.
- Kiedy macie się z nim, to znaczy z nią, spotkać?
- Teraz, już tam rano mieliśmy być.
- Kto tam pojechał? Bez was? - Popatrzeli po sobie. Zrozumieli, że są martwi. Tylko jeszcze o tym nie wiedzą. Tiago uśmiechnął się ironicznie.
- Koleeedzy! - Wycedzil powoli. - Jeden wart drugiego. Gdzież są teraz? Companieros? Zamienię was na balerony, choć chyba rozumiecie, że to nie ja, lecz wasi compadres są winni.
Skurczyli się. Nie było sensu zadawać dalszych pytań. Tiago podniósł strzelbę odebraną wcześniej jednemu z nich. Eduardo wyrzucił z siebie.
- Ja pojadę i zdobędę dla ciebie te kontenery! - Tiago zastrzelił dwóch pozostałych i zrobił z nich balerony. Mariolo otrzymał balerony późnym popołudniem. A ponieważ nie świszczał już przez dziury w płucach, osobiście rozmawiał z Tiago przez telefon. Tiago w zasadzie nie miał mu nic do powiedzenia. Ciekaw był swego syna i jego matki. Po latach. Wiedział, że był idiotą, ale teraz czuł się jak idiota.
- Idiota. - Powiedział głośno.
- Słucham? Czego chcesz ode mnie, skoro mnie nie zabiłeś, pozwól działać. – Rzekł wystraszony Eduardo. Tiago wyszedł z pokoju. Eduardo wrócił do życia i uciekł przez okno.
Biegł wzdłuż chodnika. Czuł, że żyje. Musiał zmienić pochlapane krwią ubranie.
Na wszelki wypadek ubrał marynarkę na lewą stronę. W pobliskim sklepie kupił coś beznadziejnego i przebrał się natychmiast. Z telefonu w aptece zadzwonił do Tiaga.
Głos mu drżał, a monety nie chciały wskakiwać do automatu. W końcu wykrztusił.
- Tak jak obiecałem. Dostaniesz ich głowy w walizce, a kwit na kontenery faxem. Nie szukaj mnie kilka dni!
 Tiago nie rzekł nic.

















>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS023