WALIZKA BALSA.

Obudziłem się w środku nocy. Hotel był ten sam. Marija siedziała na łóżku. Zmieniała mi okłady wymieniając suchy i ciepły za zimny i mokry.
- Spałeś dwa dni. Gorączka ustępuje powoli. - Rzekła.
- A cóż ja na sobie mam!? Jakieś koronki? Co to!?
- To mojej matki, koszula do chorowania. Nie bój się. To koszula do chorowania i zdrowienia. Będziesz zdrowy i to szybko. - Wykręciła kolejny kompres do miseczki i położyła mi na czoło. Siedziała całą noc a ja widziałem jej myśli i jakieś pieśni skierowane wprost do mnie. Uspokoiły one moją duszę i w końcu zasnąłem. Wiedziałem, że jest tuż obok. Szczeniara z niej indiańska.

Kiedy pierwszy raz położyła mnie mama do osobnego łóżeczka darłem się w niebogłosy ! Wołałem ją, bo chciało mi się siusiu. Potem było mi za gorąco i wołałem ją dalej ale nie przychodziła. Jak to? Ja chciałem aby podeszła tylko na chwilę i aby mi powiedziała i wytłumaczyła, dlaczego tak nagle mam tu spać sam! Ale ona nie przyszła chociaż siedziała w drugim pokoju! Jak to ?! Dziś po latach nadal pamiętam żywo tamtą noc. Bezsilność zaschniętych łez i wściekłość.

Koszula w koronki pomogła i rano byłem jak nowy. Marija krzątała się przy walizkach, które hotelowi znosili do auta. Zajrzałem pod łóżko. „Ta” walizka była na swoim miejscu. Marija w jeansach i jakichś klapkach na wysokim obcasie rozdawała napiwki przy drzwiach, gdy stanął w nich Rico.
- Jak tam z tobą, Hombre?! - Zawołał od progu. Pozdrowiłem go podniesiona ręką i machnąłem aby wszedł dalej.
- Co się dzieje? Ani słychu ani widu? Gdzie przepadłeś z tą swoją Mariją? - Bawił się swoim sygnetem „studenckim” obracając go na palcu.
- Cynamon przekazał dla nas przesyłkę. Jest pod łóżkiem. - Powiedziałem lakonicznie. Nalałem sobie kawy i spojrzeniem spytałem Rica, czy też chce. Napełniłem drugą filiżankę. Rico wyciągał walizkę spod łóżka. Odgryzłem kawałek rogalika. Otworzył wieko. Wnętrze walizki wyłożone było grubą warstwą drewna balsa. W środku leżały dwie ludzkie głowy o posklejanych włosach.
- Od Eduardo dla Tiago. - Powiedziałem popijając kawą. Rico patrzał chwilę na głowy. Z szacunkiem włożył pomiędzy nie jedną z deseczek balsa.
- Wiesz...., Hombre...., aby nie obijały się o siebie. - Powiedział powoli. Wyczułem lekkie drżenie w jego głosie i obawiałem się jakiegoś świństwa z jego strony, które pozwoli mu się rozpłakać. Nie świństwa w stosunku do mnie, czy Mariji, ale do kogoś obcego, innego, z otoczenia. Nie potrzebna nam była teraz żadna granda ani awantura. Rico poprawił spinki u mankietów koszuli. Zamknął walizkę. Ujął ją za rączkę.
- Ja, ją, wezmę. - Powiedziałem. Rico patrzył na mnie dziwnie, jakby chciał coś powiedzieć.
- No co jest, Rico? - Zagadnąłem.
- Jedziemy? - Zapytał nagle innym głosem. Pierwszy raz w życiu uświadomiłem sobie, że walizki mają rączkę. Ta miała w dodatku dwie głowy. Weszła Marija i zabrała z wazonika jeden kwiatek, który upięła do swoich wspaniałych czarnych włosów. Wyszczerzyła do nas najpiękniejszy ze swoich dziewczyńskich uśmiechów i zeszliśmy po schodach do auta. Rico wciąż obserwował walizkę, co nie uszło mojej uwadze. Jechaliśmy przez piękne ocienione palmami ulice i prawie już zapomniałem o koronkowej dziwnej koszuli, w której obudziłem się rano. Marija śpiewała coś razem z radiem a Rico stał się małomówny, jakby bał się, że pęd powietrza napędzi mu do ust robaczka, którego połknie żywcem.

     U El Micha na tarasie rumieniły się szaszłyki i parowały zimnem zmrożone truskawki, które kazał przygotować specjalnie dla mnie. Tierra elana. I mało tlenu. Jedno płuco nie wystarczy. Alpaqui, Lamy, Wigunie! Zardzewiałe truchła samochodów.
- A! Hombre! - Wołał z daleka Tiago. - Rico! Marija! Jesteście wreszcie! - Tiago uściskał nas na powitanie ze swoim szerokim uśmiechem. Dobrze było być wreszcie wśród swoich. Trasa udała się znakomicie, a i Eduardo okazał się niespodzianką . Właściwie, to dopiero miało się okazać jaką niespodziankę nam zgotował. Ale wtedy nie wiedzieliśmy o tym jeszcze. Postawiłem walizkę na stoliku. Powiedziałem.
- Tiago, masz paczkę od Eduardo! - Tiago wyszczerzył kły.
 - Pokaż, co to. - Rzekł. Odwróciłem walizkę w jego stronę, a on bezceremonialnie i szybko ją otworzył. Zobaczył głowy i zamarł w bezruchu. Powoli podniósł wzrok i zatrzymał go na Ricu, który spocony, wściekły i bezsilny zarazem stał na wprost niego. Tiago zamknął walizkę. Patrzyli na siebie długo. EL Micho podszedł i otworzył szeroko walizkę. Zobaczyłem wtedy dokładnie. W walizce leżały dwie głowy synów Rica oddzielone deseczką drewna balsa.














 

>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS043