d.p.dzziaza


ZATOKAKA


           Wieki mijają a on rzucony przez przypadek tkwi wczepiony w kamień między powierzchniami kwarcu. Tam, gdzie kazała mu czekać nadejścia swego Isztar, tam gdzie wiosła wypadły mu z dłoni a woda niesie jego łódkę bez steru, bez kierunku, bez dążenia. Patrzył przed siebie i nie miał wspomnień. Patrzył za siebie bez przyszłości. Bero nie rozumiał kim jest, gdy brak obecności chwil i gdy jedyne, co wie, to imię słodkiej Isztar i tęsknota za nią.
Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała ! To mówią wargi Bero wyschłe tęsknotą do ciebie. Minęły wieki i Słońca wybuchały gniewem. Bero spoglądał na swój lot dawny. Bero wymachiwał skrzydłami obserwując:

           Byłem dzieckiem kiedy pierwszy raz wspiąłem się na to wzgórze i we śnie nadfrunąłem nad zatokę.
Tam było miasto i dalej kraj, który liczył na mnie i wiedział, żem jego sercem. Wszyscy chcieli aby ich prowadzić i wiedzieli, że to tak będzie.
Statki kołysały się w porcie a domy i hotele odbijały światło na słoneczną chabrową zatokę.
Samoloty leciały przemieszczając turystów bez sensu ale przyjemnie.
Wszystkie kobiety chciały się rozmnażać a dzieci śmiać.
Starcy trzęśli się przepisowo.
Lekarze przepisywali aspirynę.
 Woda była czysta i dawała życie.
Magnesy leżały na półce i czekały na sprawiedliwego. Bobiny też były gotowe do naprężania muskułów w magnesach.
Tak więc, gdzieś wśród kwiecia i kolczastych malin chodziły robaczki i gąsieniczki, które przeistoczą się w motyle i ćmy, gdy Słońce dokona obrotów Ziemi.
Gdy robak rzuca się na kolec, Księżyc się smuci.
Dlatego tym jestem potrzebnym.
Dla robaczka i jego robaczywych myśli hamuję czas i przyspieszam czas.

Pardąsik, proszę państwa, pardąsik, pardąsik!
Łapkę na muchy oczyść z rozgniecionych trupków i wyschłych połamanych skrzydełek.
Chodź więc ze mną. Dotknij mej twarzy. Weź mnie za rękę.
Obejmij mnie. Wypuść łzy szczęścia bym mógł je zlizać.
Daj tchnienie swym marzeniom aby stały się.

Dobrze, tak zrobię!


To ja, Słońce!
Jesteś moją siostrą?
Jestem Księżycem grającym na bębnie.
Jestem pocałunkiem z językiem ognia.
Jestem mgłą kołyszącą twe myśli.
Jestem twoja i na wieki.
Jestem i będę.

Jestem Księżycem - kobietą srebrną !












:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS063