NELSON HORATIO

Celtowie oddawali cześć Słońcu.
Horatio Nelson był mizernym chłopcem. Ubłagał wuja aby pozwolił mu pływać na okręcie, gdzie wuj został kapitanem. Wuj jak to wuj, pozwolił na to pomimo zdania, że przy pierwszej okazji kula armatnia rozbije mu głowę i stracą chłopca.

Mimo, że należał do ekipy kapitana cierpiał wszelkie niewygody i musiał sypiać na 35cm szerokości hamaku, przyzwyczaić się do przykrych zapachów i wykonywać najbrudniejsze czynności na statku. Jego kariera zaczęła się od samego dołu.
Dzięki protekcji wuja, normalnej w tamtych czasach, szybko awansował z porucznika na kapitana. Służył na Bałtyku i Morzu Północnym.
W Indiach Zachodnich poznał młodą wdowę. Poślubił ją i wrócił do Anglii. Zamieszkali w Norfolk. Nelson był bezrobotny. Potrzebna mu była wojna.
 W 1793 wojna z Francją. Wreszcie!
 Został dowódcą Agamemnona, najmniejszego statku floty. Załoga go lubiła. Zaproponowano mu większy statek ale odmówił pozostając z swoją załogą.
W sierpniu 1794 w bitwie pod Calvin przyszło mu się zmierzyć z Napoleonem. Ta bitwa lądowa, jedna z nielicznych, pozbawiła go oka.

Pierwszy raz wykazał się geniuszem taktycznym kiedy zlekceważył polecenie i odmówił wykonania konwencjonalnych działań. Wraz z trzema statkami wysunął się z linii i zaatakował wroga.
Mogło się to dla niego skończyć i sądem wojennym, ale Nelson był pewnym swej taktyki i wygrał.
Podczas bitwy o przylądek Świętego Ambrożego taktyka polegała na zdobyciu następnego okrętu aby przejść do następnego.
U wybrzeży Kostaryki stracił rękę. Na nowo uczył się pisać. Myślał, że już nie wróci do floty a jego kariera zawisła na włosku.
Został jednookim i jednorękim Kontradmirałem z siwym włosem i pustym rękawem przypiętym do marynarki.
Uwielbiał swoją żonę Fanny.
W 1799 roku stanął koło Alexandrii u ujścia Nilu. Bitwa rozegrała się błyskawicznie. I z bliska. Dystans dyktował zasięg dział. Bitwa trwała dwie noce i dzień. Nelson pokonał jeden po drugim okręty francuskie i dokonał bezpośredniego wielkiego zwycięstwa. W Neapolu poznał młodziutką mężatkę i ich płomienny romans przerodził się w trwały, mocny związek.
Emma Hamilton opiekowała się Nelsonem i zachwycała nim. Dawała mu to czego nie mogła dać żona Fanny.
Rok 1799 rozpoczął ich romans.
Bez ciebie nie chce mi się jeść ani oddychać. Nie mam tchu.
Emma była w ciąży i w końcu zamieszkali w trójkę razem z żoną Fanny.
Był to wielki skandal, i oficjalne wprowadzenie Emmy do domu Nelsona i Fanny wzburzyło wszystkich. Wtedy wymyślili z Emmą słynny kod Nelsona , jedynie i po to aby móc pisać do siebie listy oficjalną pocztą i nie być narażonymi na odczytanie ich myśli przez Fanny lub inne postronne oczy.
Dziecko Nelsona i Emmy było teraz najważniejszą sprawą.
Lady Nelson obrała mu orzechy ale Nelson odepchnął je z takim impetem ,że żona rozpłakała się. Nelson miał ze swą kochanką Emmą, swe pierwsze dziecko, córeczkę Horację.
Nelson nie uznał dziecka oficjalnie , ale imię Horacja nie mogły budzić wątpliwości.
Podczas bitwy z Hiszpańską flotą znowu zaczął widzieć prawym okiem.
Spokój
W 1805 roku ostateczne starcie miedzy Francją i Anglią stało się nieuniknione. Zmierzał w kierunku Trafalgaru . Flota miała dużo mniejsze siły niż połączone siły Hiszpanii i Francji.
Rozgnieść trzeba pietruszkę i ziarna pieprzu w moździerzu jeśli go masz.
Na wiele godzin zrobił odprawę swych oficerów. Ukuł nawet pojęcie: Atak Nelsona. Zniszczenie floty francuskiej i hiszpańskiej. Podyktował swój testament , w którym swą córkę powierza Anglii.
Sławne słowa jakie wtedy wypowiedział do żołnierzy: Anglia oczekuje , że każdy wypełni swój obowiązek najlepiej jak umie.
Rozdzielić floty Francji i Hiszpanii od siebie. Potem chodziło o zdobywanie statku po statku.
Strategia Nelsona powiodła się całkowicie.
Niekonwencjonalna technika i odważne posunięcia możliwe były dzięki charyzmie jaką zdołał sobie wyrobić wśród otoczenia.
Przypiął wszystkie ordery , podyktował testament, przygotował swą trumnę. Jednego z oficerów zawezwał do wykonania jego ostatniej woli. Płynął pod Traffalgar uporządkowawszy swe prywatne sprawy.
Jego statek wysunął się do przodu. Oficerowie radzili mu pozostać z tyłu ale Nelson chciał znaleźć się w sercu bitwy. Kula przeszyła lewe ramię i uszkodziła kręgosłup.

W godzinie śmierci admirał poprosił by kapitan Harvey go pocałował. W epoce wiktoriańskiej to była wstydliwa prośba. Pragnął uczucia i wiedział , że umiera.
Zwycięstwo pod Traffalgarem było mistrzostwem taktycznym. Francuzi poddali się.
Ciało Nelsona przybyło do Londynu zakonserwowane w brandy. Marynarze pili brandy wprost z trumny Nelsona uważając to za zaszczyt i przejęcie sił od swego wielkiego wodza.























:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS062