Anunnaki Revealed, Who Were These Beings of Ancient Astronaut Theory? 

The modern era has witnessed an incredible surge in the popularity of all forms of media concerning the mythology of the ancient Mesopotamians. Fueling this ever-growing trend are the writings of a number of researchers who propose connections between several Sumerian myth cycles and the theory that the human race was engineered or created by a group of extraterrestrial beings. Known as Ancient Astronaut Theory , this field is largely reliant upon the translations of cuneiform tablets supposedly made by Zecharia Sitchin, whose series of Earth Chronicles books form the foundation upon which the modern church of the alien gods has been built.




Central to Sitchin’s narrative is a group of mythic beings known as the Anunnaki, whom he claimed crossed their own DNA with that of Homo erectus in order to create mankind—for the purpose of using humans as slaves to mine gold and other minerals. Today these Anunnaki are often portrayed as the equivalent of the Old Testament creator God.

Anunnaki created mankind?



But what does the cuneiform corpus actually say about the Anunnaki and other mythic beings? How does the version of these beings and their activities presented in Ancient Astronaut media compare with how they were truly represented in the ancient world?


Ancient Mesopotamia and the Rise of Civilization
Ancient Angels: Heavenly Messengers or Myths? The Origins of Cherubim – Part I
The Disc of Life in Ancient Texts
Princely Blood
To begin with, Anunnaki translates to “princely blood” or “seed of Anu”, not “those who came down” or “those who came from heaven to earth”, as many modern sources have claimed. The Anunnaki are “the Sumerian deities of the old primordial time;” a pantheon of gods who were the children of the sky god Anu and his sister, Ki. Significantly, some scholars have come to realize that the Anunnaki should more appropriately be considered demi-gods or semi-divine beings. Apparently, Anu’s sister Ki was not originally considered a deity and was only ascribed the status of a goddess much later in the history of the myth cycle.

Akkadian cylinder seal dating to circa 2300 BC depicting the deities Inanna, Utu, and Enki, three members of the Anunnaki.



As explained by William Klauser:

“Some authorities question whether Ki was regarded as a deity since there is no evidence of a cult and the name appears only in a limited number of Sumerian creation texts. Samuel Noah Kramer identifies Ki with the Sumerian mother goddess Ninhursag and claims that they were originally the same figure. She later developed into the Babylonian and Akkadian goddess Antu, consort of the god Anu (from Sumerian An).”

Essentially, this would mean that the Anunnaki were born of a union between a sky god and a mortal female, who was later deified in mythic traditions.



Four copper-alloy statuettes dating to c. 2130 BC, depicting four ancient Mesopotamian gods, wearing characteristic horned crowns. (Osama Shukir Muhammed Amin/ CC BY-SA 3.0 )

From Dust to Dust
Furthermore, “Ki” is the Sumerian sign for “earth”, and Anu’s consort is sometimes considered the personification of the earth itself. This is similar to Biblical tradition, where mortals were created out of the dust of the earth (Genesis 2:7). The concept of a group of half-divine beings born of mortal women is very similar to the Biblical and extra-Biblical tradition of the Nephilim.

One of the most heavily referenced ancient texts which describes the Nephilim is the Extra-Biblical Book of 1 Enoch attributed to the patriarch Enoch, son of Jared and father of Methuselah. 1 Enoch is considered an apocryphal text today, and is rejected by most mainstream theological establishments, but this was not always the case. Many of the early Church Fathers, such as Athenagoras, Clement of Alexandria, Irenaeus, and Tertullian accepted the book as scripture, and fragments of 10 copies of 1 Enoch in Aramaic have been found among the Dead Sea Scrolls. 1 Enoch is also quoted in the Biblical Book of Jude , and it has been estimated that there are as many as several hundred more references throughout the New Testament itself.


Joshua 1:1 as recorded in the Aleppo Codex, 10th century AD ( Public Domain )

Sons of God, Daughters of Man
The most famous portions of 1 Enoch feature an elaboration on certain events before the deluge recorded in the Bible (specifically Genesis chapter 6, verses 1-4). According to 1 Enoch, a group of 200 fallen angels known as the Watchers, led by an individual named Semyaza (or Semjaza) descended upon Mount Hermon, where they swore an oath to father lineages with human women. Each of these “took unto themselves wives, and each chose for himself one, and they began to go in unto them and to defile themselves with them”, a union which resulted in the birth of “great giants”.

These giants eventually “consumed all the acquisitions of men”, and, “when men could no longer sustain them, the giants turned against them and devoured mankind.” (1 Enoch, Ch. 6-7) These activities provoke the action of God, who curses the giants to war against one another “that they may destroy each other in battle”, and sends the archangels to bind the Watcher leadership “in the valleys of the earth”. (1 Enoch 10) As is well known today, the Hebrew texts refer to the powerful beings born to the Watchers as The Nephilim.




Location of the Sanctuary of the Anunnaki.

Scholars have found profound similarities between the mythologies of the Anunnaki and the Nephilim. In 1971, Edward Lipinski published a scholarly analysis of several ancient texts, including the Old Babylonian version of the Epic of Gilgamesh, all which feature important details revealing the true location of the sanctuary of the Anunnaki in ancient Eastern thought and cosmology. Lipinski found that: “In fact, the Old Babylonian version of the [Gilgamesh Epic] identifies Hermon and Lebanon with the dwelling of the Anunnaki”.

He emphasizes lines 12-21 of the Old Babylonian Gilgamesh, which tell of the destruction of Humbaba, the guardian of the abode of the gods at the hands of Gilgamesh’s companion Enkidu, after which the text states that the two “penetrated into the forest, opened the secret dwelling of the Anunnaki.” While later mythologies suggest alternate locations for the home of the Anunnaki, Lipinski explains that the oldest Mesopotamian and Near Eastern Canaanite texts point to the Cedar forest of Mount Hermon:

“…traces of the older tradition can be found in the mention of the mountain which was the abode of the gods, and whose accesses were hidden by the Cedar Forest whose guardian was Humbaba. This mountain was, we believe, the Anti-lebanon-Hermon…The southern range of the Anti-Lebanon is therefore likely to be the mountain in whose recesses the Anunnaki dwelled according to the Old Babylonian version of the Gilgames epos. In the Old Babylonian period the Anunnaki were still the gods in general….Mount Hermon should thus be identified with the dwelling of the gods.”



Snowy Mount Hermon. ( Public Domain )

Heaven and Earth Join
Lipinski also points out the fact that Mount Hermon was considered the guardian of international treaties in the ancient world, and connects this tradition with the oath sworn by the Watchers in 1 Enoch. Incorporating apocryphal texts such as The Testament of the Twelve Patriarchs and 1 Enoch into his study, Lipinski concludes:

“Mount Hermon is the cosmic mountain which joins the earth with the lowest heaven. The same conception lies behind the episode of the sons of God in the Book of Enoch. The celestial beings gather on the summit of Mount Hermon because this is the mountain of the gods, the Canaanite Olympus.”

Are The Nephilim Really The Offspring Of Sons of God And The Daughters Of Man?
Enochian: The Mysterious Lost Language of Angels
Legends of Mount Shasta: “The Abode of the Devil” Part I – The Legend of J.C. Brown
Mount Hermon is located at the southern end of the Anti-Lebanon mountain range, straddling the borders of Syria and Lebanon. Hermon’s highest peak reaches 9,232 feet (2814 meters). The area abounds with ancient altars going back millennia, and was still the host of shrines and rituals as recently as the time of Constantine the Great. Of further significance is the fact that Gilgamesh was renowned in the ancient world for obtaining knowledge from the pre-flood (or “antediluvian”) world, as stated by the Ugarit Epic of Gilgamesh (lines 5-9):

“He explored everywhere the seats of power, he knew the totality of wisdom about all things. He who travelled the distant road to Utter-napisti, who crossed the ocean, the wide sea, as far as the sunrise: he brought back tidings from the antediluvian age.”

These passages bring us full circle with Lipinski’s interpretation of the Old Babylonian version of the Gilgamesh epic, where the ancient king journeyed to Mount Hermon—abode of the Anunnaki…

[READ PART II ]


Jason Jarrell and Sarah Farmer are investigative historians and avocational archaeologists. They study many subjects including depth psychology, Biblical mysteries, political science, and comparative mythology. They’re also authors of Ages of the Giants: A Cultural History of the Tall Ones in Prehistoric America (2017). Learn more at their website: ParadigmCollision.com

--

Top Image: Ordered universe and cuneiform (Public Domain) and Akkadian cylinder featuring Anunnaki. ( Public Domain );Deriv.

By Jason Jarrell and Sarah Farmer

Updated on May 20, 2021.







ZAKTUALIZOWANO 21 MAJA 2021 JASON I SARAH

Anunnaki ujawnił, kim były te istoty starożytnej teorii astronautów?
Epoka nowożytna była świadkiem niesamowitego wzrostu popularności wszelkich mediów dotyczących mitologii starożytnej Mezopotamii. Napędzają ten stale rosnący trend pisma wielu badaczy, którzy proponują powiązania między kilkoma sumeryjskimi cyklami mitów a teorią, że rasa ludzka została zaprojektowana lub stworzona przez grupę istot pozaziemskich. Ta dziedzina, znana jako teoria starożytnych astronautów, opiera się w dużej mierze na tłumaczeniach tabliczek klinowych, rzekomo wykonanych przez Zecharię Sitchina, którego seria książek z Kronik Ziemi stanowi fundament, na którym zbudowano współczesny kościół obcych bogów.




Centralnym punktem narracji Sitchina jest grupa mitycznych istot znanych jako Anunnaki, które, jak twierdził, skrzyżowały swoje własne DNA z DNA Homo erectus, aby stworzyć ludzkość – w celu wykorzystania ludzi jako niewolników do wydobywania złota i innych minerałów. Dzisiaj ci Anunnaki są często przedstawiani jako odpowiednik starotestamentowego Boga stwórcy.

Anunnaki stworzył ludzkość?

Anunnaki stworzył ludzkość? ( Domena publiczna )

Ale co właściwie korpus pisma klinowego mówi o Anunnaki i innych mitycznych istotach? W jaki sposób wersja tych istot i ich działalność prezentowana w mediach Starożytnych Astronautów ma się do tego, jak były one naprawdę reprezentowane w starożytnym świecie?


Starożytna Mezopotamia i powstanie cywilizacji
Starożytni aniołowie: niebiańscy posłańcy czy mity? Początki Cherubinów – część I
Dysk życia w starożytnych tekstach
Książęca krew
Po pierwsze, Anunnaki tłumaczy się jako „księżna krew” lub „nasienie Anu”, a nie „tych, którzy zstąpili” lub „tych, którzy przybyli z nieba na ziemię”, jak twierdzi wiele współczesnych źródeł. Anunnaki to „sumeryjskie bóstwa dawnych czasów pierwotnych”; panteon bogów, którzy byli dziećmi boga nieba Anu i jego siostry Ki. Co znamienne, niektórzy uczeni zdali sobie sprawę, że Anunnaki powinni być bardziej odpowiednio uważani za półbogów lub pół-boskie istoty. Najwyraźniej siostrze Anu, Ki, początkowo nie uważano za bóstwo, a status bogini przypisywano jej dopiero znacznie później w historii cyklu mitów.

Akkadyjska pieczęć cylindryczna datowana na około 2300 pne przedstawiająca bóstwa Inannę, Utu i Enki, trzech członków Anunnaki.

Akkadyjska pieczęć cylindryczna datowana na około 2300 pne przedstawiająca bóstwa Inannę, Utu i Enki, trzech członków Anunnaki. ( Domena publiczna )

Jak wyjaśnił William Klauser:

„Niektóre autorytety kwestionują, czy Ki było uważane za bóstwo, ponieważ nie ma dowodów na kult, a imię to pojawia się tylko w ograniczonej liczbie sumeryjskich tekstów o stworzeniu. Samuel Noah Kramer utożsamia Ki z sumeryjską boginią matką Ninhursag i twierdzi, że pierwotnie byli to ta sama postać. Później przekształciła się w babilońską i akadyjską boginię Antu, małżonkę boga Anu (z sumeryjskiego An).”

Zasadniczo oznaczałoby to, że Anunnaki urodzili się ze związku między bogiem nieba i śmiertelniczką, która później została deifikowana w mitycznych tradycjach.


Cztery statuetki ze stopu miedzi datowane na ok. 1900 r. 2130 pne, przedstawiający czterech starożytnych mezopotamskich bogów, noszących charakterystyczne rogate korony.

Cztery statuetki ze stopu miedzi datowane na ok. 1900 r. 2130 pne, przedstawiający czterech starożytnych mezopotamskich bogów, noszących charakterystyczne rogate korony. (Osama Shukir Muhammed Amin / CC BY-SA 3.0 )

Od kurzu do kurzu
Co więcej, „Ki” to sumeryjski znak oznaczający „ziemię”, a małżonka Anu jest czasami uważana za personifikację samej ziemi. Jest to podobne do tradycji biblijnej, w której śmiertelnicy zostali stworzeni z prochu ziemi (Księga Rodzaju 2:7). Koncepcja grupy pół-boskich istot zrodzonych ze śmiertelników jest bardzo podobna do biblijnej i pozabiblijnej tradycji Nefilim.

Jednym z najczęściej cytowanych starożytnych tekstów opisujących Nefilim jest pozabiblijna Księga 1 Henocha przypisywana patriarsze Henochowi, synowi Jareda i ojcu Matuzalema. 1 Henoch jest dziś uważany za tekst apokryficzny i jest odrzucany przez większość głównych instytucji teologicznych, ale nie zawsze tak było. Wielu wczesnych Ojców Kościoła, takich jak Atenagoras, Klemens Aleksandryjski, Ireneusz i Tertulian, przyjęło tę księgę jako pismo święte, a wśród zwojów znad Morza Martwego znaleziono fragmenty 10 kopii 1 Henocha w języku aramejskim. 1 Henoch jest również cytowany w Biblijnej Księdze Judy i szacuje się, że w całym Nowym Testamencie jest nawet kilkaset innych odniesień.


Jozuego 1:1, jak zapisano w Kodeksie z Aleppo, X wne

Jozuego 1:1, jak zapisano w Kodeksie z Aleppo, X wne (domena publiczna)

Synowie Boga, Córki Człowieka
Najbardziej znane fragmenty 1 Henocha zawierają omówienie pewnych wydarzeń sprzed potopu, zapisanych w Biblii (szczególnie rozdział 6 Księgi Rodzaju, wersety 1-4). Według 1 Henocha, grupa 200 upadłych aniołów zwanych Strażnikami, prowadzona przez osobę o imieniu Semyaza (lub Semjaza) zstąpili na Górę Hermon, gdzie złożyli przysięgę ojcostwa z ludzkimi kobietami. Każdy z nich „wziął sobie żony i każdy wybrał dla siebie jedną, a oni zaczęli do nich wchodzić i kalać się z nimi”, związek, który zaowocował narodzinami „wielkich olbrzymów”.

Ci giganci w końcu „skonsumowali wszystkie zdobycze ludzi” i „kiedy ludzie nie byli w stanie ich dłużej utrzymać, giganci zwrócili się przeciwko nim i pożarli ludzkość”. (1 Henoch, rozdz. 6-7) Działania te prowokują działanie Boga, który przeklina olbrzymów, by walczyli ze sobą, „aby mogli zniszczyć się nawzajem w bitwie” i posyła archaniołów, aby związali przywództwo Obserwatorów „w doliny ziemi”. (1 Henoch 10) Jak powszechnie wiadomo dzisiaj, hebrajskie teksty odnoszą się do potężnych istot urodzonych przez Strażników jako Nefilim.




Lokalizacja Sanktuarium Anunnaki
Uczeni odkryli głębokie podobieństwa między mitologiami Anunnaki i Nefilim. W 1971 Edward Lipiński opublikował naukową analizę kilku starożytnych tekstów, w tym starobabilońskiej wersji eposu o Gilgameszu, które zawierają ważne szczegóły ujawniające prawdziwe położenie sanktuarium Anunnaki w myśli i kosmologii starożytnego Wschodu. Lipiński stwierdził, że: „W rzeczywistości starobabilońska wersja [Eposu Gilgamesza] identyfikuje Hermon i Liban z mieszkaniem Anunnaki”.

Podkreśla wersy 12-21 starobabilońskiego Gilgamesza, które opowiadają o zniszczeniu Humbaby, strażnika siedziby bogów z rąk towarzysza Gilgamesza, Enkidu, po czym tekst stwierdza, że obaj „przeniknęli do lasu, otworzył tajne mieszkanie Anunnaki. Podczas gdy późniejsze mitologie sugerują alternatywne lokalizacje domu Anunnaki, Lipiński wyjaśnia, że najstarsze teksty mezopotamskie i bliskowschodnie kananejskie wskazują na las cedrowy na górze Hermon:

„…ślady starszej tradycji można znaleźć we wzmiance o górze, która była siedzibą bogów, a do której dostęp był ukryty przez Las Cedrowy, którego opiekunem był Humbaba. Wierzymy, że ta góra była Antylibanem-Hermonem… Południowe pasmo Antylibanu jest więc prawdopodobnie górą, w której zakamarkach zamieszkiwali Anunnaki, zgodnie ze staro babilońską wersją eposu Gilgames. W okresie starobabilońskim Anunnaki nadal byli ogólnie bogami… Górę Hermon należy zatem utożsamiać z mieszkaniem bogów”.

Śnieżna góra Hermon.

Śnieżna góra Hermon. ( Domena publiczna )

Dołącz do nieba i ziemi
Lipiński zwraca również uwagę na fakt, że Góra Hermon była uważana za strażnika traktatów międzynarodowych w starożytnym świecie i łączy tę tradycję z przysięgą złożoną przez Strażników w 1 Henochu. Włączając do swoich badań teksty apokryficzne, takie jak Testament Dwunastu Patriarchów i 1 Henocha, Lipiński podsumowuje:

„Góra Hermon to kosmiczna góra, która łączy ziemię z najniższym niebem. Ta sama koncepcja kryje się za epizodem synów Bożych w Księdze Henocha. Istoty niebiańskie gromadzą się na szczycie góry Hermon, ponieważ jest to góra bogów, kananejski Olimp”.

Czy Nefilim naprawdę są potomstwem synów Bożych i córek człowieka?
Henochiański: tajemniczy zaginiony język aniołów
Legendy Mount Shasta: „Siedziba diabła” Część I – Legenda o J.C. Brown
Góra Hermon znajduje się na południowym krańcu pasma górskiego Antyliban, na granicy Syrii i Libanu. Najwyższy szczyt Hermon sięga 9232 stóp (2814 metrów). Obszar ten obfituje w starożytne ołtarze sięgające tysiącleci i nadal był gospodarzem świątyń i rytuałów jeszcze w czasach Konstantyna Wielkiego. Dalsze znaczenie ma fakt, że Gilgamesz słynął w starożytnym świecie ze zdobywania wiedzy ze świata przedpotopowego (lub „przedpotopowego”), jak stwierdza epos Ugarit o Gilgameszu (w. 5-9):

„Wszędzie badał siedliska władzy, znał całą mądrość o wszystkim. Ten, który podróżował daleką drogą do Utter-napisti, który przebył ocean, szerokie morze aż do wschodu słońca: przyniósł wieści z epoki przedpotopowej”.

Te fragmenty zataczają krąg z interpretacją Lipińskiego staro babilońskiej wersji eposu Gilgamesza, w którym starożytny król udał się na górę Hermon – siedzibę Anunnaki…

[CZYTAJ CZĘŚĆ II]


Jason Jarrell i Sarah Farmer są historykami śledczymi i archeologami zawodowymi. Studiują wiele przedmiotów, w tym psychologię głębi, tajemnice biblijne, nauki polityczne i mitologię porównawczą. Są także autorami Ages of the Giants: A Cultural History of the Tall Ones in Prehistoric America (2017). Dowiedz się więcej na ich stronie internetowej: ParadigmCollision.com

--

Zdjęcie u góry: Uporządkowany wszechświat i pismem klinowym (domena publiczna) oraz akadyjski cylinder z Anunnaki. (domena publiczna);

Jason Jarrell i Sarah Farmer

Zaktualizowano 20 maja 2021 r.




2: Anunnaki Revealed, Finding the Nephilim in Myth, Giants Among Men.

Sumer. Mezopotamia.