Dzień Peruna obchodzony jest przez Słowian 20 lipca.
Od dnia Welesa nasi przodkowie zaczęli kosić, a aby uczcić boga Peruna, wszyscy mieszkańcy wioski starali się dokończyć wszystkie przygotowania siana dla bydła i zbiory. Po święcie Peruna miało to przygotować grunt pod zasiewy .Tego dnia zwyczajem było składanie gratulacji wszystkim chłopcom, młodzieńcom i mężczyznom – obrońcom i wojownikom swojego ludu. W dniu Peruna odbywały się tajne ceremonie konsekracji broni, wyświęcania wojowników oraz odprawiania z kapłanami wielu rytuałów chroniących przed śmiercią na polu bitwy. Kobietom nie wolno było pojawiać się na tych ceremoniach, były one czysto męskie.
Panowało przekonanie, że po czasie Peruna nie można było wchodzić do rzeki czy jeziora do otwartego zbiornika, dlatego w samo święto wszyscy starali się jak najdłużej przebywać w wodzie i pływać. Nasi przodkowie wierzyli, że tego dnia woda pomoże poprawić zdrowie i oczyścić ducha z sił ciemności. Zaczęli przygotowywać się do spotkania z Perunem od dnia Velesa, czyli dokładnie osiem dni wcześniej. Przygotowali piwo, które rozdano podczas święta jako poczęstunek dla wszystkich mieszkańców wioski i oczywiście jako ofiarę dla Boga. Na święta przygotowano również twarożek, który jest uważany za obowiązkowy na stole w dniu Peruna. Kolejnym nieodzownym i obowiązkowym daniem na stole było mięso w dowolnej ilości i postaci.
Rano odbywało się zgromadzenie mężczyzn, ale całe święto rozpoczynało się dopiero po rozpaleniu rytualnego ognia, czynili to zwykle kapłani i czarownicy, a w niektórych przypadkach starsi wioski. Każdy mężczyzna w tym dniu musiał nosić przy sobie broń(narzedzie) odpowiadającą wykonywanemu zajęciu. Podczas swojej procesji mężczyźni wzywali innych rytualnymi pieśniami. Poświęcenie broni było osobnym obrzędem w życiu każdego człowieka, gromadzili się w świątyniach nie tylko wojownicy, ale także inne specjalności: myśliwi, kowale, rolnicy i inni. Po uwielbieniu i poświęceniu ofiar w świątyni, broń została złożona w określonym miejscu, a kapłan dokonał uwielbienia, wypowiadając specjalne słowa, które pobłogosławiły broń.
Następnie nad płomieniem rytualnego ognia kapłani konsekrowali amulety.

które służyły żołnierzom przed śmiercią na polu bitwy z dala od domu.
Zwyczajem było również organizowanie rytualnej bitwy, która symbolizowała walkę między Velesem a Perunem, ponieważ od 20 lipca Veles wycofał się i przekazał władzę wszechpotężnemu Perunowi. Ale te walki zawsze kończyły się całkowitym zwycięstwem Peruna.
Następnie kapłani i czarodzieje dokonali ceremonii uroczystej inicjacji na wojowników. Przyszli obrońcy Rodziny musieli przejść kilka etapowych prób, które do czasów Dnia Peruna trzymane były w ścisłej tajemnicy. Podczas testów młody człowiek został przetestowany pod kątem wszystkich niezbędnych cech wojownika-obrońcy, musiał wykazać się całą swoją odwagą, męstwem i pomysłowością, inaczej nie mógł wrócić z tych testów.
Po tym etapie rozpoczynała się prawdziwa uczta dla wszystkich bez wyjątku mieszkańców wsi, zabawy, gry, tańce, tańce w kółko, a nawet wróżby młodych dziewcząt.