Anunnaki Revealed, Finding the Nephilim in Myth, Giants Among Men.

Central to Ancient Astronaut Theory and author Zecharia Sitchin’s narrative, is a group of mythic beings known as the Anunnaki, whom he claimed crossed their own DNA with that of Homo erectus in order to create mankind—for the purpose of using humans as slaves to mine gold and other minerals. Today these Anunnaki are often portrayed as the equivalent of the Old Testament creator God.

But what does the cuneiform corpus actually say about the Anunnaki and other mythic beings? How does the version of these beings and their activities presented in Ancient Astronaut media compare with how they were truly represented in the ancient world?

Babylonian representation of the national god Marduk, who was envisioned as a prominent member of the Anunnaki

Babylonian representation of the national god Marduk, who was envisioned as a prominent member of the Anunnaki ( Public Domain )

[Don’t Miss Part 1 Here]


Mount Hermon is located at the southern end of the Anti-Lebanon mountain range, straddling the borders of Syria and Lebanon. Hermon’s highest peak reaches 9,232 feet (2814 meters). Gilgamesh was renowned in the ancient world for obtaining knowledge from the pre-flood (or “antediluvian”) world, as stated by the Ugarit Epic of Gilgamesh (lines 5-9):


“He explored everywhere the seats of power, he knew the totality of wisdom about all things. He who traveled the distant road to Utter-napisti, who crossed the ocean, the wide sea, as far as the sunrise: he brought back tidings from the antediluvian age.”

These passages bring us full circle with Lipinski’s interpretation of the Old Babylonian version of the Gilgamesh epic, where the ancient king journeyed to Mount Hermon—abode of the Anunnaki.

The Mythical Dilmun and The Island of the Dead
Ancient Angels: Heavenly Messengers or Myths? The Origins of Cherubim – Part I
The Ascension of Gilgamesh: Did the Epic Hero Actually Exist?
Gilgamesh, the Giant
The concept of ancient knowledge from the pre-flood world is actually inherent in many Eastern traditions. For example, there is a similar story in the apocryphal Book of Jubilees about Kainam, a son of the Biblical Arphaxad:

“And the son grew, and his father taught him writing, and he went to seek for himself a place where he might seize for himself a city. And he found a writing which former generations had carved on the rock, and he read what was thereon, and he transcribed it and sinned owing to it; for it contained the teaching of the Watchers in accordance with which they used to observe the omens of the sun and moon and stars in all the signs of heaven. And he wrote it down and said nothing regarding it; for he was afraid to speak to Noah about it lest he should be angry with him on account of it.” (Jubilees 8:1-5)

Interestingly, there are several ancient sources, which suggest that Gilgamesh himself was a half-god or semi-divine being of gigantic stature. According to the Sumerian Kings List, Gilgamesh was the 5th king of Uruk, who reigned sometime between 2800 and 2600 BC. While there are traditions considering the father of Gilgamesh to be king Lugalbanda, the Sumerian Kings List states that his true father was a “lillu-spirit, a high priest of Kulaba”, and he is described in the epic as “two-thirds god”.


Gilgamesh Statue

Gilgamesh Statue (Gwil5083/ CC BY-SA 4.0 )

Gilgamesh is believed to have attained victory over the kings of Kish, centralizing Uruk’s power, and tradition has him expanding the city of Uruk, including its temple precinct and walls. In several fragments of a twelfth-century-BC copy of the Gilgamesh Epic discovered at ancient Ugarit, Gilgamesh is described as “Surpassing all (other) kings (!), renowned for bodily stature” (line 16) and again as “Gilgames, renowned for bodily stature, hero born in Uruk, butting wild bull!” (lines 18-19). Lines 34-36 of the Ugarit Gilgamesh offer specific details on Gilgamesh’s size: “Eleven cubits was his height, four cubits the width of his chest. A triple cubit was his foot and a reed-length his legs”. According to these measurements, Gilgamesh would have stood between 16 and 18 feet tall (4.8 to 5.4 meters tall). In connection to Gilgamesh being a giant, the fragmentary Book of Giants from the Dead Sea Scrolls names several Nephilim giants as Ohya, Mahway, Hahya, and Gilgamesh.

Gilgamesh, the king-hero from the city of Uruk, battling the 'bull of heavens'

Gilgamesh, the king-hero from the city of Uruk, battling the 'bull of heavens' (0045269/ CC BY-SA 4.0 )

Giants Reigning on Mount Hermon
Returning to the subject of Mount Hermon, Gilgamesh is not the only ancient giant directly associated with this prominent locale. Several Old Testament books ( The Book of Numbers , Deuteronomy, and The Book of Joshua ) record the battle of Moses and the Israelites against Og, an Amorite king of Bashan. In Deuteronomy 3:11 (KJV), Og is described as “of the remnant of giants”, and his bed (or sarcophagus) is measured as nine cubits long and four cubits wide, meaning that Og himself may have been 12 or 13 feet in height (approx. four meters tall).


In Joshua 4:5 (KJV), it is revealed that Og “reigned in mount Hermon, and in Seclah, and in all Bashan”, a region which would include the slopes of Mount Hermon and the Golan Heights.

Entities of the Underworld
Still another factor connecting the Anunnaki with the story of the Watchers and their offspring is their status as underworld beings. In Mesopotamian cycles, the Anunnaki are frequently depicted as “fates” or judges of the dead who occupy the subterranean realm or function as “spirits of the earth”. In tablets discovered at Nippur from around 2000 BC, the Anunnaki are “the seven judges”, underworld entities that accompany Ereshkigal, queen of the subterranean realm. When Ishtar descends and is brought before the assembly, they fasten their “eyes of death” upon her, causing her to perish.

An early nineteenth-century drawing of a statuette of Hecate, with whom Ereshkigal was syncretized.

An early nineteenth-century drawing of a statuette of Hecate, with whom Ereshkigal was syncretized. ( Public Domain )

Cast Down into Hell
The mountain abode of the Canaanite god, El is also frequently associated with secret or hidden natural springs and underground rivers. Lipinski associates these connotations with the sources of the Jordan River, one of which is the spring of Banias, originating at the foot of Mount Hermon. He furthermore elaborates that the mountain was considered in ancient times to cover “one of the outlets of the Deep or Ocean from which came the waters of the Flood…an eruption of the subterranean ocean on which the earth was believed to rest.”


In 1 Enoch, God commands the archangel Michael to “Go, bind Semjaza and his associates who have united themselves with women…bind them fast for seventy generations in valleys of the earth…”(1 Enoch 10:11-12), while Raphael is commanded, “Bind Azazel hand and foot, and cast him into the darkness: make an opening in the desert, which is in Dudael, and cast him therein.”(1 Enoch 10:4)

Ancient Hittite relief carving from Yazılıkaya, a sanctuary at Hattusa, depicting twelve gods of the underworld, whom the Hittites identified as the Mesopotamian Anunnaki

Ancient Hittite relief carving from Yazılıkaya, a sanctuary at Hattusa, depicting twelve gods of the underworld, whom the Hittites identified as the Mesopotamian Anunnaki. (Klaus-Peter Simon/ CC BY 3.0 )

There are also references to the fate of the Watchers in New Testament books, including Second Peter , which states, “…God spared not the angels that sinned, but cast them down to hell, and delivered them into chains of darkness…” (2nd Peter, 2:4, KJV). The word translated as “hell” in this verse is actually the Greek Tartarus, referencing the deepest underworld of Greek mythology—the prison of the Titans.

Not only were the Titans giants, but like the Anunnaki, they were the offspring of an earth goddess (Gaia) and a sky deity (Uranus). Some scholars consider it likely that the Greek mythos was largely based on the older Eastern Mythologies. The same concept is repeated again in the Book of Jude, verse 6, which mentions, “the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness”.

One of the giant Titans, Atlas, who was punished to bear the heavens on his shoulders for all time

One of the giant Titans, Atlas, who was punished to bear the heavens on his shoulders for all time. ( Public Domain )

The True Identity of the Anunnaki
It is widely known that the archetypal myth cycles of the Mesopotamian and Near Eastern traditions share a common origin, and that the subjects of these cycles also appear in the Biblical, extra-Biblical, and even Quranic texts. The purpose of this article is to identify the specific mythic concept behind the Anunnaki in the ancient world.

Are The Nephilim Really The Offspring Of Sons of God And The Daughters Of Man?
The Nurturing Goddess Ninsun: Worshipped by Ancient Mesopotamians and the Mother of Gilgamesh
Legends of Mount Shasta: “The Abode of the Devil” Part I – The Legend of J.C. Brown
Contrary to much of the popular literature and other media of today, the evidence recorded by the academic research of scholars and a comparative study of the actual cuneiform and other ancient texts indicates that the true identity of the Anunnaki is to be found in the Eastern tradition of a group of half-gods, spawned by cross-breeding between divine beings and mortal females at Mount Hermon in the Anti-Lebanon mountain range. These beings are often associated with knowledge from the world before a great deluge and were later assigned roles in the underworld. This would suggest that rather than making the Anunnaki the equivalent of the “Elohim” who created man in the Book of Genesis; they should more properly be compared to the Nephilim and the fallen angels described in Genesis Chapter 6, 1 Enoch, and other extra-biblical texts.



Jason Jarrell and Sarah Farmer are investigative historians and avocational archaeologists. They study many subjects including depth psychology, Biblical mysteries, political science, and comparative mythology. They’re also authors of Ages of the Giants: A Cultural History of the Tall Ones in Prehistoric America (2017). Learn more at their website: ParadigmCollision.com

--

Top Image: Ordered universe and cuneiform (Public Domain) and statue of Gilgamesh. ( CC BY 2.0 );Deriv.

By Jason Jarrell and Sarah Farmer







Anunnaki ujawnili, Odnajdując Nefilim w Micie, Giganci Wśród Ludzi.

Centralna teoria starożytnych astronautów i autorka opowieści Zecharia Sitchin to grupa mitycznych istot znanych jako Anunnaki, które, jak twierdził, skrzyżowały swoje własne DNA z DNA Homo erectus, aby stworzyć ludzkość – w celu wykorzystania ludzi jako niewolników do kopalni złoto i inne minerały. Dzisiaj ci Anunnaki są często przedstawiani jako odpowiednik starotestamentowego Boga stwórcy.

Ale co właściwie korpus pisma klinowego mówi o Anunnaki i innych mitycznych istotach? W jaki sposób wersja tych istot i ich działalność prezentowana w mediach Starożytnych Astronautów ma się do tego, jak były one naprawdę reprezentowane w starożytnym świecie?

Babilońskie przedstawienie narodowego boga Marduka, którego wyobrażano jako wybitnego członka Anunnakina

Babilońska reprezentacja narodowego boga Marduka, wyobrażanego jako wybitny członek Anunnaki (domena publiczna)

[Nie przegap części 1 tutaj]


Góra Hermon znajduje się na południowym krańcu pasma górskiego Antyliban, na granicy Syrii i Libanu. Najwyższy szczyt Hermon sięga 9232 stóp (2814 metrów). Gilgamesz był znany w starożytnym świecie ze zdobywania wiedzy ze świata sprzed potopu (lub „przedpotopowego”), jak stwierdza epos Ugarit o Gilgameszu (wiersze 5-9):


„Wszędzie badał siedliska władzy, znał całą mądrość o wszystkim. Ten, który podróżował daleką drogą do Utter-napisti, który przebył ocean, szerokie morze aż do wschodu słońca: przyniósł wieści z epoki przedpotopowej”.

Te fragmenty zataczają krąg z interpretacją Lipińskiego staro babilońskiej wersji eposu Gilgamesza, w którym starożytny król udał się na górę Hermon – siedzibę Anunnaki.

Mityczne Dilmun i Wyspa Umarłych
Starożytni aniołowie: niebiańscy posłańcy czy mity? Początki Cherubinów – część I
Wniebowstąpienie Gilgamesza: czy epicki bohater rzeczywiście istniał?
Gilgamesz, Gigant
Pojęcie starożytnej wiedzy ze świata sprzed potopu jest właściwie nieodłączne w wielu wschodnich tradycjach. Na przykład w apokryficznej Księdze Jubileuszów jest podobna historia o Kajnamie, synu biblijnego Arfaksada:

„A syn dorósł, a jego ojciec nauczył go pisać, i poszedł szukać dla siebie miejsca, w którym mógłby zdobyć dla siebie miasto. I znalazł pismo, które poprzednie pokolenia wyryły na skale, i przeczytał, co jest na nim, przepisał je i z tego powodu zgrzeszył; zawierała bowiem naukę Czuwających, zgodnie z którą zwykli zachowywać wróżby słońca, księżyca i gwiazd we wszystkich znakach nieba. Zapisał to i nic o tym nie powiedział; bał się bowiem rozmawiać o tym z Noem, żeby nie rozgniewał się na niego z tego powodu”. (Jubileusze 8:1-5)

Co ciekawe, istnieje kilka starożytnych źródeł, które sugerują, że sam Gilgamesz był pół-bogiem lub pół-boską istotą o gigantycznej postury. Według Sumeryjskiej Listy Królów Gilgamesz był piątym królem Uruk, który rządził między 2800 a 2600 pne. Chociaż istnieją tradycje uznające ojca Gilgamesza za króla Lugalbandę, Sumeryjska Lista Królów stwierdza, że jego prawdziwym ojcem był „lillu-duch, arcykapłan Kulaby” i jest opisany w eposie jako „bóg dwóch trzecich ”.


Posąg Gilgamesza

Posąg Gilgamesza (Gwil5083/ CC BY-SA 4.0 )

Uważa się, że Gilgamesz odniósł zwycięstwo nad królami Kisz, centralizując władzę Uruk, a tradycja nakazuje mu rozbudowę miasta Uruk, w tym jego świątyń i murów. W kilku fragmentach XII-wiecznej kopii eposu Gilgamesza odkrytego w starożytnym Ugarit, Gilgamesz jest opisany jako „Przewyższający wszystkich (innych) królów (!), znany ze swojej cielesnej postury” (wiersz 16) i ponownie jako „Gilgames, słynie z postury ciała, bohater urodzony w Uruk, bijący dzikiego byka!” (linie 18-19). Wiersze 34-36 Ugarit Gilgamesz zawierają szczegółowe informacje dotyczące rozmiaru Gilgamesza: „Jego jedenaście łokci to jego wysokość, cztery łokcie szerokość jego klatki piersiowej. Trzy łokieć była jego stopą, a nogi długości trzciny”. Według tych pomiarów Gilgamesz miałby od 16 do 18 stóp wysokości (4,8 do 5,4 metra). W związku z tym, że Gilgamesz jest gigantem, fragmentaryczna Księga Gigantów ze Zwojów znad Morza Martwego wymienia kilku olbrzymów Nefilim jako Ohya, Mahway, Hahya i Gilgamesz.

Gilgamesz, król-bohater z miasta Uruk, walczący z „bykiem niebios”

Gilgamesz, król-bohater z miasta Uruk, walczący z „bykiem niebios” (0045269/ CC BY-SA 4.0 )

Giganci panujący na górze Hermon
Wracając do tematu Góry Hermon, Gilgamesz nie jest jedynym starożytnym olbrzymem bezpośrednio związanym z tym ważnym miejscem. Kilka ksiąg Starego Testamentu (Księga Liczb, Księga Powtórzonego Prawa i Księga Jozuego) opisuje bitwę Mojżesza i Izraelitów z Ogiem, amoryckim królem Baszanu. W Powtórzonego Prawa 3:11 (KJV) Og jest opisany jako „pozostałości gigantów” i jego łoże (lub sarkofag nas) ma dziewięć łokci długości i cztery łokcie szerokości, co oznacza, że sam Og mógł mieć 12 lub 13 stóp wysokości (około 4 metry wysokości).


W Jozuego 4:5 (KJV) ujawniono, że Og „panował na górze Hermon, w Sekli i w całym Baszanie”, regionie obejmującym zbocza góry Hermon i Wzgórza Golan.

Istoty Zaświatów
Jeszcze innym czynnikiem łączącym Anunnaki z historią Obserwatorów i ich potomstwa jest ich status istot z podziemia. W cyklach mezopotamskich Anunnaki są często przedstawiani jako „losy” lub sędziowie zmarłych, którzy zajmują podziemne królestwo lub działają jako „duchy ziemi”. Na tablicach odkrytych w Nippur z około 2000 rpne Anunnaki to „siedmiu sędziów”, istoty z podziemia, które towarzyszą Ereshkigal, królowej podziemnego królestwa. Kiedy Isztar schodzi i zostaje przyprowadzona przed zgromadzenie, wpatrują się w nią „oczy śmierci”, powodując jej śmierć.

Rysunek przedstawiający statuetkę Hekate z początku XIX wieku, z którą zsynchronizowano Ereszkigal.

Rysunek przedstawiający statuetkę Hekate z początku XIX wieku, z którą zsynchronizowano Ereszkigal. ( Domena publiczna )

Rzuć się do piekła
Górska siedziba boga kananejskiego, El, jest również często kojarzona z tajemnymi lub ukrytymi naturalnymi źródłami i podziemnymi rzekami. Lipiński kojarzy te konotacje ze źródłami rzeki Jordan, z których jednym jest źródło Banias, pochodzące u podnóża góry Hermon. Ponadto wyjaśnia, że w czasach starożytnych uważano, że góra obejmuje „jedno z ujścia Głębin lub Oceanu, z którego pochodziły wody potopu… erupcja podziemnego oceanu, na którym wierzono, że spoczywa ziemia”.


W 1 Henochu Bóg nakazuje archaniołowi Michałowi: „Idź, zwiąż Semjazę i jego towarzyszy, którzy zjednoczyli się z kobietami… zwiąż ich szybko przez siedemdziesiąt pokoleń w dolinach ziemi…” (1 Henoch 10:11-12), podczas gdy Rafał otrzymuje polecenie: „Zwiąż Azazelowi ręce i nogi i wrzuć go w ciemność; zrób otwór na pustyni, która jest w Dudael, i wrzuć go tam” (1 Henoch 10:4).

Starożytna płaskorzeźba Hetytów z Yazılıkaya, sanktuarium w Hattusa, przedstawiająca dwunastu bogów podziemi, których Hetyci zidentyfikowali jako mezopotamskich Anunnaki

Starożytna płaskorzeźba Hetytów z Yazılıkaya, sanktuarium w Hattusa, przedstawiająca dwunastu bogów podziemi, których Hetyci zidentyfikowali jako mezopotamskich Anunnaki. (Klaus-Peter Simon/ CC BY 3.0 )

Istnieją również odniesienia do losu Czuwających w księgach Nowego Testamentu, w tym w Drugim Piotrze, który stwierdza: „…Bóg nie oszczędził aniołów, które zgrzeszyły, ale strącił ich do piekła i wydał ich w łańcuchy ciemności…” (2. Piotra 2:4, KJV). Słowo przetłumaczone w tym wersecie jako „piekło” to w rzeczywistości grecki Tartar, nawiązujący do najgłębszego podziemi greckiej mitologii – więzienia tytanów.

Tytani byli nie tylko gigantami, ale podobnie jak Anunnaki, byli potomstwem bogini ziemi (Gaia) i bóstwa nieba (Uran). Niektórzy uczeni uważają za prawdopodobne, że mit grecki był w dużej mierze oparty na starszych mitologiach Wschodu. Ta sama koncepcja jest powtórzona w Księdze Judy, w wersecie 6, w którym jest mowa o „aniołach, którzy nie zachowali swego pierwszego stanu, ale opuścili własne mieszkanie, zakuł w wiecznych kajdanach w ciemności”.

Jeden z gigantycznych Tytanów, Atlas, który został ukarany, by na zawsze nosić niebiosa na ramionach

Jeden z gigantycznych Tytanów, Atlas, który został ukarany, by na zawsze nosić niebiosa na swoich ramionach. ( Domena publiczna )

Prawdziwa tożsamość Anunnaki
Powszechnie wiadomo, że archetypowe cykle mitów tradycji mezopotamskiej i bliskowschodniej mają wspólne pochodzenie i że tematy tych cykli pojawiają się również w tekstach biblijnych, pozabiblijnych, a nawet w Koranie. Celem tego artykułu jest zidentyfikowanie konkretnej mitycznej koncepcji Anunnaki w starożytnym świecie.

Czy Nefilim naprawdę są potomstwem synów Bożych i córek człowieka?
Opiekuńcza Bogini Ninsun: Czczona przez starożytnych Mezopotamczyków i Matkę Gilgamesza
Legendy Mount Shasta: „Siedziba diabła” Część I – Legenda o J.C. Brown
W przeciwieństwie do większości współczesnej literatury popularnej i innych mediów, dowody odnotowane przez akademickie badania uczonych oraz studium porównawcze rzeczywistego pisma klinowego i innych starożytnych tekstów wskazują, że prawdziwą tożsamość Anunnaki można znaleźć w tradycji wschodniej grupy półbogów, zrodzonych w wyniku krzyżowania się boskich istot ze śmiertelnymi kobietami na górze Hermon w paśmie górskim Antylibanu. Istoty te są często kojarzone z wiedzą ze świata sprzed wielkiego potopu, a później przydzielono im role w zaświatach. Sugerowałoby to, że zamiast czynić Anunnaki odpowiednikiem „Elohima”, który stworzył człowieka w Księdze Rodzaju; powinni być bardziej właściwie porównywani do Nefilim i opisywanych przez upadłych aniołów d w Genesis rozdział 6, 1 Henoch i inne teksty pozabiblijne.

Jason Jarrell i Sarah Farmer są historykami śledczymi i archeologami zawodowymi. Studiują wiele przedmiotów, w tym psychologię głębi, tajemnice biblijne, nauki polityczne i mitologię porównawczą. Są także autorami Ages of the Giants: A Cultural History of the Tall Ones in Prehistoric America (2017). Dowiedz się więcej na ich stronie internetowej: ParadigmCollision.com

--

Zdjęcie u góry: Uporządkowany wszechświat i pismem klinowym (domena publiczna) oraz posąg Gilgamesza. (CC BY 2.0); Pochodna

Jason Jarrell i Sarah Farmer

1: Anunnaki Revealed, Who Were These Beings of Ancient Astronaut Theory?

Sumer. Mezopotamia.