Agharta to okultystyczne określenie słowiańskiego słowa Ograd. Ograd był otoczony, ogrodzonym terenem zwanym Ogrodem z płotem, który jest bardziej poprawnie nazywany również GRAD lub GARD lub GOROD.

 Szwedzi nazywali Rosję Gardarike.
 Stara nazwa Słowian była również znana jako SPOROI, czyli SOBORI lub Zgromadzenia lub też jako Bori - ten, który się przeciwstawia;

 Bor = sosna lub Burya lub Bura lub północny wiatr, w Indiach jako BHARAT lub BORAT. 




Czym oddycha cywilizacja wewnątrz Ziemi.

Pomysł, że nasza planeta składa się z pustego lub przypominającego plaster miodu wnętrza, nie jest nowy. Niektóre z najstarszych kultur mówią o cywilizacjach wewnątrz rozległych miast-jaskiń, w trzewiach ziemi. Zgodnie z pewnymi tradycjami buddyjskimi i hinduskimi, tajne tunele łączą Tybet z podziemnym rajem i nazywają ten legendarny podziemny świat Agartha.
W Indiach ta podziemna oaza jest najlepiej znana pod sanskrycką nazwą Szambala, która ma oznaczać „miejsce spokoju”.
Mitologie na całym świecie, od Ameryki Północnej i Południowej po Europę i Arktykę, opisują liczne wejścia do tych legendarnych wewnętrznych królestw.
Zakładając, że mity są prawdziwe, a Ziemia jest częściowo pusta, jak życie mogłoby przetrwać pod ziemią? W jaki sposób organizmy otrzymałyby wentylację wymaganą do oddychania wiele kilometrów pod powierzchnią? Drzewa powierzchniowe i lasy deszczowe są odpowiedzialne za mniej niż jedną trzecią tlenu na Ziemi, podczas gdy rośliny morskie, takie jak fitoplankton, są odpowiedzialne za od 70 do 80% tlenu w ziemskiej atmosferze. Ogromna większość naszego tlenu pochodzi z organizmów wodnych.
Wewnętrzna ziemia Fitoplankton, wodorosty i algi wytwarzają tlen jako produkt uboczny fotosyntezy - procesu, który przekształca dwutlenek węgla i światło w cukry, które są następnie wykorzystywane do produkcji energii. Podczas gdy proces fotosyntezy zwykle implikuje obecność światła słonecznego, Słońce nie jest jedynym dostępnym źródłem światła lub energii zdolnym do napędzania fotosyntezy.
Przed odkryciem kominów hydrotermalnych i ich ekosystemów naukowcy uważali, że na dnie oceanu, w osadach dennych, żyją tylko małe zwierzęta. Wysunęli teorię, że zwierzęta te otrzymywały pożywienie z góry, ponieważ ustalony model morskiego łańcucha pokarmowego zależał od światła słonecznego i fotosyntezy, podobnie jak łańcuch pokarmowy na lądzie. Główny nurt akademicki nauczał, że tylko w ten sposób życie może przetrwać w ciemnościach głębokiego dna morskiego. Odkrycie kominów hydrotermalnych wszystko zmieniło. Stało się jasne, że rozległe społeczności zwierząt rosły szybko i osiągały większe niż oczekiwano rozmiary w głębinach bez pomocy Słońca.
Zamiast używać światła do tworzenia materii organicznej (fotosynteza), mikroorganizmy na dole łańcucha pokarmowego przy kominach hydrotermalnych wykorzystywały chemikalia, takie jak siarkowodór (chemosynteza). Na dnie morza znajdują się dobrze prosperujące ekosystemy, które otrzymują energię nie ze słońca, ale z ciepła i chemikaliów dostarczanych przez samą planetę. Dla wielu tysięcy gatunków żyjących w głębinach energia podtrzymująca życie nie spływa z góry, ale wypływa z wnętrza ziemi.
Nawet w mało prawdopodobnym scenariuszu, w którym ścięto by każde drzewo, nadal moglibyśmy oddychać dzięki organizmom wodnym na przykład glonom). Ziemia ma olbrzymią ilość wody, a te oceany, rzeki i jeziora obfitują w liczne gatunki biologicznie aktywnych organizmów wytwarzających tlen.