Arcykapłan Ramzes II, który wszedł do miejsca najświętszego, tabernakulum, musiał włożyć specjalne szaty w następującej kolejności:
1. Dolne lniane szaty, zawsze czyste („aby nie ponieść grzechu i nie umrzeć”) – w innymi słowy, izolator.
2. Długie ubranie górne (chiton i riza) z wplecionymi w tkaninę złotymi nićmi i licznymi złotymi zdobieniami - napierśnikiem, złotym pasem - czyli dyrygentem, a ponadto uziemionym (ubranie dotykało ziemi) .
3. Na rąbku szaty – złote dzwonki („aby słychać było z niego dźwięk, gdy wchodzi do sanktuarium przed obliczem Pana i aby nie umarł gdy wychodzi”) – sygnał dźwiękowy ostrzeżenie o wejściu osoby w strefę zagrożenia.
4. Na nakryciu głowy - masywna złota płytka - diadem („był bez przerwy na czole”).
5. Do nogi arcykapłana przywiązywano długi złoty łańcuch, za pomocą którego można go było wyciągnąć z najświętszego miejsca w przypadku utraty przytomności lub śmierci.
Całe to bogato metaliczne ubranie arcykapłana przypomina tak zwaną klatkę Maxwella, dobrze znaną współczesnym fizykom. Osoba przebywająca w uziemionej metalowej klatce może znajdować się w polu elektrycznym wysokiego napięcia bez szkody dla jej zdrowia. Jak piszą J. Michel i R. Rickard: „… jeśli nałożysz metalowy grzebień na głowę, metalową broszkę na klatce piersiowej na suknie z tkaniny, przepasujesz metalowym paskiem, wtedy przepłynie przez niego wyładowanie elektryczne te metalowe przedmioty bez dotykania.”
Ale przecież to właśnie takie metalowe części, i to z bardzo dobrze przewodzącego metalu - złota, zawierały ubranie ochronne Mojżesza: „grzebień” na głowie (diadem) i „broszka” na piersi (złoty śliniaczek). ) i metalowy pasek! Jednak nawet w tej „klatce Maxwella” Mojżeszowi nie zawsze pozwalano wejść do najświętszego miejsca.
Znaczenie założenia o wspólnym połączeniu Arki Przymierza z piramidami sugeruje, że są to urządzenia kompatybilne.