Imię Adam.
Imię pochodzi zapewne od hebrajskiego adamah (ziemia), znaczy człowiek, mężczyzna. Raz używa się go na oznaczenie zbiorowości – rodzaju ludzkiego – to znów jak imienia własnego. Raz w liczbie pojedynczej, to znów w mnogiej. Dopatrywano się też w Adamie skrótu od pierwszych liter hebrajskich wyrazów popioły, krew i żółć, zapowiadających koncepcję temperamentów, czyli pierwotną typologię osobowości. Autorzy żydowscy piszący po grecku imię Adam odczytywali zaś jako skrót wyrazów oznaczających strony świata. W obu przypadkach liczyło się to, że Adam stawał się uosobieniem człowieka w ogólności, każdego z nas.
Wielki znawca żydowskiej mistyki, Kabały, profesor Gershom Scholem podkreśla to uniwersalne znaczenie Adama. Adam był w istocie jednością pierwiastka męskiego i żeńskiego (androgyne). Płci nie dzielił żaden konflikt ani rywalizacja. Dopełniały się nawzajem jak dwie rybki w chińskim symbolu taoistycznym: czarna z białym oczkiem i biała z czarnym. Dopiero gdy Bóg wyjął z Adama żebro, by dla osłody samotności stworzyć dlań Ewę, weszliśmy w świat przeciwieństw i walki.
W tym Adamie Powszechnym (Adamie Kadmonie) mistycy widzieli podwójny symbol: i uniwersalnego człowieka, łączącego w sobie męskość i żeńskość, i całego kosmosu, w którym też doszukiwali się harmonii i ładu, za którymi tak tęsknimy. Adam w obu tych mistycznych znaczeniach może być bliski współczesnym wyznawcom poglądu – na przykład radykalnym, głębokim ekologom – że człowiek i Wszechświat tworzą jedną organiczną całość, którą trzeba podziwiać i szanować, tak jest piękna i spójna.