Rycina XVII wiek, na której ludzie kłaniają się Gigantowi.
Eposy o gigantach są tylko wśród Czerkiesów. Byli bohaterami.
Ich przodkowie mieli 3-5 metrów wysokości. Narzan na przykład to nart-tzu - napój bohaterów Eposu. Adyghe - imię własne ludzi jest tłumaczone jako „dzieci słońca”.
Druga opowieść islamska o gigantach.
Kiedy narodził się prorok Hood, jego przeznaczeniem było zmiażdżyć bożki, ugasić ogień niewiary. Allah skierował go do plemienia sztolni. Ludzie tego plemienia byli wysocy, zbudowani i bardzo silni. Wzrost tych olbrzymów osiągnął 60 m. Gdy tylko mocno tupnęli stopą, stopa zapadła się do kolana w ziemię. Piekło było wnukiem Sama(Samson), a jego dzieci i wnuki nazywano Adamitami, żyli przez 500 lat.
Oddawali cześć bożkom, a Allah posłał im Proroka Huda, aby przywołał ich do prawdziwej wiary. Przez 50 lat wzywał ich do imana i przez 7 lat nie padało. Wszystkie zbiorniki wodne wyschły. Nie pozostały żadne sady i ogrody warzywne. Brakowało jedzenia. Prorok współczuł współplemieńcom cierpiącym z powodu głodu i trudności, i wezwał ich, aby szybko uwierzyli, aby ich kłopoty się skończyły. Jednak nie chcieli mu uwierzyć i powiedzieli, że nie wyrzekną się swoich bogów. Wtedy dał się słyszeć głos z najgłębszego świata:
„To nie chmura zmierza w kierunku twojego plemienia, ale parna trąba powietrzna, która spadnie jak ognisty deszcz. Zasługujesz na taką karę, a ona cię znalazła.” Pod naporem ognistego wiatru domy zaczęły się walić. Wielu zginęło, pozostając pod gruzami… W „Historii proroków” jest dużo informacji o poprzednich cywilizacjach, z których wiemy, jak zginęli, jacy byli wysocy, dlaczego zginęli, z czego słynęły ich cywilizacje dla. Tyle tylko, że nie są tam wskazane czasy, w których żyli.