„Jednym z głównych graczy w gnostyckiej operacji tuszowania była postać o imieniu Euzebiusz. On to na początku czwartego wieku skompilował z legend, fabrykacji i własnej wyobraźni jedyną wczesną historię chrześcijaństwa, która nadal istnieje.
Wszystkie późniejsze historie zostały zmuszone do oparcia się na wątpliwych twierdzeniach Euzebiusza, ponieważ było niewiele innych informacji, z których można by czerpać. Wszyscy, którzy mieli inne spojrzenie na chrześcijaństwo, zostali napiętnowani jako heretycy i wytępieni. W ten sposób kłamstwa zebrane w IV wieku dotarły do nas jako ustalone fakty.
Euzebiusz był zatrudniony przez rzymskiego cesarza Konstantyna, który uczynił chrześcijaństwo religią państwową Imperium i dał chrześcijaństwu literalistycznemu moc potrzebną do rozpoczęcia ostatecznego wykorzenienia pogaństwa i gnostycyzmu.
Konstantyn chciał, aby „jeden Bóg, jedna religia” umocnił jego roszczenia do „jednego imperium, jednego cesarza”. Nadzorował tworzenie nicejskiego wyznania wiary – zasady wiary powtarzanej w kościołach do dziś – a chrześcijanina, którzy odmówili przyjęcia tego wyznania, wypędzano z Cesarstwa lub w inny sposób uciszano.
Ten „chrześcijański” cesarz wrócił następnie do domu z Nicei i kazał udusić swoją żonę i zamordować syna. Celowo pozostał nieochrzczony aż do łoża śmierci, aby móc kontynuować swoje okrucieństwa i nadal otrzymać przebaczenie grzechów i zagwarantowane miejsce w niebie, przyjmując chrzest w ostatniej chwili.
Chociaż jego „obrotny doktor” Euzebiusz napisał dla niego odpowiednio służalczą biografię, w rzeczywistości był potworem – podobnie jak wielu rzymskich cesarzy przed nim, to czy naprawdę można się dziwić, że „historia” początków chrześcijaństwa stworzona przez pracownika na usługach rzymskiego tyrana okazała się stekiem kłamstw?”
(Tajemnice Jezusa: Freke i Gandy)
Myślę, ze fundamentalne perwersje teologiczne wprowadzone przez Euzebiusza i innych wpłynęły na wszystkie późniejsze gałęzie reformacji. Różnica między, powiedzmy, „protestanckim” a „katolickim” jest niewielka w porównaniu z fałszywą podstawą teologiczną, którą obie religie dzielą.